Της Κατερίνας Τζαβάρα
Ακούγοντας αυτή τη δήλωση από τα χείλη του μαθητή μου, προς στιγμήν «πετάχτηκα», έτοιμη να αρχίσω το … λογύδριο για τη ματαιότητα του πολέμου και την κινδυνολογία
( «αν γίνει πόλεμος μπορεί να καταστραφεί και το σχολείο μας και τότε τι θα κάνετε εσείς χωρίς σχολείο;») …αλλά, πριν προλάβω να πάρω καμιά αποστομωτική απάντηση πάλι , αντέδρασα ψύχραιμα και μεθοδικά και σκέφτηκα όλα εκείνα τα ωραία παιχνίδια που παίζαμε κι εμείς όταν ήμασταν παιδιά και ενείχαν έντονα τα στοιχεία της επίθεσης, της κατάκτησης, της κυριαρχίας μας πάνω στον πιο «αδύναμο» …ό,τι δηλαδή παίζουμε και τώρα σαν ενήλικες με άλλη πρόφαση, όμως, και χωρίς το άλλοθι της νεανικής απερισκεψίας…
Τα παιδιά έχουν ανάγκη να εξερευνήσουν απάτητα πεδία και να γνωρίσουν τα όριά τους, να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους, να εκτονωθούν, να κάνουν ζημιές και σαματά!
Η έννοια του πολέμου και των συνεπειών του είναι άγνωστες για αυτά. Οι εικόνες που παρατηρούν , με αφορμή τις εθνικές γιορτές και επετείους, περισσότερο τους ιντριγκάρουν , παρά τους αποτρέπουν – ιδίως τα αγόρια- από το να θέλουν να επιδοθούν σε πολεμικά παιχνίδια. Τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα περισσότερα κινούμενα σχέδια τους βομβαρδίζουν με σκηνές βίας καθημερινά. Τα περισσότερα παιδιά προσχολικής ηλικίας, σήμερα, έχουν εθιστεί στην επιθετική, προκλητική συμπεριφορά .
μέσω www.kindykids.gr