Από τους σπουδαστές του ΙΕΚ Επανομής που κάθε εβδομάδα βγαίνουν στο δρόμο και μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από όμορφους ανθρώπους στο think free και τους αναγνώστες του.
«FOOD FOR LOVE»
Συνέντευξη στην Ειρήνη Βασιλοπούλου
Στην Ελλάδα οι περισσότερες οικογένειες είναι ακόμα παραδοσιακές. Όλο το σόι μαζεύεται στις γιορτές για το «τραπέζι», τα παιδιά αποχωρίζονται το πατρικό τους σπίτι σε μεγάλη ηλικία, ο πατέρας έχει ως επί το πλείστον τον πρώτο λόγο, αλλά η μάνα κρατά δεμένη την οικογένεια. Είναι το θεμέλιο και το στήριγμα για τα «παιδάκια» της, που δε θα αποχωριστούν αυτό τον τίτλο, όσο κι αν μεγαλώσουν. Η μαμά ρωτάει, παρεμβαίνει, ελέγχει, αγωνιά, τρέχει, καταπιέζει, φροντίζει, προστατεύει, στέλνει ταπεράκια, ακόμα και στην άλλη άκρη της γης, για την ευτυχία του γιου και της κόρης της. Αυτή την αγάπη λοιπόν μέσα από τα ταπεράκια παρατήρησε και παρουσίασε η σκηνοθέτις Μαριάννα Οικονόμου στην ταινία «FOOD FOR LOVE», που συζητήθηκε πολύ στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
Κυρία Οικονόμου, ποια είναι τα χαρακτηριστικά της Ελληνίδας μάνας;
Λατρεύει τα παιδιά της, είναι αδύνατο να τα αποχωριστεί, τα κρατάει κοντά της, ακόμα κι όταν αυτά μπουν στο πανεπιστήμιο, θεωρεί ότι δε μεγαλώνουνε ποτέ και πρέπει να είναι πάντα δίπλα τους.
Από πού εμπνευστήκατε την ιστορία της ταινίας;
Δεν είχα κάποιο προσωπικό βίωμα, αλλά στα φοιτητικά μου χρόνια στην Αγγλία έβλεπα τους συμφοιτητές μου με τα ταπεράκια της μαμάς και μου κινούσαν το ενδιαφέρον για το τι εμπεριέχουν και πόση αξία έχουν για αυτούς. Ο ρόλος τους στην ταινία είναι συμβολικός.
Τα παιδιά πώς αντιδρούν;
Είναι γεγονός ότι ντρέπονται, αλλά κατά βάθος χαίρονται που έχουν το φαγητό της μαμάς. Αυτή η κατάσταση τα βολεύει.
Η σχέση της ελληνικής οικογένειας με την τεχνολογία;
Η ελληνική οικογένεια, παρόλο που είναι ακόμα παραδοσιακή, περνάει κρίση. Απειλείται από εξωτερικούς παράγοντες και τείνει να ενταχθεί στο δυτικό πρότυπο. Η μάνα έχει διπλό ρόλο, εργάζεται, υπάρχει διχασμός. Και η τεχνολογία έχει μπει στη ζωή της. Καθαρίζει τα φασολάκια και βλέπει κάθε κίνηση των παιδιών μέσω του skype. Αν δεν είναι εκεί, ανησυχεί. Η τεχνολογία βοηθά, αλλά δημιουργεί και φόβο.
Τα στοιχεία που προβάλλει η ταινία για την ελληνίδα μάνα θα μπορούσαν να είναι κοινά και με μία μάνα άλλης εθνικότητας;
Έχει κάποια κοινά με τις Ιταλίδες, τις Ισπανίδες και τις Εβραίες. Κι αυτές είναι δεμένες με τα παιδιά και τα κρατάνε κοντά τους.
Υπάρχουν προσωπικά σας κομμάτια μέσα στο ντοκιμαντέρ;
Όχι. Ποτέ δεν έχω πάρει ταπεράκι και παρόλο που έχω 3 παιδιά ποτέ δε θα το κάνω, γιατί πρέπει κάποια στιγμή να πετάξουνε μόνα τους, να πατήσουνε στα πόδια τους. Δε βοηθά συνέχεια να παρεμβαίνει η μάνα.
