Γράφει η Έφη Τσαμπάζη / μαμά
«Τι ώρα θα γυρίσεις; Γιατί δεν τηλεφώνησες; Ποιος σε εκνεύρισε; Έκλαιγες; Πρόσεχε μην κρυώσεις! Μάλωσες με την κολλητή σου;»… και χιλιάδες άλλες μαμαδίστικες ερωτήσεις, επισημάνσεις που τις ακούς σχεδόν καθημερινά, από τότε που θυμάσαι τον εαυτό σου.
Πάντα προσπαθούσα να μην καβγαδίσω και απλώς μερικές φορές απαντούσα με το γνωστό «Ωχ, πάλι τα ίδια». Και ερχόταν η κλασική ατάκα όλων των μαμάδων του κόσμου: «Θα γίνεις μάνα και θα καταλάβεις». Γελούσα πάντα από μέσα μου και έλεγα «κλασικά, εικονογραφημένα». Αχ, μανούλα πόσο δίκαιο είχες…
Τα χρόνια πέρασαν και τώρα που είμαι και εγώ μαμά, την καταλαβαίνω απόλυτα. Αντιλαμβάνομαι το άγχος που είχε για κάθε μου κίνηση και που προσπαθούσε να κρύψει για να μην με φορτώσει και εμένα. Ακόμα και σήμερα προσπαθεί να… αποκρυπτογραφήσει την ψυχολογία μου. Το θέμα είναι ότι με διαβάζει σαν ανοιχτό βιβλίο!
Από τότε που έγινα μαμά δεν την αγαπώ περισσότερο αλλά σίγουρα την εκτιμώ πολύ περισσότερο, την σέβομαι ακόμη περισσότερο. Καταλαβαίνω τον πόνο, την αγωνία, τα άγχη, τα βράδια που κοιμόταν με μάτια μισάνοιχτα μέχρι να γυρίσω, τα ξημερώματα. «Τι υπερβολική που είναι», σκεφτόμουν… Είμαι σίγουρη ότι και εγώ το ίδιο θα είμαι, μην πω και χειρότερη. Από τότε που έγινα μαμά αναίρεσα πολλές απόψεις μου…. Όλα ήρθαν τούμπα! Θυμάμαι όταν άκουγα κάποιους να λένε «από τότε που έγινα γονιός, έγινα καλύτερος άνθρωπος» και αναρωτιόμουν πως συμβαίνει αυτό. Και όμως συμβαίνει. Αγαπώ πλέον όλο τον κόσμο, έγινα πολύ πιο ευαίσθητη (το δάκρυ το έχω στο τσεπάκι μου….), κατάλαβα το θαύμα της φύσης που είναι η γέννηση και το μεγάλωμα ενός παιδιού.
Και να φανταστεί κανείς ότι το μητρικό καμπανάκι δεν μου χτύπησε ποτέ. Το περίμενα αλλά αυτό τίποτα… βουβό, ανενεργό. Δεν ήμουν από τα κορίτσια που έβλεπαν στον δρόμο μωρά και ήθελα να τα σφίξουν στην αγκαλιά τους, δεν ήμουν εκείνη που θα χάζευε βιτρίνες παιδικών ρούχων. Φτάνοντας τα 30 something και έχοντας μια υπέροχη σχέση το… κουδουνάκι ακόμη δεν χτυπούσε. Περνούσα όμως υπέροχα. Ήμουν πλήρης, δεν ένιωθα να μου λείπει απολύτως τίποτα. Ίσως και να φοβόμουν τις ευθύνες και αυτό το «πάντα».
Και ήρθε η… ζουζούνα μου. Η γέννηση, ο θηλασμός, τα πρώτα χαμόγελα… Θεέ μου, τι μεγαλείο είναι αυτό! Όλα ανατράπηκαν. Είχα μια «μητέρα» μέσα μου, που ούτε την φανταζόμουν. Οι προτεραιότητες μου άλλαξαν από μόνες τους. Το ότι νοιάζομαι πρώτα από όλα για την μικρή και μετά για μένα έγινε ασυνείδητα, ασυναίσθητα και είναι τόσο ωραίο, τόσο μαγικό. Δεν θέλω να περιγράψω την κόρη μου γιατί είμαι μια τεράστια «κουκουβάγια» και δεν θα πέσω στην παγίδα. Ο καταρράκτης συναισθημάτων που βγαίνει μέσα από κάθε μάνα είναι ο πιο εντυπωσιακός, σαρωτικός, λυτρωτικός. Λόγια δεν υπάρχουν. Τι να πει κανείς για την αθώα ματιά των παιδιών, το άγγιγμά τους, το γέλιο, τις αγκαλιές. Ακόμα και το κλάμα (εμένα είναι και πολύ γκρινιάρα και το έχω χορτάσει) είναι υπέροχο! Αυτό είναι η ζωή! Όταν δυο χεράκια σε αγκαλιάζουν το βράδυ και σε χαϊδεύουν δεν είναι «ευθύνη», είναι ευλογία! Σαφώς και υπάρχουν πολλές δυσκολίες. Το 24ωρο δεν σου φτάνει, χρόνος για τον εαυτό σου δεν υπάρχει, φεύγεις από το σπίτι και αντιλαμβάνεσαι ότι κάτι σου λείπει και ενώ δεν υπάρχει θέμα να επιστρέψεις νωρίς γυρίζεις τρέχοντας, τα έξοδα επίσης τρέχουν, τα νεύρα πολλαπλασιάζονται. Όλα αυτά όμως εξαφανίζονται όταν ακούς μια παιδική φωνούλα να λέει «Μαμά!». Όλα σβήνουν, όλα χάνονται και το πιο ωραίο σου χαμόγελο σχηματίζεται ασυναίσθητα στο πρόσωπό σου και είσαι έτοιμη να προσφέρεις και τον ίδιο σου τον εαυτό. Αλήθεια, πόση ασφάλεια, σιγουριά, αμέτρητα συναισθήματα κρύβει η συγκεκριμένη λέξη; Δεν συμφωνείτε ότι η λέξη «Μαμά» είναι η πιο γλυκιά του κόσμου;
Χρόνια πολλά σε όλες τις μανούλες. Η αγκαλιά και ένα ζεστό φιλί είναι σίγουρα το καλύτερο δώρο που μπορούμε να τις κάνουμε!
