Βλέπω σχεδόν παντού, στα πάρκα, στα καφενεία, στις πλατείες, στο μετρό και στο δρόμο πρόσωπα αγέλαστα, σιωπηλά και πένθιμα. Μια σιωπή που περισσότερο βρυχάται υπόγεια, αρθρώνει βουβά, θέλει να μαρτυρήσει ένα ασαφές παράπονο του οποίου η οξύτητα χαρακώνει τις ψυχές: τα χρόνια της “ανεμελιάς” παρήλθαν, λένε οι πολλοί.
Ποιάς όμως ανεμελιάς, αναρωτιέμαι; Εδώ και πολλά χρόνια -τόσα όσα χρειάζεται για να αρχίσει να απελπίζεται η ψυχή- ζούμε, στην πλειοψηφία μας, αναβάλλοντας καθημερινά την αληθινή ζωή.
Απολαμβάνουμε μια δάνεια ευδαιμονία, τόσο πληθωρική όσο και απατηλή. Απατηλή, γιατί σκόπευε -και το πέτυχε- να αποσύρει απ΄την συνειδητότητά μας την όποια μνήμη του ζωντανού & ζωοδότη πόνου, σαν να είναι ένα συστατικό της ζωής, όχι μόνο άχρηστο, αλλά και επιβλαβές. Αυτού του πόνου, που πάντα φωλιάζει & φωνάζει μέσα σε κάθε υγιή ανθρώπινη καρδιά. σε κάθε ανθρώπινη καρδιά, που λαχταράει να χρησιμοποιήσει τον πόνο -μικρό & μεγάλο- σαν ευκαιρία για να ξεσκεπάσει και να αποτρέψει τον κατήφορο της θανατηφόρας λήθης, αναζωπυρώνοντας την φλόγα του έρωτα -που συνήθως λανθάνει- και να οδηγήσει την ζωή στον ανηφορικό δρόμο της μεταστροφής: στην μετάνοια.
μέσω http://www.aftognosia.gr