Αρχική ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ Γιάννης Κεσσόπουλος Δ. Στεφανάκης: “Τα ’90 ήταν η αρχή των ψευδαισθήσεων για ένα ολόκληρο...

Δ. Στεφανάκης: “Τα ’90 ήταν η αρχή των ψευδαισθήσεων για ένα ολόκληρο λαό”

0
1839

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο / gkessopoulos@gmail.com

Οι «Μέρες Αλεξάνδρειας» έχουν 40.000 πωλήσεις μέχρι σήμερα στην Ελλάδα, ενώ έγιναν best seller στην Ισπανία. Αυτό ήταν και το συγγραφικό «μπαμ» του Δημήτρη Στεφανάκη, ο οποίος με αυτό το βιβλίο στη γαλλική του έκδοση βραβεύτηκε με το  Prix Méditerranée Etranger 2011 και με το Διεθνές Βραβείο Καβάφη 2011, ενώ ήταν υποψήφιος για το Prix du Livre Européen 2011.

Ακολούθησε το “Φιλμ νουάρ” με το οποίο ήταν υποψήφιος για το  Prix Balkanica 2013, ενώ με την «Άρια» ολοκλήρωσε μια τριλογία με θεματικό άξονα τον χαμένο ελληνικό κοσμοπολιτισμό. Ο Στεφανάκης το Σεπτέμβριο του 2014 τιμήθηκε με τα διάσημα του Ιππότη Γραμμάτων και Τεχνών του Γαλλικού κράτους.

Βιβλία του έχουν ήδη μεταφραστεί σε Γαλλικά, Ισπανικά και Αραβικά ενώ επίκεινται μεταφράσεις και σε άλλες γλώσσες. Επίσης, η «Άρια» μεταφράζεται στα Αραβικά και συζητείται η μετάφρασή της στα Αγγλικά.

Το τελευταίο του μυθιστόρημα, «Ο Χορός των Ψευδαισθήσεων» ξεκίνησε πολύ δυναμικά στις 2 Απριλίου 2015 και ίσως αποδειχθεί μια μικρή εκδοτική έκπληξη! Με αφορμή την παρουσίασή του στο Γαλλικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης την προσεχή Δευτέρα 27 Απριλίου, ο Δ. Στεφανάκης μίλησε στο thinkfree.

 

1. Από τον κοσμοπολιτισμό μιας άλλης εποχής στις ψευδαισθήσεις της σύγχρονης εποχής.

Ήρθε μάλλον η ώρα να αναμετρηθώ επισήμως με την εποχή μου. Μην ξεχνάμε άλλωστε πως ο κοσμοπολιτισμός του χτες είχε κι αυτός τις δικές του ψευδαισθήσεις, γι’ αυτό κατέρρευσε. Από την άλλη και οι δικές μας ψευδαισθήσεις εκφράζονται συχνά μέσα από ένα κοσμοπολιτισμό έστω πιο αγροίκο από εκείνο των αρχών του εικοστού αιώνα

2. Διαβάζοντας τον τίτλο σκέφτομαι «Η Ελλάδα των χορών και των ψευδαισθήσεων». Επηρεασμένος προφανώς από αυτό που ακούμε για το νέο σου βιβλίο ότι πρόκειται για σχόλιο στην ελληνική επικαιρότητα της τελευταίας 20ετίας, στην πορεία δηλαδή προς την κρίση. Ισχύει;

Ως ένα βαθμό, ναι. Δεν έπαψα άλλωστε ποτέ να σχολιάζω την επικαιρότητα έστω και δια της πλαγίας οδού. Όμως η λογοτεχνία επιδίδεται και σε άλλα εκτός από τον σχολιασμό της επικαιρότητας, αλλιώς δεν θα είχε λόγο ύπαρξης και θα μπορούσε κάλλιστα να υποκατασταθεί πλήρως από την δημοσιογραφία. Φροντίζει κυρίως να μας υπενθυμίζει πως η γλώσσα είναι ένας τρόπος να εκφράζουμε ό,τι μας προκαλεί αμηχανία: Επιθυμίες, αδυναμίες, όνειρα και ψευδαισθήσεις

