ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης
Όταν ακούμε βουλευτής το μυαλό μας πλέον πηγαίνει πρώτα στη λέξη «βολευτής» και μετά στην αποζημίωση πολλών χιλιάδων ευρώ που ο κάθε εκλεγμένος παίρνει και τις έχτρα παροχές που περιλαμβάνουν σχεδόν τα πάντα: κινητά, αυτοκίνητα, γεύματα, σπίτια, προστασία και δεν ξέρω και εγώ τι άλλο. Τα πάντα παροχές. Αυτό γίνεται με γνώμονα ότι πρέπει οι εκλεγμένοι να είναι αδιάφθοροι, αλλά φαίνεται ότι τελικά αυτό είναι ακριβώς που τους διαφθείρει! Το χρήμα απαιτεί περισσότερο χρήμα και το περισσότερο χρήμα διαπλοκή, σκοτεινούς διαδρόμους, ψυχική και σωματική βία.
Στο πολίτευμα της Αντίστροφης Δημοκρατίας αυτό θα άλλαζε. Οι τριακόσιοι θα έπαιρναν ένα αξιοπρεπή για τα δεδομένα της εποχής μισθό, ας πούμε οχτακόσια ευρώ, χωρίς κανένα απολύτως προνόμιο. Θα έπρεπε να σηκώνονται νωρίς το πρωί για να μελετούν τους πολυσέλιδους νέους νόμους, σαν να ήταν η προσευχή τους, και να παρακολουθούν τις εξαντλητικές, τακτικές, συνελεύσεις της Βουλής, που θα μπορούσε πλέον να παρομοιαστεί μόνο με ένα μεγάλο ναό. Τα μεσημέρια πάντα ανάπαυση. Όχι συνεντεύξεις τύπου ή απειλές εκατέρωθεν. Η ασκητική ζωή που θα έκαναν θα μπορούσε να συγκριθεί μόνο με ευσεβείς ιερομόναχους. Σίγουρα θα ήταν πιο δύσκολη από αυτή ενός Έλληνα μεροκαματιάρη. Η ευτυχία όμως των εκλεκτών -και όχι απλά εκλεγμένων- θα ήταν τόσο μεγάλη που πραγματοποιούν ένα τέτοιο όνειρο ζωής, αλλάζουν τον κόσμο δηλαδή προς το καλύτερο με τις μεγαλειώδεις και εμπνευσμένες αποφάσεις τους, που δεν θα τους ενδιέφεραν τα λίγα λεφτά ή η μεγάλη ζωή, η κοσμική ζωή.
Όλα αυτά είναι άλλο ένα καλό όνειρο; Μάλλον, ναι. Σίγουρα όμως όσα ζούμε τα τελευταία χρόνια είναι ένας πραγματικός εφιάλτης.
