ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΣΤΡΟΥΜΦ Γράφει ο Βαγγέλης Γεωργάκης / λογοτέχνης – συγγραφέας
(συνέχεια από προηγούμενο)
Στις εφορίες τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Οι πολίτες εκτός από χρήματα –που σε γενικές γραμμές δεν έχουν-, πληρώνουν φόρο αίματος. Τεράστιες μπουκάλες με αίμα που πρέπει να γεμίσουν, αλλιώς σου κάνουν ΠΑΡΑΚΡΑΤΗΣΗ ΖΩΗΣ.
Όσο λιγόστευε το χρήμα το καθεστώς έπρεπε να βρει τρόπο να αντισταθμίσει τις απώλειες και εκτός από το χρήμα -το σεξ ήταν κάτι συνηθισμένο και το καθεστώς είναι πάντα ευρηματικό-, το αίμα φάνηκε μία καλή λύση· όχι όμως και τα εγκεφαλικά που προκάλεσε ή οι ΠΟΛΙΤΕΣ-ΦΥΤΑ που δημιούργησε. Αυτό, έφερε πρόσθετα έσοδα, καθώς, τέτοια δυστυχισμένα πλάσματα, δεν σαπίζουν σε κάποιο δημόσιο νοσοκομείο, πράγμα που αντί για κέρδος θα είχε επώδυνο κόστος, αλλά εκτίθενται και φροντίζονται με πρωτοποριακές τεχνικές κηπουρικής σε ειδικά διαμορφωμένα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΑΝΘΟΠΩΛΕΙΑ. Κάτι που θα ήταν ιδιαίτερα ρομαντικό αν δεν ήταν τόσο μακάβριο, υπό τις ευωδίες του γιασεμιού, του τριαντάφυλλου και του κόκκινου γαρύφαλλου και αποτελούν τη σημαντικότερη τουριστική ατραξιόν μετά τα ερείπια της Βουλής. Στους έκθαμβους τουρίστες μοιράζεται μάλιστα και από ένα ενημερωτικό φυλλάδιο προπαγάνδας υπό τον τίτλο: ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ. Το παίρνουν σαν να τους διανείμουν δωρεάν πιθανό λαχνό του Λόττο. Οι τουρίστες διψούν για εμπειρίες, η κυβέρνηση διψά για αίμα.
Τα έσοδα είναι ανυπολόγιστα από τέτοιες ενέργειες και τυχεροί, όπως γράφει το φυλλάδιο, όσοι θα ζήσουν, είτε με παρενέργειες, είτε χωρίς.
Τα άγνωστα, θεωρητικά ανώτερα όντα, που μας κυβερνούν ικανοποιούνται, προς το παρόν, και έτσι μας αφήνουν να ζούμε· έστω και κατά ένα τέτοιο τρόπο.
(συνεχίζεται)