3. Γιατί βάζεις την αφετηρία στη δεκαετία του ’90; Τι ήταν για σένα η δεκαετία του ’90 με δέκα λέξεις;

Η αρχή των ψευδαισθήσεων για ένα ολόκληρο λαό, το τέλος του μεταπολιτευτικού ονείρου,  αλλά κι η αρχή μιας νέας εποχής με την δικτατορία της πληροφόρησης και του διαδικτύου αλλά και την τυραννία του κινητού τηλεφώνου.  

4. Ένας άντρας που αυτοκτονεί. Σχόλιο για την κρίση;

Αν υποθέσουμε ότι στο πρόσωπο του ήρωά μου αυτοκτονεί μια χώρα, ναι. Θα έλεγα μάλιστα ότι δεν είναι σχόλιο για την κρίση αλλά για όσα μας οδήγησαν μέχρι εδώ.

5. Γιατί επιλέγεις το χορό ως μοτίβο; Τι συμβολίζει για σένα;

Η γλώσσα των σωμάτων είναι αδιάψευστη. Δεν μπορεί κανείς να κρυφτεί πίσω από τις κινήσεις του όπως πίσω από τη δόλια γλώσσα των λέξεων. Το ανθρώπινο σώμα δεν φλυαρεί και με τον ίδιο τρόπο δεν πρέπει να φλυαρούμε κι εμείς στην διήγηση μιας ιστορίας.

6. Με το μυθιστόρημα αυτό κάνεις μια σημαντική στροφή από το παρελθόν στο παρόν. Ποιες δυσκολίες έχει η διαχείριση της ζώσας ιστορίας;

Οι δυσκολίες παραμένουν οι ίδιες. Η λογοτεχνία σε κάθε περίπτωση διαχειρίζεται την μικρή ιστορία του κόσμου. Για την μεγάλη, την επίσημη, ας αποφανθούν οι ιστορικοί. Χαίρομαι πάντως που κατάφερα απλά και γνώριμα επεισόδια από την καθημερινότητά μας να τα κάνω  να φαίνονται ενδιαφέροντα και, γιατί όχι, συναρπαστικά.

7. Ένα σχόλιο για την Διεθνή Έκθεση Βιβλίου που επανέρχεται φέτος στη Θεσσαλονίκη…

Στο βαθμό που η Διεθνής Έκθεση εκφράζει την ανάγκη της νεοελληνικής λογοτεχνίας να ανοίξει ένα παράθυρο στην Ευρώπη και στον κόσμο, παραμένει αναγκαία συνθήκη για την εγχώρια βιβλιαγορά.

8. Μετά από την ολοκλήρωση της τριλογίας, που ήταν ο προσωπικός σου μεγάλος λογοτεχνικός σταθμός, αλλά και την αναγνώριση του έργου σου στο εξωτερικό, νοιώθεις δικαιωμένος από την υποδοχή του έργου σου από τους κριτικούς βιβλίου;

Χωρίς να υποτιμώ την κριτική βιβλίου και τους ίδιους τους κριτικούς, νομίζω πως αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η συνεχής αυτοκριτική. Κανείς δεν ξέρει καλύτερα από σένα τις αδυναμίες και τις ελλείψεις σου, τις εμμονές και τα λάθη που δεν πρέπει να επαναλαμβάνονται.

9. Ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Να παραμείνω στην εποχή μου, δημιουργώντας κάτι ανάλογο με την τριλογία του κοσμοπολιτισμού που με ανέδειξε συγγραφικά.

 

«Ο Χορός των Ψευδαισθήσεων», περισσότερες πληροφορίες

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