- Μέρες έχουμε να τα πούμε και γίνανε πολλά. Δυστυχώς, όσο κι αν προσπαθώ να ξεφύγω, η μαυρίλα δε φεύγει από πάνω μου. Από τη μια θέλω να αλλάξω κανάλι (γενικώς) και ν’ ασχοληθώ με άλλες πλευρές της ζωής, από την άλλη πώς να μην κολλήσεις στην ιστορική συνέντευξη Βενιζέλου στον Πρετεντέρη; Θυμηθείτε το. Ιστορική.
- Έωλοι ακροβατισμοί μεταξύ 1960 και 2004, διχαστικός λόγος, παρλάτες για τη σωτηρία της χώρας. Το μόνο που δεν προσπάθησε να μας πείσει ότι είναι ο καλύτερος πελάτης της Πασχαλέρη. Το δίωρο της προπαγάνδας…
- Αν εργαζόσασταν για την πατρίδα, κ. Υπουργέ, πρώτα θα κόβατε τους δικούς σας μισθούς έστω στα ανώτατα επίπεδα του ενιαίου μισθολογίου. Δηλαδή, 2.200 μικτά… άντε βάλε και 10% επίδομα θέσης.
- Ο θυμόσοφος: Το γιαούρτι, είτε ελαφρύ είτε πλήρες, έχει την ίδια βαρύτητα όταν το πετάς σε υπουργό.
- Άκουγα στο ΣΚΑΪ (και αλλού) το μοιρολόι για της καταστροφές που προκάλεσαν οι καταληψίες στα σχολεία. Εντάξει, απαράδεκτες οι καταλήψεις. Αλλά τώρα το θυμηθήκατε; Τώρα που μια γενιά ολόκληρη ανδρώθηκε από κανάλια και πολιτικούς μπέιμπι σίτερ με την πεποίθηση ότι υπάρχει μαθητικό άσυλο, τώρα κλαίμε για τις καταστροφές. Και κάτι ακόμη…
- Κράτος δεν υπάρχει; Κυβερνώντες δεν υπάρχουν; Φταίνε μόνο οι καταληψίες; Που είναι το «κράτος» που θέλει να μας κάνει κράτος; Που είναι ο Παπουτσής; (εκεί που ήταν και με το Σάμινα –στην καρεκλάρα του δηλαδή). Που είναι η Αννούλα της Παιδείας και του εκσυγχρονιστικού μνημονίου;
- Αλλά ξέρεις κάτι; Ακούς τους ποδοσφαιριστές της Εθνικής –αυτούς τους τύπους που «κυνηγάνε» μια μπάλα επί 90 λεπτά, αυτά τα παιδιά του Δημοτικού (άντε του Λυκείου)- μετά τη νίκη επί της Κροατίας να κάνουν δηλώσεις. Είχαν τέτοια σοβαρότητα τα παιδιά, τέτοια που δεν έχουν οι πολιτικοί μας.
- Κι έχουν αυτή τη σοβαρότητα γιατί έχουν ήθος, που δεν έχουν οι πολιτικοί μας. Οι οποίοι γελάνε. Έχουν ακόμη το θράσος και χαμογελάνε. Σαν εκείνους τους τραγουδιστές που τραγουδούν το πιο λυπητερό τραγούδι, μ’ ένα τεράστιο χαμόγελο…
- Δηλονότι δεν συναισθάνονται. Γι’ αυτό και ισχυρίζονται χωρίς ντροπή ότι γυρνάμε μόνο μέχρι το 2004. Λες και τότε παίρναμε 500 ευρώ. Λες και τότε δεν υπήρχαν εργασιακά δικαιώματα. Λες και τότε πληρώναμε 3-4 μηνιάτικα για χαράτσια.
- Αλλά εδώ στη μικρή και μίζερη Θεσσαλονίκη, οι biennalistas κάνουν ωραία πράγματα. Είναι μια ανάσα, όπως και να το κάνουμε. Η τέχνη γενικώς.
- Με συγκλόνισε η Ξανθίππη Χόιπελ στα εγκαίνια της Μπιεννάλε, εκεί στο Δημαρχείο. Κραυγή αντίστασης στη μαυρίλα του ξεπεσμού και του κατήφορου από μια αληθινή κυρία της τέχνης.
- Κι ο υπεραντιδήμαρχος (συνώνυμο του «υπερμπουτάρης») Κουράκης θα είναι παρών, λέει στη τοποθέτηση παγκακίων, και θα κάνει και δηλώσεις επ’ αυτού! (μα, τι θα πει; «ευχαριστώ τα παγκάκια που τοποθετήθηκαν;»). Είπαμε «έργο που μιλάει» αλλά…
- Φοβερό από taxalia! Βαγγέλη Βενιζέλο ευτυχώς σε άκουσε ο Χαριστέας ότι γυρίζομε στο 2004 και έβαλε γκολ στη Γεωργία!
- Ο απολίτιστος: Φοβερή διαδραστική ταινία στο Ολύμπιον! Η ταινία στο πανί, ο πρωταγωνιστής στα καθίσματα…
- Ενόχλησε τον Β. Μαρινάκη που ο Διονύσης Ψωμιάδης μίλησε για τις ευθύνες του Ολυμπιακού. Μα, η απορία ακόμη και των γυναικόπαιδων είναι: «Όλη η βρωμιά του ελληνικού ποδοσφαίρου ήταν η Καβάλα, ο Αστέρας, ο Ολυμπιακός Βόλου; Οι μεγάλοι τίποτε; Άσπιλοι και αμόλυντοι;». Ε ρε γιαούρτι…
- Σήμερα, αντί στίχου, μια φιλική συμβουλή δανεισμένη από το φίλο Άκη Σαλπιγκτή: «μακριά από βλάκες»
Γράφει ο Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος
gkessopoulos@gmail.com