Ζούμε σε μία θαυμάσια χώρα όπου όλα είναι αντίθετα από ότι εννοούν όλοι οι άλλοι… όπου κι αν είναι αυτοί οι άλλοι… ό,τι και αν εννοούν…ακόμη και αν εννοούν το αντίθετο του αντιθέτου… άρνηση για την άρνηση.
Η πολλά υποσχόμενη εποικοδομητική “δημιουργική ασάφεια” μετατράπηκε σε “ναι μεν, αλλά ίσως όχι”.
Ο άλλος βαρύγδουπος όρος “παραγωγική ανασυγκρότηση” ερμηνεύεται ως “όχι στο εισαγόμενο κεφάλαιο” και “ώρα να βγουν τα άρωτρα στο δρόμο”.
Η σημαία “δεν πληρώνω” κατάφερε να αλλάξει μεριά και να γίνει “δεν πληρώνω τίποτα σε αυτούς που μας κατάντησαν έτσι”, δηλαδή δεν πληρώνω εισφορές, δεν πληρώνω εφορία, δεν πληρώνω ΦΠΑ.
Η Ελλάδα περνάει εφηβεία και η μόνη λέξη που εκφέρει είναι το ένδοξο “ΟΧΙ”.
Αλλά είναι ημέρα γιορτής!
Σήμερα γιορτάζει η δημοκρατία!
Είμαστε όλοι ίσοι… όλοι αξίζουμε ακριβώς το ίδιο… όλοι αξίζουμε 60 ευρώ.
(Εγώ και το “ΝΑΙ” το φοβάμαι… στις ανατολικές χώρες σημαίνει “ΟΧΙ”… είναι θέμα ερμηνείας…)
Ο ΖουΛού (από τη Ζιμπάμπουε)