Τα θεμελιώδη συστατικά διατήρησης της συνοχής της κοινωνίας είναι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη. Είναι η συγκολλητική ουσία που διατηρεί μία συλλογικότητα εν ζωή και αποτρέπει την ανάδειξη κανιβαλιστικών τάσεων που την διαλύουν ατάκτως.
Δυστυχώς οι ηγεσίες της χώρας καλλιέργησαν επιμελώς λογικές κοινωνικού αυτοματισμού σε μία προσπάθεια διαχείρισης μίας δημοσιονομικής κρίσης που μετετράπη σε κρίση δανεισμού, σε πολιτική κρίση, σε κρίση θεσμών και δημοκρατίας και τελικά σε ανθρωπιστική κρίση.
Είχα γράψει σε παλαιότερη ανάρτηση για την ανάγκη κοινωνικής αυτορύθμισης και αυτοπροστασίας μέσα από πρακτικές κοινωνικής αλληλεγγύης. Αυτές δεν αποτελούν αυτοματοποιημένες δράσεις αλλά απαιτούν την ενεργή συμμετοχή πολιτών και φορέων που μπορούν να αποσβέσουν στο μέτρο του δυνατού τις ισοπεδωτικές πολιτικές των εμπνευστών της ασύμμετρης λιτότητας και μαζικής φτωχοποίησης.
Σήμερα η κοινωνία καλείται να δημιουργήσει αντισώματα ανάσχεσης της φτώχειας, να υλοποιήσει επιχειρησιακά ένα σχέδιο προστασίας των αδυνάτων. Η συλλογική μας μνήμη έχει δυστυχώς αποδυναμωθεί, ωστόσο καλούμαστε να αποδείξουμε ότι η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη εξακολουθούν να αποτελούν ανθρώπινο καθήκον. Αυτό επιβάλλει η ανθρώπινη διάσταση μας, ο ρόλος μας ως μονάδες μίας συλλογικότητας που πλήττεται από παντού, απειλείται από τους πάντες και χρησιμοποιείται ως αναλώσιμο μίας ευρωπαϊκής πολιτικής που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πολιτική του εξορθολογισμού μέσω της διάλυσης και κοινωνικής αποσύνθεσης.
Ας προσπαθήσουμε να εκλάβουμε την κρίση και τις επιλογές ανίκανων ηγεσιών ως μία προσωπική και συλλογική πρόκληση, μία ύβρη προς ένα έθνος που απώλεσε τις αρχές και αξίες του και καλείται σήμερα να τις ανακαλύψει εκ νέου και να αποτελέσει ένα παράδειγμα ουμανισμού. Αυτή θα είναι η μέγιστη προσφορά μας στην Ευρώπη των λαών. Είναι και αυτό μία οφειλή, ένα χρέος που καλούμαστε να αποπληρώσουμε στην ιστορία μας.