Α. Μπάμπαλη: «Το να περιμένεις το καλύτερο απ’ τους άλλους μάλλον είναι καταπιεστικό”

Από

16 Απριλίου 2013

1521

Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.com

Τι σημασία μπορεί να έχει μια φράση όπως το… «μοίρα μου έγινες και φεύγεις μακριά» και μια δεύτερη… «δες καθαρά για σένα υπάρχω» και μια τρίτη… «εγώ κι εσύ, μαζί θεός»; Μεγάλη για εκείνους που ταυτίζονται με τα μελωδικά ακούσματα και ακόμη μεγαλύτερη για εκείνους που την ακολουθούν μέσα από τα τραγούδια της. Ανδριάνα Μπάμπαλη. Ένα κορίτσι που μεγάλωσε μέσα από τις μουσικές. Μια γυναίκα που όρθωσε ανάστημα μέσα από τους στίχους. Κι επειδή φέτος μετρά μια δεκαετία στον χώρο, με αναγνωρίσιμη προσωπική δισκογραφία και με ιδιαιτερότητα στις διασκευές που έχει κάνει… η εμφάνιση της στο Club του Μύλου το ερχόμενο Σάββατο 20 Απριλίου θα έχει κάτι εορταστικό και οπωσδήποτε κάτι ανοιξιάτικο. «Ανοιξιάτικη διάθεση, ματζόρε τραγούδια και πολλά χαμόγελα. Αρκετά γκρίνιαξα όλο το χειμώνα. Αλλαγή πλεύσης και αισιοδοξία. Με 2 καταπληκτικούς συνεργάτες, τον Άκη Κατσουπάκη στο πιάνο και τον Παναγιώτη Τσεβά στο ακορντεόν και στο τραγούδι». Είναι οι πρώτες της λέξεις και έκανα εύκολα like.

Απο-λογισμοί… εντός εκτός και επί τα αυτά

Βρέθηκε στο πλάι του Γιώργου Νταλάρα, της Χαρούλας Αλεξίου, του Νίκου Πορτοκάλογλου, της Ελένης Τσαλιγοπούλου, του Κώστα Λειβαδά. Έκανε πέντε προσωπικούς δίσκους, αλλά τα χρόνια που πέρασαν έπαψε να τα μετράει. «Σταμάτησα να μετράω από πέρυσι, με μεγαλώνει. Ανά πενταετία κάνω απολογισμό για να προχωρήσω παρακάτω. Αυτή την περίοδο είμαι σε δημιουργική φάση και το απολαμβάνω. Σύντομα θα έχουμε καινούργιο δίσκο με δικές μου μουσικές και στίχους του Νίκου Μωραίτη και δικούς μου». Αυτοί είναι απολογισμοί. Να ξέρεις τι σε χαλάει και να το καταργείς. Να ξέρεις τι είναι αναγκαίο για σένα και να το κάνεις στον σωστό χρόνο. Σε χρόνους ολοδικούς της και σε τόνους χαμηλούς τις περισσότερες φορές η Ανδριάνα Μπάμπαλη έχει βγάλει συμπέρασμα για τον εαυτό της και τον πρωταρχικό της στόχο στη δουλειά: «Να δίνω ό,τι καλύτερο μπορώ και να μην παρασύρομαι πια από παρορμήσεις και ρομαντισμούς. Επίσης θέλω να συνεργάζομαι και δισκογραφικά και ζωντανά με ανθρώπους που θαυμάζω. Και κάποια ρίσκα που μπορεί να μην βγουν αξίζει επίσης να τα δοκιμάζει κανείς». Εξακολούθησα να συνοδεύω τα λόγια της, γιατί ακόμη και τα υπονοημένα σημεία στίξης χτυπούσαν μέσα μου με μια σχετική αρμονία. Με σκοπό να ολοκληρώσω αυτό το πλάνο της αρμονίας «πήρα το δρόμο» για τον τελευταίο της δίσκο με τίτλο «Ο Τζον Τζον ζει» και το ομώνυμο τραγούδι. Ζει όμως; Γιατί πάει καιρός από τότε που οι κούκλες ήταν το φόρτε των κοριτσιών και οι πρίγκιπες υπήρχαν κάπου στο βάθος για να εκπληρώσουν όνειρα. «Επειδή η αθωότητα είναι αυτό που υπονοείται στο τραγούδι, δυστυχώς είναι δυσεύρετη. Καλό είναι πάντως να μην έχουμε πολλές απαιτήσεις απ’ τους ανθρώπους δίπλα μας και προσωπικά και επαγγελματικά. Το να περιμένεις το καλύτερο απ’ τους άλλους μάλλον είναι καταπιεστικό. Παρόλα αυτά κρατάω ανοιχτό μυαλό και είμαι έτοιμη για όλα. Καλά και κακά». Ανάμεσα σε αυτά που μου έλεγε και στους στίχους του κομματιού που έπεφταν βροχή σε στιλ background, βρήκα το σημείο G της χαμένης αθωότητας κάπου εδώ… «Πού μες στον κόσμο πού, θα τον βρω τον μικρό πρίγκιπα μου, μακριά είχα ψάξει παντού, όμως να… μένει τόσο κοντά μου. Ζει επιτέλους ζει σε μια στάση τον είδαν… να διαβάζει οικονομική ροζ εφημερίδα».

