Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Όταν ήμουν μικρός και ήθελα να γίνω δημοσιογράφος, κάπου στο 1986 -χρονολογία που εστιάζει ο Κωστής Ζαφειράκης στην παράσταση “Αγελάδες και διαφωτισμός”, τυχαίο;-, μεγαλώνοντας στην επαρχιακή πόλη των Σερρών κι αναζητώντας τον επαγγελματικό μου προσανατολισμό, αγόρασα ένα βιβλιαράκι με τίτλο “Θέλεις να γίνει δημοσιογράφος;”. Ήταν ένα τευχίδιο από μία σειρά που αφορούσε επαγγέλματα και είχε μέσα πληροφορίες θεωρητικές και χρηστικές γαι το επάγγελμα. Στο δικό μου βιβλιαράκι, λοιπόν, έγραφε μεταξύ άλλων κάτι που μου έμεινε από τότε στη μνήμη, ίσως γιατί μου φάνηκε παράξενο, αλλά σε μεγάλο βαθμό επιβεβαιώθηκε αργότερα, όταν άρχισα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος: “Στη δουλειά αυτή, μην περιμένεις να ακούσεις καλό λόγο. Το αντίθετο. Γι’ αυτό έχε το νου σου”…
Σε ό,τι με αφορά δεν φείδομαι τον καλό λόγο, όταν κρίνω ότι κάποιος ή κάποια συνάδελφος, νέος ή παλαίουρας, τον αξίζει. Ένας τέτοιος λόγος, αξίζει στον (ως δημοσιογράφο τον γνώρισα) Κωστή Ζαφειράκη, σειρά του… ’86 (αλλιώς που τα ξέρει όλα αυτά που λέει;) για την παράσταση “Αγελάδες και διαφωτισμός”, την οποία παρακολούθησα στον υπέροχο χώρο του biscotto (στο Mediterranean Cosmos) πριν λίγες εβδομάδες. Για το ήθος που αποπνέει, για το ταλέντο που καταθέτει.
Αν και η αφίσα προδίδει χαβαλέ, υπάρχει προβληματισμός στην παράσταση. Δε θα πω για τι υπάρχει προβληματισμός, άλλωστε ο καθένας θα προβληματιστεί ανάλογα με τα προσωπικά του βιώματα και τις αγωνίες. Είναι σημαντικό για μένα ότι το κείμενο δεν είναι μια απόπειρα για να πέσεις κάτω από τα γέλια, παρόλο που πολλές στιγμές γελάς. Στηρίζεται στα προσωπικά βιώματα και στα “συλλογικά” βιώματα της εποχής εκείνης και προς τα εδώ, άρα ο λόγος γίνεται οικείος για τους περισσότερους. Δε λέω περισσότερα γιατί κανένα αστείο δεν μεταφέρεται. Και κανένα σοβαρό… Η στιγμή, η ατμόσφαιρα, ο τρόπος του Κωστή είναι βιωματική υπόθεση. Δεν είναι stand up comedy. Πιο πολύ πρόζα και παιχνίδι με το κοινό.
Ο τρόπος, λοιπόν… Ο Κωστής έχει χάρισμα στη σκηνή, όπως και στο μικρόφωνο. Έχει μια τρέλα που λείπει πια από τους περισσότερους από εμάς. Έχει την τόλμη να την εξωτερικεύει. Μπορεί να μιλήσει όλες τις γλώσσες, αναλόγως με το κοινό του. Κι εδώ έχει παίξει ρόλο πολύ σημαντικό ο σκηνοθέτης Γιάννης Παρασκευόπουλος (κι αυτός… σειρά του ’86), που σκηνοθετεί αυτή την παράσταση για ένα -πλην διαδραστικό- ρόλο. Η διδασκαλία και η καθοδήγηση έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Σημειωτέον ότι ο Γιάννης Παρασκευόπουλος “κάνει” και τον υποβολέα προσθέτοντας ένα πολύ ζωντανό και “αυθόρμητο” στοιχείο στην παράσταση. Το κείμενο παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Δεν ξέρω αν το ανανεώνει – μεταβάλλει από παρουσίαση σε παρουσίαση, κατά πόσο το προσαρμόζει στο κοινό του, αλλά παίζει μεγάλο ρόλο.
Με την παράσταση αυτή θεωρώ ότι ο Κωστής κάνει μια στροφή στην επαγγελματική του διαδρομή, μια μικρή στροφή προς κάτι που αγαπά. Και χαίρομαι γι’ αυτό γιατί είναι κάτι που του ταιριάζει. Και το κάνει καλά. Κάποτε μου είχε εκφράσει τη χαρά του ένας άλλος φίλος και συνάδελφος, όταν είχα “τολμήσει” να εκθέσω και να εκτεθώ μέσα από μια φωτογραφική δουλειά. Και δεν ξεχνώ εκείνο το λόγο του. Γιατί τελικά η ζωή είναι μια διαρκής αναζήτηση, εμείς δε -η σειρά του ’86- βγήκαμε στη θάλασσα με τη βάρκα χωρίς καθοδήγηση (επαγγελματική), δίχως καν ένα manual…
Είναι καλό να φεύγεις από μια τέτοια εμπειρία με θετικά συναισθήματα. Τώρα, λοιπόν, που η παράσταση συνεχίζει την περιπλάνησή της και την 1η Απριλίου, ελληνική ημέρα ψέμματος, θα παιχθεί στ’ αλήθεια στο restaurant Academy, σας προτρέπω να μην τη χάσετε. Γιατί είπαμε, είναι βίωμα. Αξίζει.
