Την ισχύ και την αγάπη δεν μπορεί κανείς να την μετρήσει, τουλάχιστον με συμβατικά μέσα. Αντίθετα η αδυναμία εξωτερικεύεται με διαφορετικούς τρόπους και ως σημαίνων αντανακλάται με τρόπους που παραπέμπουν σε σημαινόμενα με ιδιαίτερη αξιολογητική σημασία.
Η εικόνα της ελληνικής ηγεσίας σήμερα είναι ενδεικτική της αδυναμίας της να ανασχέσει την ισοπεδωτική προσέγγιση της Τρόικα έναντι του ελληνικού λαού. Με τον όρο εικόνα δεν αναφερόμαστε απλά στην επικοινωνιακή διάσταση της διακυβέρνησης και στο πλαίσιο διακομματικής συνεργασίας. Ιδιαίτερη σημασία έχουν τα μηνύματα που εκπέμπει η ελληνική ηγεσία, αυτό που περνά στον πολίτη ως ικανότητα διαπραγμάτευσης, ως διαπραγματευτική ισχύς.
Κοιτάζοντας απλά τους επικεφαλείς της τρικομματικής κυβέρνησης της χώρας μας κατανοούμε την αδυναμία τους να διαπραγματευτούν στοιχειωδώς. Η αξιολόγηση αυτή δεν αποτελεί έναν αφορισμό αλλά προκύπτει από την αποκωδικοποίηση των μηνυμάτων που περνούν στον πολίτη μέσα από μη πολιτικά χαρακτηριστικά.
Η αδυναμία είναι εμφανής και αντανακλάται στα πρόσωπα αυτών που θα όφειλαν να έχουν αποφύγει, αποτρέψει τον εγκλωβισμό της χώρας και την υποθήκευση του μέλλοντος της με την υπογραφή δανειακών συμβάσεων αποικιοκρατικής έμπνευσης. Η συνειδητοποίηση του στρατηγικού λάθους αντιμετώπισης του δημοσιονομικού προβλήματος της χώρας εκτός του κανονιστικού πλαισίου των Ευρωπαϊκών Συνθηκών και ο επαναπροσδιορισμός μίας εθνικής ηγεσίας σε διεκπεραιωτές πολιτικών αποφάσεων εξω-εθνικών κέντρων δεν μπορεί παρά να δημιουργεί ενοχές σε πολλούς.
Αναλύοντας και μόνο εκφραστικά δεδομένα ως επικοινωνιακές εκροές προς τον πολίτη κατανοούμε ότι κάποιοι δεν μπορούν, δεν διαθέτουν το σθένος να ανταπεξέλθουν σε μία διαδικασία που απειλεί άμεσα την ελληνική κοινωνία. Αυτό τους οδηγεί σε επιλογές με γνώμονα την αυτοπροστασία τους με αιχμή του δόρατος τον κοινωνικό κανιβαλισμό. Κάθε πρόταση, κάθε στάδιο διαπραγμάτευσης βαθαίνει το ρήγμα του κοινωνικού κατακερματισμού και ενεργοποιεί παραφυάδες μίας συνεχούς διαδικασίας βαλκανοποίησης της κοινωνίας. Στα πλαίσια μίας τέτοιας στρατηγικής στοχοποιούνται διαδοχικά κοινωνικές ομάδες.
Διαφαίνεται ότι δεν μπορούν να διεκδικήσουν τη διάσωση της χώρας με όρους Πρώτου Κόσμου. Δεν μπορούν να αποσβέσουν τις πιέσεις και να οδηγήσουν τη χώρα στην έξοδο από το μνημονιακό ινφέρνο ίσως γιατί είναι οι ίδιοι που την οδήγησαν στο σκοτεινό τούνελ της εθνικής απαξίωσης.