Τραγούδια σκέτα βιώματα… και βίος αβίωτος χωρίς αυτά

Ήθελα να επιβεβαιώσω από προσωπικό μαζοχισμό την βιωματική σχέση ανάμεσα σε αυτήν και τα τραγούδια της; Υπάρχει; «Σε αυτά που γράφω εγώ απολύτως. Γι’ αυτό και είναι λίγα. Δεν μου βγαίνουν εύκολα. Στα τραγούδια άλλων που τραγουδώ, ψάχνω πάντα να βρω σημείο επαφής για να τα πω. Σίγουρα πάντως δεν τραγουδάω πράγματα έξω από μένα. Κάτι πρέπει να μου λέει αυτό που λέω». Πρέπει επίσης κάτι να της λένε και οι άνθρωποι για να τραγουδήσει μαζί τους. Με τους φίλους και τις παρέες πάντως –και ανάλογα με την περίσταση- τραγουδούν αν έρθουν στο κέφι. Κι όποιο καινούριο τραγούδι που ακούει της αρέσει; «Το δοκιμάζω στην κιθάρα. Έρχομαι στο κέφι μόνη μου» μου επισημαίνει και μέσα σε αυτή τη συνεχόμενη ροή που έχει η μουσική στην ζωή της και στην καθημερινότητα της αναζητώ το επόμενο βήμα της. Άραγε θα είναι ένα σκαλί πάνω ή ένας δρόμος παρακάτω χωρίς φανάρια; «Εύχομαι να είναι ένα σκαλί επάνω. Τα θέλω και τα φανάρια…χωρίς φανάρι μπορεί να παραμονεύει ένα τροχαίο»! Αυτή η διευκρίνιση για τα φανάρια είχε κάτι κινηματογραφικό μέσα της. Άλλωστε ο κινηματογράφος δεν είναι κάτι ξεκομμένο από εκείνη. «Αν δεν ήταν όλα μουσική στην ζωή μου… θα έμοιαζε μάλλον με ταινία. Είμαι λάτρης του σινεμά»! Λατρεύει επίσης τις καλές συνεργασίες σε έναν χώρο όπου το μεγάλο ψάρι προσπαθεί να φάει το μικρό. «Για μένα είναι πολύ σημαντική μιαν καλή συνεργασία, αλλά και εξαιρετικά δύσκολο να βρεθεί. Ειδικά αυτό το καιρό όλοι είναι πολύ ανασφαλείς και θέλουν να προφυλάξουν το δικό τους συμφέρον. Είναι όμως τόσο μαγικό όταν συμβαίνει που αξίζει τον κόπο και την φασαρία πολλές φορές». Αυτή την μαγεία την έζησε μέσα από την ερμηνευτική εμπλοκή της στην τηλεοπτική σειρά «Το Νησί». «Είσαι εσύ ο άνθρωπος μου, το μεράκι το κρυφό…». Οι γεύσεις που της άφησε στα χείλη η Σπιναλόγκα και η ιστορία της; «Ήταν μια ωραία δουλειά και είμαι περήφανη, που έμμεσα συμμετείχα. Το τραγούδι και η σειρά συγκίνησαν τον κόσμο αλλά και όσους πήραν μέρος».

