Tου Πάσχου Μανδραβέλη
Μπορεί να το ξεχάσαμε μέσα στη βαβούρα των εκλογών, αλλά μπήκαμε σε όλη αυτή τη φασαρία και σε όλα αυτά τα έξοδα όχι για τα ωραία μάτια του κ. Σαμαρά, ούτε για την κορμοστασιά του κ. Βενιζέλου. Μπήκαμε διότι η χώρα αντιμετώπιζε διπλό πρόβλημα: αφενός ήταν στα πρόθυρα κοινωνικής έκρηξης και αφετέρου (και ίσως εξαιτίας του προηγουμένου) κάθε μεταρρυθμιστική δυναμική είχε χαθεί.
Ας θυμηθούμε πώς φτάσαμε στις εκλογές. Ο κ. Παπανδρέου πέτυχε τη δεύτερη μεγαλύτερη μείωση χρέους χώρας (πλην Ιράκ) στην Ιστορία. Πίστευε ότι θα επιστρέψει θριαμβευτής και αντί των ωσαννά αντιμετώπισε τα θλιβερά γεγονότα της 28ης Οκτωβρίου. Αυτό πυροδότησε το σενάριο του δημοψηφίσματος και οδήγησε στην ψυχρολουσία των Καννών. Η αναγκαία παραίτηση του κ. Παπανδρέου οδήγησε στην κυβέρνηση Παπαδήμου που ήταν (δυστυχώς) ειδικού σκοπού και (δυστυχώς) περιορισμένης διάρκειας. Φτάσαμε τον Μάιο στην κατάρρευση του δικομματισμού και τον Ιούνιο σε μια κυβέρνηση συνεργασίας.
μέσω kathimerini.gr
