Του Σάββα Ιακωβίδη
Ένας τόπος και μια οικονομία δεν καταρρέουν και δεν καταστρέφονται τυχαία. Τίποτε σε αυτήν τη ζωή δεν συμβαίνει τυχαία και μοιραία. Υπάρχουν αίτια, αιτίες, υπαίτιοι και υπεύθυνοι. Η κυπριακή οικονομία δεν καταστράφηκε εξαιτίας μόνο της παγκόσμιας κρίσης. Τα προμηνύματα της σώρευσής της σε ερείπια εκδηλώθηκαν πριν από πολλά χρόνια. Όμως, κυβερνήσεις, Πρόεδροι, κόμματα, συντεχνίες, εργοδότες και πολίτες αδιαφόρησαν να αντιδράσουν και να δράσουν έγκαιρα. Διαχρονικά, τα διαρθρωτικά προβλήματα έγιναν βουνό απροσπέλαστο που κανείς δεν ήθελε να ανεβεί διά τον φόβο των ψήφων και του κόστους. Η τραγωδία της Κύπρου είναι ότι στην πιο κρίσιμη ώρα της είχε έναν κομμουνιστή Πρόεδρο. Εξ ιδεολογίας και εκ φιλοσοφίας αλλά και εξ ιδιοσυγκρασίας, ο Δ. Χριστόφιας όχι μόνο δεν θέλησε αλλ’ ενσυνείδητα συνήργησε στην όξυνση της κρίσης και των προβλημάτων διά της αναβλητικότητας, της αναποφασιστικότητας και της ατολμίας να πάρει μέτρα που θα ήταν κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά αποδεκτά χωρίς μεγάλο κόστος.