Η λύτρωση, ο έρωτας και το βλέμμα του κοινού της

Στον έρωτα τις αρέσουν τα ξαφνιάσματα, εκείνο που έρχεται και σε βρίσκει αναπάντεχα χωρίς να το περιμένεις, αλλά την πραγματική λύτρωση, την βρίσκει η Ανδριάνα Μπάμπαλη αλλού: «Στην οικογένεια μου και σε δύο φίλους. Όταν είμαι κακόκεφη επίσης μου αρέσει να περπατάω. Παίρνω το δρόμο χωρίς προορισμό και παρατηρώ τον κόσμο. Απίστευτα χαλαρωτικό, άσε που κατεβάζεις ένα σωρό ιδέες». Είχα μια ιδέα για το πώς είναι να παρατηρείς τον κόσμο περπατώντας κι ήθελα να φτάσω μαζί της περπατώντας στο τώρα. «Αυτό που λείπει από το σήμερα μας είναι η ασφάλεια και η σταθερότητα. Όλα είναι στον αέρα δυστυχώς, και δεν μπορείς να κάνεις σχέδια». Βέβαια, μετά το Club του Μύλου θα συνεχίσει με το μικρόφωνο στο χέρι και το μουσικό της παρεάκι σε διάφορα μέρη. «Θα κάνουμε περιοδεία ανά την Ελλάδα και επειδή καλοκαιριάζει, με μια μπύρα στο άλλο χέρι» τονίζει. Όσο για το κοινό που θα θελήσει να την απολαύσει ζωντανά; Δεν ζητάει πολλά. «Να κάνει ησυχία αρχικά. Τα άλλα τα κάνουμε εμείς». Πίστη και υποταγή λοιπόν θέλει, διότι και η ίδια στην σκηνή αισθάνεται ακριβώς έτσι απέναντι στους «φιλοξενούμενους» της: «Πάνω στην σκηνή η πρώτη εικόνα που μου έρχεται είναι τα μάτια των θεατών και επικεντρώνομαι σε κάποια ζεστά βλέμματα».

Και λίγο πιο βαθιά… πιάσαμε πάτο, αλλά βγήκαμε στον αφρό

Μπορεί να μην έχει τάσεις μοιρολατρείας, αλλά υπάρχει μότο που δεν το απαρνείται… «Συν Αθηνά και χείρα κίνει…». Ευτυχώς με τον φόβο έχει χείριστη σχέση. «Αβεβαιότητα νιώθω» μου λέει και βρίσκω ένα ακόμη σημείο επαφής μας. Στην επαφή της με τους ανθρώπους, τις σχέσεις και τις συνθήκες αυτό που αποζητά είναι να βλέπει καθαρά μέσα τους. «Μόνο έτσι κινούμαι εγώ, δεν μου αρέσει η θολούρα. Μου αρέσουν οι καθαρές εξηγήσεις σε όλα τα επίπεδα και σχέσεις. Όλα τα άλλα αφορούν ανθρώπους προβληματικούς και ανασφαλείς, τους οποίους προσπαθώ να αποφεύγω». Για την κερδίσει κανείς άλλωστε, οφείλει να κάνει τα εξής απλά: «Να είναι ο εαυτός του και η καλοσύνη βέβαια. Τη βρίσω συγκινητική». Με συγκίνησε ιδιαίτερα όταν μου εξομολογήθηκε αυτό που την κάνει να ξυπνά κάθε πρωί με δύναμη και αισιοδοξία. «Η ίδια η ζωή είναι το κίνητρο μου. Αν θες συγκεκριμένο κίνητρο για να ξυπνήσεις το πρωί σημαίνει πως έχεις κατεβάσει το διακόπτη. Τέλος δηλαδή». Λίγο πριν το τέλος της δικής μας συνάντησης μπήκαμε για λίγο στο μακρύ δρόμο του Έλληνα προς την Ιθάκη του. Δεν του βάλαμε τα χρώματα της Ανδριάνας. Εκείνη δεν ήθελε. Είπε μόνο πως… «Το ταξίδι μετρά. Και η παλέτα πρέπει να έχει όλα τα χρώματα, διαφορετικά θα ήταν μονότονη».

Τέλος… σαν φυλαχτό

Μου σφύριξε κλέφτικα πως αν επρόκειτο να χαρίσει σε κάποιον ένα τραγούδι της για φυλαχτό… θα ήταν το «Μια ευχή», γραμμένο με τη δική της πένα, ποιος ξέρει πότε και για ποιον. Δεν ρώτησα. Μερικά πράγματα χάνουν την ουσία τους αν τα φανερώνουμε.

«Δεν ξέρω από που έρχεσαι,
δε μοιάζεις με κανένα
Μα πάντοτε περίμενα, με πίστη πως θα `ρθεις
Μια θάλασσα περπάτησες, για μένα και για σένα
Τα κύματα ησύχασες, μαζί μου να ενωθείς

Δεν είσαι από `δω, είσαι απ’ άγνωστα μέρη
σ’ έχει στείλει ένα αστέρι να με νιώθεις
και να μ’ αγαπάς
μια προσευχή, μια ευχή σ’ ένα αστέρι
που κανένας δεν ξέρει, σ’ έχει φέρει
για να μ’ αγαπάς.»

Info: