Η έκθεση αυτή αφορά στην δηλωμένη πια ανάγκη του ατόμου να αυτοπαρατηρείται και να αυτοπροσδιορίζεται ως «άνθρωπος». Αποτελούμε το σώμα της κοινωνίας, είμαστε συνοδοιπόροι της ζωής, υφιστάμεθα και δημιουργούμε ιδεολογίες ή και ιδεοληψίες.
Αφαιρώντας κάθε αναφορά σε χωροχρονικά πλαίσια, το πρόσωπο, το σώμα δείχνει να διατηρεί την ελευθερία της έκφρασης, της επιλογής και της δήλωσης, απαλλαγμένο από επιθετικούς προσδιορισμούς. Ο προφορικός ή γραπτός λόγος εμφανίζεται μάλλον ανεπαρκής στο να περιγράψει την βιωμένη σωματικά εμπειρία. Η γλώσσα περιγράφει, διαπιστώνει, το σώμα όμως βιώνει. Γίνεται έτσι το «καθαρό» μέσο, που φέρει ανάγκες και επιλογές πολιτικές, κοινωνικές, ηθικές, μιλά και αφηγείται ψυχολογικές καταστάσεις.
Οι άνθρωποι δείχνουν να «χάνονται» κάτω από την πίεση της μαζικότητας (και όχι συλλογικότητας): «μαζική» πληροφόρηση, «μαζικά» πρότυπα αισθητικής, «μαζικός» πολιτικός λόγος, ψυχολογία της μάζας. Πώς βιώνεται αυτή η μοναχικότητα του μαζικοποιημένου? Μπορεί ο άνθρωπος να διακρίνει την μαζικοποιημένη «εκπαίδευσή» του από την προσωπική επιλογή του και σε ποιο βαθμό, ή αποδεικνύεται ένας ατέρμονας αγώνας; Είναι ο ετεροκαθορισμός το κυρίαρχο και τι περιθώρια απόκλισης υπάρχουν;
Δέκα φωτογράφοι (πέντε Έλληνες και πέντε αλλοδαποί) συναντιούνται φωτογραφικά και συνομιλούν με τον κώδικα του μέσου τους, περί της ανθρώπινης υπόστασης. Φαίνεται ότι οι συνισταμένες είναι κοινές: Ιδεολογική και πολιτική αντίληψη, εξερεύνηση του «κακού» εαυτού, περιήγηση και παρατήρηση του «κόσμου», ψυχικές εμμονές, αυτοσαρκασμός και αμφισβήτηση, παρηγορία και αποδοχή, μεταμόρφωση των σωμάτων σε φορείς ιδεών, ερωτημάτων και θέσεων.
Αλέκα Τσιρώνη Φωτογράφος
Ο άνθρωπος ως συνισταμένη και ως συνιστώσα μέσα σε μια κοινωνία που προσδιορίζει για να προσδιοριστεί, που έχει ανάγκη να προσδιοριστεί για να προσδιορίσει τα “τέκνα” της. Κρυφές πτυχές της ανθρώπινης μέθεξης, της ανθρώπινης αν-εκπλήρωσης, της ανθρώπινης γενναιότητας και του ανθρώπινου τρόμου. Εικόνες και οπτικές αναζητήσεις που σε πρώτο επίπεδο φαντάζουν ανοίκειες, σε δεύτερο καταλήγουν τόσο κοντά σε δικές μας ανίδωτες σκέψεις και αναπόδεκτα ταξιδέματα της ψυχής και της λογικής μας.
Εν αρχή ην ο λόγος, λοιπόν… εν οπτικό συγκέρασμα δέκα φωτογράφων με κοινή συνισταμένη και συνιστώσα το ΕΓΩ, το ανθρώπινο- απάνθρωπο, το ατομικό-ομαδικό, το αναπότρεπτα οικείο.
Σμαρώ Πλατιώτη
Σκηνοθέτις-Θεατρολόγος
Γκαλερί ΤΕΤΤΙΧ
Εγκαίνια την Τετάρτη 10 Απριλίου 2013, 8.30μμ
Διοργάνωση: Φωτογραφικό Κέντρο Θεσσαλονίκης
Επιμέλεια: Αλέκα Τσιρώνη
Συμμετέχουν: Andreas Kauppi (Σουηδία), Rawn Em (Καναδάς), Dmitry Kuklin (Ρωσία), Κarin Schranz (Αυστρία), Jeanyves Rousson (Γαλλία), Μαριάννα Μπαζάκα, Κώστας Μασσέρας, Αλέκα Τσιρώνη, Ευθύμης Μουρατίδης, Βασίλης Καρκατσέλης
