Γράφει ο Τάσος Μπανιώρας / Μεταπτυχιακός φοιτητής τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ
Σύμϕωνα με την wikipedia ένας σύντομος ορισμός για τον ρατσισμό είναι ο ακόλουθος :
Οι ϕυλετικοί ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαϕορές μεταξύ των ϕυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Με την θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η ϕυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες. Ρατσισμός είναι να θεωρούμε κάποιους ανθρώπους ως κατώτερους ή ακόμη και άξιους περιϕρόνησης, λόγω της ϕυλετικής ή εθνικής τους καταγωγής. Είναι μια συμπεριϕορά που παρουσιάζουν οι κοινωνίες και είναι ένα διαχρονικό ϕαινόμενο.
Ο παραπάνω ορισμός με βρίσκει σύμϕωνο. Έχουμε λοιπόν ένα πρόβλημα. Για να λυθεί ένα πρόβλημα απαραίτητη προϋπόθεση από αυτούς που αναζητούν μία λύση είναι πρώτα να κατανοήσουν πλήρως το ίδιο το πρόβλημα και να ελέγξουν όλες τις πτυχές του, σϕαιρικά. Αυτό ακριβώς ΔΕΝ γίνεται τις τελευταίες μέρες με τη δημόσια συζήτηση για τον αντιρατσιστικό νόμο. Ένα νομοσχέδιο το οποίο μας απασχολεί γιατί:
Κουβέλης και Βενιζέλος παίζουν πολιτικά παιχνίδια ώστε να ισχυροποιήσουν τη θέση τους στην Κυβέρνηση
Ο Πρωθυπουργός δείχνει μέχρι τώρα να τους αγνοεί και να κρατά σθεναρή αντίσταση
Και όλους τους υπόλοιπους τους απασχολεί να προχωρήσει το νομοσχέδιο για να μπούνε κόντρα στη Χρυσή Αυγή
Παρεμπιπτόντως, τρομερή πολιτική ανάλυση. Να κάνουμε έναν νόμο για να ϕθαρεί πολιτικά η Χ.Α. ενώ και ένα παιδί θα μπορούσε να καταλάβει πως αυτό το νομοσχέδιο μόνο να συσπειρώσει και άλλο κόσμο υπέρ της Χ.Α. θα καταϕέρει.
Στο μεταξύ ο “ρατσισμός” αυτός καθαυτός έχει μπει σε δεύτερη μοίρα με αποτέλεσμα την προσπάθεια θέσπισης ενός νόμου για αυτόν αγνοώντας τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Ποια τα προβλήματα της κοινωνίας; Η εγκληματικότητα. Όχι, δε ϕταίνε οι ξένοι για την εγκληματικότητα, αλλά ένα μεγάλο ποσοστό αυτής προέρχεται από πράξεις αλλοδαπών. Ελπίζω να μη θεωρηθώ ρατσιστής επειδή απλά ανέϕερα ένα γεγονός. Αυτό που πιστεύω είναι πως ο μέσος Έλληνας, δυσϕορεί με την παρουσία των λαθρομεταναστών στη χώρα όχι γιατί τους θεωρεί κατώτερους από αυτόν αλλά εξαιτίας εγκληματικότητας. Και αυτό δεν μπορεί να θεωρείται ρατσισμός. Από εκεί και πέρα όποιος έχει πρόβλημα επειδή απλά κάποιος άνθρωπος έχει άλλο χρώμα από αυτόν τότε ας κοιτάξει να μεγαλώσει πνευματικά και νοητικά μήπως και αναθεωρήσει.
Προσπαθώ να αναδείξω λοιπόν πως ο μέσος Έλληνας δεν θεωρεί υπάνθρωπο έναν Ασιάτη ή έναν Αϕρικανό. Και επειδή ο Έλληνας έχει ζήσει και αυτός στο πετσί του την μετανάστευση, την προσϕυγιά, τη γενοκτονία και τον ξεριζωμό γνωρίζει να διακρίνει τις περιπτώσεις του πραγματικού ρατσισμού από αυτές τις άναρθρες και ανούσιες κραυγές. Για αυτό και δε θεωρώ πως ζούμε σε μία τόσο συντηρητική κοινωνία όπως διάϕοροι εναλλακτικοί και προοδευτικοί (αυτοαποκαλούμενοι πάντα) προσπαθούν να μας πείσουν. Και αυτό πρέπει να αντιληφθεί ο κόσμος για να μην δούμε και άλλες βόμβες τύπου Βοστόνης, και άλλα επεισόδια τύπου Στοκχόλμης και άλλες δολοφονίες τύπου Αγγλίας.
Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Κανείς δε συμϕωνεί με εξάρσεις ϕυλετικής βίας οι οποίες έχουν να κάνουν με το χρώμα και τη ϕυλή ενός ανθρώπου. Για παράδειγμα κανείς δε συμϕωνεί με τη δολοϕονία του Άγγλου στρατιώτη στην μέση του δρόμου μέρα μεσημέρι με έναν μπαλτά! Τα πράγματα όμως είναι ακόμα πιο απλά, όπως πρέπει να σεβόμαστε τη διαϕορετικότητα του άλλου έτσι και όσοι εισέρχονται στην χώρα μας (παρανόμως ή μη) πρέπει να αποδέχονται τους νόμους μας, τη γλώσσα μας, την ιστορία τα ήθη και τα έθιμα. Διότι αν δε σέβονται τα παραπάνω τότε ευχαρίστως να αποχωρήσουν από την χώρα μας και να επιστρέψουν στη δικιά τους. Ή ακόμα καλύτερα ας πάνε να μείνουν στη Γερμανία, την Αυστρία ή το Λουξεμβούργο που έχουν και καλύτερες οικονομικές συνθήκες.
Διότι το μεταναστευτικό είναι και οικονομικό ζήτημα. Σε μία χώρα με τρομερά προβλήματα όπως η Ελλάδα πως θεωρούμε ότι μπορεί να εντάξει ομαλά και να αϕομοιώσει ένα μεγάλο αριθμό μεταναστών όταν δεν μπορεί να καλύψει δικές της βασικές ανάγκες. Και για όσους διακατέχονται με επιϕυλάξεις για το οικονομικό σκέλος του προβλήματος τους προκαλώ να ενημερωθούν από ένα απλό γραϕείο συναλλάγματος για το πόσα χρήματα ϕεύγουν κάθε εβδομάδα από την χώρα μας προς το εξωτερικό και τις λεγόμενες -κακώς- Τρίτες Χώρες.
Επιφυλάσσομαι αυτή τη στιγμή να αναφερθώ στη θρησκευτική διάσταση του προβλήματος και τον αυξανόμενο φονταμεταλισμό που επικρατεί πλέον τόσο στη Βόρεια Αφρική μετά την τάχα Αραβική “άνοιξη” όσο και στα ενδότερα της Ευρώπης.
