Γράφει ο Νίκος Νυφούδης
Παρακολουθώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον τους συναδέλφους στο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Πυλαίας-Χορτιάτη –τοπικά και όχι μόνο στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ- να λουφάζουν, κυριολεκτικά, με τις τελευταίες εξελίξεις της κεντρικής πολιτικής σκηνής της χώρας.
Όλοι τους πρωταγωνιστές πριν από μερικούς μήνες στα “κινήματα” δεν πληρώνω τα διόδια, δεν πληρώνω το χαράτσι, δεν πληρώνω λεωφορείο στον ΟΑΣΘ κοκ. Όσο κι αν περίμενα τη στιγμή, δεν έχω πια καμία διάθεση να αντιπαρατεθώ μαζί τους. Τους συμπονώ. Καταλαβαίνω πως έχει γκρεμιστεί ο κόσμος του φανταστικού τους, και έχουν προσγειωθεί απότομα στην πραγματικότητα.
Τους συμπονώ γιατί από υποκινητές των απανταχού μπαταχτσήδων, έγιναν τιμητές μιας πολιτικής που μέχρι χθες λιθοβολούσαν. Βλέπουν ότι το τόσο χρήσιμο για την Τρίτη Ηλικία πρόγραμμα “Βοήθεια στο Σπίτι” κκινδυνεύει να παγώσει, βλέπουν οι θέσεις των παιδιών στους παιδικούς σταθμούς που καλύπτονταν από τη στήριξη του Προγράμματος ΕΣΠΑ να μειώνονται, οι επιχορηγήσεις στους Δήμους να λιγοστεύουν, οι πολιτιστικοί φορείς της πόλης να ελπίζουν για μια επιχορήγηση που ποτέ δεν έρχεται ενώ ακόμα και σήμερα -τέλη Ιούνη- τα αποθεματικά των Δήμων να μεταφέρονται στην Τράπεζα της Ελλάδος.
Όταν το Σεπτέμβρη του 2006 είχα φτάσει στο Portsmouth της Μεγάλης Βρετανίας για το μεταπτυχιακό μου, από τις πρώτες μέρες είχα αντιληφθεί -κάτι που αγνοούσα- ότι ήταν η πόλη από την οποία εμπνεύστηκε ο Κάρολος Ντίκενς της τόσο τραγική ιστορία του Όλιβερ Τουίστ. Φρίκαρα, σκεπτόμενος πως πήγα σε κείνη την πόλη για να εμβαθύνω στις γνώσεις μου για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα έπειτα από μία σχεδόν δεκαετία πηγαινέλα στην Γηραιά Αλβιώνα, τη ζηλεύω πραγματικά. Όχι για την οικονομία της αλλά για την κοινωνική της πολιτική. Ο πλούτος μιας χώρας, άλλωστε, κρίνεται από το πως συμπεριφέρεται στους αδυνάτους. Κι εμείς τα πήγαμε χάλια σ’ αυτόν τον τομέα ακόμα και όταν λεφτά υπήρχαν. Ας προβληματιστούμε λοιπόν, όλοι μας. Διότι η κοινωνική πολιτική ήταν και αυτή πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης και όχι ειλικρινούς προσφοράς.
Αποτελεί επιτακτική ανάγκη να μπουν μπροστά οι ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις του Κράτους, για τις οποίες όλοι σιγοψιθυρίζουμε. Η κοινωνία είναι έτοιμη. Ή τώρα ή ποτέ. Απαιτούμε μια Δημόσια Διοίκηση με ρεαλιστικούς προϋπολογισμούς και επιχειρησιακά σχέδια δράσης -και οι δήμαρχοι είναι πια ώριμοι και αντιλαμβάνονται τα τερατώδη λάθη τους παρελθόντος- αγωνιούμε για δημιουργία ανεξάρτητης φορολογικής διοίκησης και ταυτόχρονα στη θεσμοθέτηση ενός αυτόνομου οργανισμού είσπραξης δημοσίων εσόδων. Και από τη μεριά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης αλλά και της κεντρικής εξουσίας.
Δεν υπάρχει καμία άλλη λύση από την αναδιάρθρωση του τραπεζικού τομέα ώστε να στηρίξει την ενίσχυση των επιχειρηματικών προτάσεων-των ελληνικών start ups- και όχι των «εταιριών ζόμπι». Σήμερα, η μικρή επιχείρηση στην πλούσια Μεγάλη Βρετανία, δανείζεται με την εγγύηση του κράτους στο πλαίσιο στήριξης της επιχειρηματικότητας με επιτόκιο μικρότερου του 2%. Στην φτωχή Ελλάδα οι μικρές επιχειρήσεις δεν δανείζονται, κι αν ακόμα καταφέρουν αυτόν τον άθλο, το επιτόκιο δε θα είναι μικρότερο του 8-9%. Σχεδόν τοκογλυφία, όταν η ίδια η τράπεζα δανείζεται με ιστορικά χαμηλό επιτόκιο για τη χώρα.
Είναι επιτακτική ανάγκη η επέκταση του πιλοτικού προγράμματος Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος σε όλες τις πραγματικά φτωχές οικογένειες μα πάνω από όλα βασικότερος στόχος είναι να μειωθεί η ίδια ανεργία. Ξοδεύοντας περισσότερα από 800 εκ. ευρώ για να στηρίξει τους ανέργους, θα έπρεπε να έχουν ήδη δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις ώστε σταδιακά μέρος των χρημάτων αυτών να διοχετεύονται στην αύξηση της απασχόλησης με μερική πριμοδότηση μισθού ή ενσήμων, που θα έχει θετικά οφέλη στην οικονομία εν αντιθέση με την ανεργία. Μέτρο μόνιμο και όχι πιλοτικό, που θα εξαρτάται από τον ΟΑΕΔ.
Άλλωστε το δικαίωμα στην εργασία, δεν είναι μόνο οικονομικό, αλλά έχει και ευρύτερα κοινωνικές προεκτάσεις.
Το μεν εργάζεσθαι αγαθόν, το δε αργείν κακό.
Ο ρεαλισμός αποτέλεσε καλλιτεχνικό ρεύμα στα τέλη του 19ου αιώνα. Και καθόρισε πολλούς από εμάς που θέλουμε την τέχνη γήινη, αληθινή. Που μας αρέσει η πραγματικότητα. Είτε είναι καλλιτεχνική, πολιτική, κοινωνική είτε είναι η καθημερινότητά μας. Έτσι απλά, όπως είναι. Θέλουμε λοιπόν μια κυβέρνηση, αυτή την κυβέρνηση, αυτή τη Βουλή να καταλάβει τη σπουδαιότητα των στιγμών και να κυβερνήσει.
Άλλωστε έκανε το παν για να βρεθεί στη θέση αυτή.