Θέλω να περάσω σε μία σχολή και δεν τα καταφέρνω. Γιατί;

Γράφει η Μαρία Βασιλικιώτη / akwuita@hotmail.com

Τα χρόνια περνούν κι οι άνθρωποι γερνούν, χωρίς να το καταλάβουν. Όταν το διαπιστώνουν δεν παραδέχονται εύκολα ότι διαφέρουν από το μοντέλο της φωτογραφίας, που πόζαρε στο φακό μερικά χρόνια πριν. Και θυμώνουν με όποιον τους υπενθυμίζει πως «άλλαξαν» (προς το χειρότερο). Όμως οι γκρίζες τριχούλες και το ζαρωμένο πρόσωπο  του καθενός «κρύβει» και μία δόση πόνου, που ίσως ευθύνεται για το «ρυτιδωμένο» πρόσωπο που κοιτάζει στον καθρέπτη.

Οι πανελλήνιες. Ναι. Αυτές οι εξετάσεις, που δεν μοιάζουν καθόλου με του αίματος ούτε και  με του αυτοκινήτου. Δυστυχώς ή ευτυχώς επαναλαμβάνονται μία φορά (συνήθως) στη ζωή μας. Στα 18 μας. Πρέπει να έχουμε συγκροτημένους στόχους και να επιδιώκουμε τον θρίαμβό τους. Ωραία ακούγεται. Αλλά, ποιος είναι εκείνος που θα τα καταφέρει τόσο νέος να αγγίξει την τελειότητα ; Λίγο δύσκολο ακούγεται! Μα όχι και ακατόρθωτο.

Όταν λειτουργείς σαν μία «καλοκουρδισμένη μηχανή» κι ακολουθείς πιστά  το πρόγραμμα «σχολείο – φροντιστήριο = 0-1» , διαβάζεις 5ωρα (και βάλε την μέρα) και έχεις και κοφτερό νου… Ναι! Εκεί μπορείς να κατακτήσεις την κορυφή και την δόξα της επιτυχίας. Επειδή θα γνωρίζεις βαθιά μέσα σου πως δεν θα περάσεις απλώς τις εξετάσεις, αλλά θα είσαι εισακτέος/-α στην σχολή της αρεσκείας σου. Κι η γεύση της επιτυχίας  δεν θα είναι μακριά, αρκεί να μην επηρεαστείς από την «υπεροψία και την μέθη» σου (όπως έγραψε κάποτε κι ο φίλτατος Καβάφης).

Ωραίο και καλό το παραπάνω πρότυπο προς μίμηση… Όμως τι γίνεται αν δεν πληροίς τις  παραπάνω προδιαγραφές; Αν δεν διαβάζεις, αν δεν είσαι πολύ έξυπνος, αν δεν γνωρίζεις όλη την διδακτέα ύλη της χρονιάς σου  κι αν είσαι σε βαθειά πελάγη έρωτα; Τότε απλά προσευχήσου, μήπως και έρθει η επιφοίτηση του αγίου πνεύματος. Τότε μην έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου. Μόλις δεις την βαθμολογία σου, μην κλάψεις. Είναι μάταιο. Εσύ το δημιούργησες. Είναι η δική σου πινελιά αποτυχίας. Τουλάχιστον, μπορείς να ελπίζεις, πως ανάλογα με τον βαθμό σου θα επιλέξεις μία σχολή –  το επάγγελμα που θα σε ακολουθεί μία ζωή. Την αντίληψη που έχουν υιοθετήσει σαν «μόδα» όλοι οι μαθητές.

Μετά θα κατηγορήσεις τους πάντες. Την μανούλα που σου έκανε πλύση εγκεφάλου κάθε μέρα μπας κι ανοίξεις αυτό το «βαρύ πράγμα» που λέγεται βιβλίο. Τον καθηγητή/ -τρια που σου φώναζε να διαβάσεις και έβγαζε φλύκταινες κάθε φορά που ρωτούσες ανοησίες  ή αδιαφορούσε αργότερα για εσένα, επειδή έστελνες μηνύματα μέσω facebook στην παρέα σου.  Το φροντιστήριο που δεν σου αποκάλυπτε τον κωδικό του wi-fi, Το αίσθημα που έγινε καπνός και την κολλητή σου που πέρασε νομική. Όλοι είναι οι κακοί της υπόθεσης και εσύ το «θύμα». Ας όψεται  η τσέπη του μπαμπά. Εκείνη κι αν είναι το κανονικό  «θύμα»…

Σίγουρα η χώρα δεν είναι το χωνευτήρι της γνώσης κι ο χώρος που θα σου εξασφαλίσει την άμεση  επαγγελματική αποκατάσταση. Λογικό είναι όλα τα επαγγέλματα να «περνούν» κρίση. Όπως κι ο δικός σου εγκέφαλος, όταν τελειώνεις μία σχολή. Όμως κι οι πανελλήνιες δεν είναι παιχνίδι στα χέρια 10χρονων. Είναι όλη μας η ζωή. Πρέπει να έχουμε όνειρα. Πρέπει να πολεμάμε γι’ αυτά. Το επάγγελμα είναι τμήμα της ζωής μας. Ας μην αφήνουμε την επιλογή του στην τύχη. Ας αγωνιστούμε για το όνειρο. Ίσως να μην είναι μακριά η κατάκτησή του. Κι αν αποτύχουμε, δεν πειράζει. Τουλάχιστον παλέψαμε, διαβάσαμε και κάναμε τα πάντα. Γιατί μας αξίζουν τα πάντα. Μας αξίζει το καλύτερο. Το κάθε όνειρο που αξίζει να γίνει πραγματικότητα ακόμη κι αν το ζήσαμε για λίγο.  Μ’ ακούτε ; Παλέψτε και βγείτε νικητές. Και την επόμενη φορά η νέα ρυτίδα που θα φιγουράρει στο μέτωπο, ας είναι από κάποια άλλη στεναχώρια …