Νομίζετε ότι τα παιδιά πρέπει να ανεξαρτητοποιούνται από νωρίς;
Ναι, πρέπει με το που τελειώνουν το σχολείο και φεύγουν από το σπίτι για να σπουδάσουν, να βιώσουν ένα πακέτο από εμπειρίες και γνώσεις που θα τα ωριμάσει, θα τα κάνει ικανά να φροντίζουν τον εαυτό τους και όχι συνέχεια με μία μαμά να τα τροφοδοτεί.
Πώς αντιδρούν οι ξένοι θεατές;
Η ελληνίδα μάνα στέλνει μέχρι και μύδια μέσα σε πάγο μακριά! Όλα αυτά στους ξένους φαίνονται εξωπραγματικά, τους εντυπωσιάζουν αλλά και τους προβληματίζουν.
Σας αρέσει που πήρατε μέρος στο Φεστιβάλ;
Ναι! Παίρνω μέρος κάθε χρόνο με άλλη ταινία. Έτσι όλοι, Έλληνες και ξένοι, μπορούν να μάθουν για τη νεότερη Ελλάδα, πώς λειτουργεί η κοινωνία της, ποια είναι η ιδιοσυγκρασία και η ψυχολογία της.
«They Glow in the Dark»
Συνέντευξη στην Αναστασία Γεωργίου
Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης είναι συγγραφέας, μεταφραστής και ο σκηνοθέτης της ταινίας «They Glow in the Dark» η οποία τιμήθηκε με βραβείο FIPRESCI στο 15ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Πρωταγωνιστές είναι ο Μάικλ και ο Τζιμ, δύο μεσήλικες γκέι φίλοι, που ζουν στη Νέα Ορλεάνη και προσπαθούν να επιβιώσουν παρά τα οικονομικά τους προβλήματα. Στο βιβλιοπωλείο «Ιανός» στην πλατεία Αριστοτέλους, όπου έγινε η παρουσίαση της δημιουργίας του κύριου Ευαγγελίδη και η Συνέντευξη Τύπου του, εκείνος με ευχάριστη διάθεση και με χαμόγελο απάντησε και στις δικές μου ερωτήσεις.
«Έχει ηθικό βάρος να κάνεις ντοκιμαντέρ». Άκουσα σε ένα βίντεο από μια παλιότερη παρουσίαση της ταινίας. Αισθανθήκατε έστω και μία φορά άσχημα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων;
Άσχημα όχι δεν αισθάνθηκα. Ήξερα για ποιο λόγο είμαι εκεί και περίμενα να ακούσω τα πάντα. Η ηθική για μένα είναι περισσότερο ψυχολογική παρά του καλού και του κακού. Τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Είναι περισσότερο τι δεν θέλω να κάνω για να μην πληγώσω κάποιον κι όχι επειδή είναι κακό.
Στη συνέντευξη Τύπου είπατε ότι οι ήρωες δεν μετάνιωσαν για τίποτα απ’ όσα είπαν. Στο ίδιο βίντεο που ανέφερα προηγουμένως επισημάνατε ότι ο καθένας έλεγε πράγματα που δεν είχε εξομολογηθεί ποτέ στον άλλον. Όταν είδαν την ταινία και βλέποντας και την αντίδραση τους, σας είπαν κάτι;
Μου έκανε τρομερή εντύπωση γιατί πραγματικά δεν είπαν απολύτως τίποτα. Το θεώρησα μεγάλο δείγμα πολιτισμού και ωριμότητας. Δεν ανέφεραν απολύτως τίποτα. Μόνο πράγματα για τους εαυτούς τους: «εκεί δεν είμαι ωραίος ή πως το είπα αυτό, και αχ γιατί δεν το κόβεις αυτό.» Ποτέ σε σχέση μεταξύ τους ότι κάποιος παρεξηγήθηκε με τον άλλον. Κι αυτό το εκτίμησα ιδιαίτερα.
Και ίσως να είναι και η επιτυχία του Ντοκιμαντέρ αυτή…
Ναι μπορεί να το εισπράξανε έτσι αυτό.
Με αυτή την ανακουφιστική διαπίστωση ευχαριστήσαμε ο ένας τον άλλον για τη μίνι συνέντευξη και δώσαμε ραντεβού για την επόμενή του ταινία. Μου άφησε μία πολύ θετική εμπειρία γιατί από τα λόγια του εισέπραξα πόσο δεκτικός ήταν στις ερωτήσεις μου. Ο Παναγιώτης Ευαγγελίδης δίνει λογοτεχνικά χαρακτηριστικά στις ταινίες του κι αυτό είναι κάτι που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Αυτό το ιδιαίτερο ύφος ήταν και το κίνητρό μου να τον προσεγγίσω.
