Αυτός ο ανώτατος θεσμός, από τότε που ο Βενιζέλος τον ευνούχισε (1985), χρειάζεται περισσότερο από ποτέ πολιτική προσωπικότητα. Να μπορεί να διευθύνει με το λόγο του το καράβι. Με κοινωνική ευαισθησία αλλά και πολιτική διορατικότητα. Με πολιτική παρέμβαση, όχι ανδρείκελο.
Διαβάστε το δημοσίευμα
Κάθε φορά η συζήτηση για την επιλογή του προσώπου για την θέση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας διακατέχεται από μια πρωτοφανή μυστικοπάθεια. Πρόκειται, δηλαδή, για έναν άνευ προηγουμένου «στρουθοκαμηλισμό», προϊόν της ψυχολογικής ατολμίας και φυγής από την πραγματικότητα των πολιτικών.
Δεν έχουν αντιληφθεί, προφανώς, οι ηγέτες των πολιτικών κομμάτων ότι οι εξωραϊσμένες ρητορικές και ιδεολογικές επικαλύψεις τους εκθέτουν. Απουσιάζει εν πολλοίς από το πολιτικό τους λόγο η σοβαρότητα αλλά και η δημιουργική φαντασία.
μέσω Newpost.gr
