Η πρωτοβουλία του Αντώνη Σαμαρά για την ένωση της Κεντροδεξιάς είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. Έχει ενδιαφέρον βραχυπρόθεσμα, δηλαδή εάν θα πετύχει να δημιουργήσει μια δυναμική αντί-ΣΥΡΙΖΑ, και μακροπρόθεσμα, εάν δηλαδή αποδειχθεί ότι οι προθέσεις της πρωτοβουλίας δεν είναι απλώς τα εκλογικά οφέλη αλλά πραγματικά η δημιουργία ενός νέου σύγχρονου πολιτικού σχήματος που θα συνενώνει τις κεντροδεξιές δυνάμεις στη βάση αρχών και θα συνθέτει τις ποικίλες απόψεις στα καίρια ζητήματα.
Το αίτημα για Ενωμένη Κεντροδεξιά δεν είναι καινούριο. Τέθηκε από στελέχη ήδη από το 2009, πριν τη μεγάλη εκλογική ήττα της κυβέρνησης Καραμανλή, ωστόσο δεν την ενστερνίστηκε ούτε η τότε ηγεσία ούτε η ηγετική ομάδα Σαμαρά μετά το Νοέμβριο του 2009 κατά την κρίσιμη διετία που πέρασε. Σύμφωνα δε με μία άποψη, είναι ένα αίτημα εδώ και χρόνια καίριο όχι μόνο για τον κεντροδεξιό ιδεολογικό χώρο αλλά και για το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Εν τέλει, όπως τίθεται σήμερα το αίτημα για Ευρωπαϊκό Κεντροδεξιό Μέτωπο μπορεί να κρίνεται από πολλούς καθυστερημένο, αποτελεί ωστόσο ένα ιστορικό πολιτικό στοίχημα που εκφεύγει από τις εφήμερες πολιτικές ανάγκες. Εάν δεν επιτευχθεί ουσιαστική συνένωση, θα οδηγήσει τη μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη σε εκ νέου διασπάσεις μέχρι την πλήρη αποσύνθεση και, άρα, αποδυνάμωση. Οι συνέπειες από μια αποδυναμωμένη έως ανύπαρκτη Κεντροδεξιά θα οδηγήσει τον τόπο σε ακυβερνησία και, πάντως, σε επικίνδυνες περιπέτειες –θυμηθείτε τη δεκαετία του ’80 που η «παράδοση» της χώρας στην Αριστερά του Αντρέα οδήγησε άμεσα στη δομική διάλυση της χώρας.
Για τους λόγους αυτούς το εγχείρημα που ξεκίνησε ο Αντ. Σαμαράς πρέπει να πετύχει. Και θα πετύχει εάν συνοδευτεί από στοιχεία πραγματικής ηγεσίας, όχι μόνο από τον ίδιο αλλά και από τους αρχηγούς των υπολοίπων «φυλών» της κεντροδεξιάς (ΑΝ.ΕΛ., ΔΗ.ΣΥ., ΛΑ.Ο.Σ., Δράση). Ούτως ή άλλως, δεν έχει νόημα ποιος θα είναι αρχηγός επί των ερειπίων.
Είναι εκ των πραγμάτων σαφές ότι μια προεκλογική συνεργασία της ΝΔ με δυνάμεις της ΔΗΣΥ, του ΛΑΟΣ, της Δράσης και -γιατί όχι- των ΑΝ.ΕΛ. δεν αποτελεί την ολοκλήρωση αλλά το ξεκίνημα του εγχειρήματος, με τελικό προορισμό τη δημιουργία ενός κόμματος θεσμικού χαρακτήρα. Ενός κόμματος με σταθερές δημοκρατικές δομές και διαδικασίες, οι οποίες θα εγγυώνται την ανανέωση του δυναμικού και των ιδεών, τη σύνθεση των απόψεων, διατηρώντας παράλληλα σταθερό ένα ενοποιό πλαίσιο αρχών. Τη δημιουργία της Ενωμένης Κεντροδεξιάς ως φόρουμ διαφορετικών τάσεων οι οποίες όμως έχουν ως αφετηρία τις κοινές αρχές. Εκεί θα «χωράνε» και θα ανταγωνίζονται εσωτερικά η ευρωπαϊκή και η φιλελεύθερη και η πατριωτική και η λαϊκή κεντροδεξιά.
Θετική, λοιπόν, καταρχήν η πρωτοβουλία Σαμαρά. Όμως δεν αρκεί για να ανατρέψει το αρνητικό κλίμα σε βάρος της ΝΔ. Στοιχειώδης αξιολόγηση του εκλογικού αποτελέσματος, οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο λαός επιθυμεί περισσότερο από οτιδήποτε άλλο αλλαγή της οικονομικής πολιτικής είτε ως κατάργηση είτε ως (πραγματική) επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου.
Ως εκ τούτου, είναι επιβεβλημένο ο πολιτικός λόγος της ΝΔ α) να αποκτήσει λαϊκό ενδιαφέρον και β) να έχει αντίκρισμα. Να είναι αληθινός και πειστικός. Να εστιάσει σε ζητήματα που καίνε αυτή τη στιγμή τους πολίτες, όπως είναι το χαράτσι στα ακίνητα, οι έκτακτες εισφορές στους ελεύθερους επαγγελματίες, ο άμεσος εξορθολογισμός της φορολογίας, μείωση τιμών ειδών πρώτης ανάγκης, επανακαθορισμός του πλαισίου των εργασιακών σχέσεων με προστασία στοιχειωδών εργασιακών δικαιωμάτων, χειροπιαστές αναπτυξιακές πρωτοβουλίες. Όταν έχουμε 1,5 εκατομμύριο ανέργους, αυτό σημαίνει ότι η ανεργία αγγίζει με τον α ή β τρόπο περίπου 6 εκατ. Έλληνες. Κι από τους υπόλοιπους η πλειοψηφία νοιώθει την αδικία των οριζόντιων μέτρων. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν μπορεί, λοιπόν, να απευθύνεσαι στο λαό με θεωρίες για τραπεζίτες. Δεν τον ενδιαφέρουν καν οι εσωκομματικές ισορροπίες. Σε τελική ανάλυση, κανείς δεν θα πειστεί –τώρα δεν «ακούει» καν- για την αναγκαιότητα παραμονής στο ευρωπαϊκό περιβάλλον, όταν δεν έχει δουλειά αλλά καλείται να πληρώσει… άντερα, όταν νοιώθει ότι το κράτος τον αδικεί και τον κατακλέβει για μία ακόμη φορά με βάναυσο τρόπο. Ας μην έχει κανείς αυταπάτες: τη ΝΔ την ψήφισαν και αγανακτισμένοι. Και στις 17 Ιουνίου πάλι θα την ψηφίσουν οργισμένοι πολίτες, δίνοντάς της μια τελευταία ευκαιρία. Εάν καταφέρει να τους κερδίσει, φυσικά.
Όσο για το μετά; Εκτιμώ ότι όποιος πολιτικός την επόμενη μέρα δεν κάνει πράξη όσα ακριβώς θα υποσχεθεί από τώρα μέχρι την 17η Ιουνίου, θα είναι σα να πηδά από τον Ισθμό της Κορίνθου. Όπως μου θύμισε κι ένας φίλος, με το ελικόπτερο στην Αργεντινή δεν έφυγε ο πρώτος που πήρε τα μέτρα. Έφυγε ο δεύτερος…