Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο η πίεση μου έχει ανέβει σίγουρα 20! Είμαι και μιας ηλικίας… μην ξεχνιόμαστε.
Περπατάω λοιπόν αμέριμνη κρατώντας το χέρι της 3χρονης κόρης μου. Ο προορισμός μας; Μα, φυσικά η παραλία και η παιδική χαρά. Τα κύματα της θάλασσας σχεδόν σκάνε μπροστά μου. Κόσμος πηγαινοέρχεται. Είμαι σε πολύ εύθυμη γενικώς διάθεση. Στον δρόμο τραγουδάμε (σιγανά γιατί είμαστε και παράφωνες, και οι δυο). Κάποια στιγμή βρίσκομαι σε φανάρι με τον… Σταμάτη να μου προστάζει να μην κάνω βήμα. Περιμένω, περιμένω. Μαζί μου άλλοι τόσοι. Ένα αυτοκίνητο κάνει οχτακόσιες μανούβρες για να παρκάρει, μόλις μια ανάσα, μακριά από τη διάβαση. Ο οδηγός όμως δεν έχει προσέξει ότι εκεί που θέλει να παρατήσει το ΙΧ του «κλείνει» μια ράμπα. Από το αμάξι βγαίνουν τέσσερα αγόρια (το πολύ 20 ετών). Ναι, καλά καταλάβατε το φανάρι ακόμη δεν έχει ανάψει πράσινο για τους πεζούς… Συνεχίζω… Βγαίνει ο οδηγός και κοιτάει με καμάρι το πόσο ωραία πάρκαρε. Όλοι τον κοιτάμε. Από μέσα μας τον βρίζουμε. Φαίνεται στα μάτια μας. Κανένας όμως δεν μιλάει. Μούγκαφον!!! Εξοργίστηκα… Με πολύ ευγενικό τρόπο του λέω «ξέρετε εδώ έχει μια ράμπα, εμποδίζετε». «Και τι σε νοιάζει εσένα; Τώρα θυμήθηκες την ράμπα;». Όλοι τότε πήραν μπρος και άρχισαν να του λένε διάφορα. Συγκράτησα τα νεύρα μου και απάντησα ήρεμα και χαμογελαστά: «Ελπίζω ποτέ να μην καθηλωθείς σε ένα αναπηρικό καροτσάκι για να καταλάβεις το πόσο χρήσιμη είναι αυτή η ράμπα!».
Είχα φουντώσει. Όχι λόγω της «συμπλοκής», αλλά για το πόσο απολίτιστοι είμαστε. Γιατί πολιτισμός είναι αυτό. Να σεβόμαστε τον άλλον και κυρίως τον αδύναμο. Σοκαρίστηκα επίσης που κανένας δεν πήρε το λόγο στην αρχή. Δυστυχώς αυτή η «μουγκαμάρα» μας έχει οδηγήσει ως κοινωνία στην τραγωδία του Βαγγέλη Γιακουμάκη και της μικρής Άννυς. Πόσο λυπάμαι…