Ο ζωγράφος Νίκος Μηλιώνης είναι από εκείνους τους καλλιτέχνες που συνιστούν αυτό που λέμε “καθημερινή πολιτιστική δημιουργία”. Αυτή που γίνεται “ανεπίσημα”, μακριά από τα πολλά φώτα, πέρα από φορείς και διοργανώσεις, με όλες τις αρετές του ερασιτέχνη: μεράκι και γνήσια αγάπη για τη ζωγραφική, δημιουργία χωρίς ιδιοτέλεια, φιλοδοξία, σκοπιμότητα. Στοιχεία που a priori προσδίδουν μια ακαταμάχητη γοητεία στον καμβά και ισοδυναμούν με επαγγελματισμό στο τετράγωνο.
Ερεθίσματα στοιχεία από τα ταξίδια, τα οδοιπορικά, το παρελθόν όπως αποτυπώνεται στη λαϊκή μας αρχιτεκτονική παράδοση, αυτή που συναντάς στα ανόθευτα χωριά μας, αλλά και “η φύση που οργιάζει” στον ευλογημένο τόπο μας. Και ο ζωγράφος αναμετράται με το χρόνο και τα ίχνη του.
Ζω την ευαισθησία του για τον κόσμο γύρω μας, ζω και το ενδιαφέρον του για τη ζωγραφική και τη δύναμη που αυτή αναδίδει. Δύναμη για τη σκέψη και την ψυχή. Αλλά και την αγωνία του να παράξει τέχνη, να δαμάσει την αντι-δημιουργική καθημερινότητα, να βγει εκτός, να παράξει την τέχνη του. Τα ζω “ελαφρώς” μαζί του εδώ και 27 χρόνια.
Η πρώτη του έκθεση “Γωνιές της Ελλάδας – Αναμνήσεις” που ολοκληρώθηκε στο Πολιτιστικό Κέντρο της Θέρμης -η πρώτη φορά είναι πάντα ένα ιδιαίτερο τόλμημα-, η πρώτη του “λογοδοσία” προς το κοινό που είδε τη δουλειά του, αποκάλυψε κατά κύριο λόγο το σχεδιαστικό του ταλέντο. “Όταν ταξιδεύω, κυρίως στην Ελλάδα που λατρεύω, όπου κι αν πήγαινα και όπου κι αν πάω, το βλέμμα και το συναίσθημά μου αιχμαλωτίζονται από απλά πράγματα που αντέχουν στο πέρασμα του χρόνου. Παλιά πέτρινα σπίτια, ξύλινες πόρτες, ξερολιθιές, πεζούλες, γειτονιές, παλιά καφενεία, άνθρωποι καθημερινοί… Αυτές τις εικόνες της Ελλάδας και τα συναισθήματα κουβαλάω μέσα μου και προσπαθώ να μεταφέρω στα έργα μου. Στη σειρά των έργων μου που παρουσίασα στην πρώτη μου Έκθεση στο Πολιτιστικό Κέντρο Θέρμης, χρησιμοποίησα κυρίως κάρβουνο και παστέλ” σημειώνει ο ίδιος.
Το δεύτερο βήμα του καλλιτέχνη είναι πιο βασανιστικό από το πρώτο. Και κάθε επόμενο. Γιατί η έκθεση προϋποθέτει συγκρότηση σκέψης, οργάνωση δουλειάς. Μαθαίνω ότι ο Νίκος ήδη το ετοιμάζει. Ανήσυχος. Την περιμένουμε!
Γ. Κεσσόπουλος
