Γράφει η Νένα Μυρωνίδου / nenemy1@hotmail.com
Σε ένα πρόσφατο σεργιάνι μου στο διαδίκτυο, σκόνταψα σε κάτι που με γύρισε στην εποχή της γιαγιάς μου. Υπάρχουν, λοιπόν, πολύ οργανωμένες ιστοσελίδες πρόθυμες να περιθάλψουν μοναχικούς νέους και νέες, βοηθώντας τους να βρουν κάποιο ταίρι. Δε σας κρύβω πως κοίταξα πολλές φορές την ημερομηνία, φοβούμενη πως η σχέση μου με το χρόνο μου παίζει κάποιο παιχνιδάκι επιστροφής σε ένα παρελθόν που κάνει τα φρύδια μου να ανασηκώνονται και να καθυστερούν να επανέλθουν στην αρχική τους θέση. Μετά μου ήρθαν στο νου σκηνές από τη γνωστή ταινία του Παντελή Βούλγαρη, ‘Το προξενιό της Άννας’. Κοπελίτσα και παλικάρι κοιτάζονται με δισταγμό με φινάλε το γάμο.
Με συγχωρείτε, εμείς δεν είμαστε η γενιά που απενοχοποίησε τις σωρηδόν γνωριμίες, τις διαδικτυακές φιλίες, τις σχέσεις μιας βραδιάς, το ηλεκτρονικό σεξ; Από πότε δεν μπορούμε να βρούμε έναν άνθρωπο να πάμε για καφέ, να τον ερωτευτούμε, να τον αγαπήσουμε, να κάνουμε οικογένεια; Αλλά βέβαια, τώρα είναι που η ντροπή μας θυμήθηκε. Ο κοινωνιολόγος Έριχ Φρομ, έλεγε, πως οι γιαγιάδες μας ήταν ευτυχισμένες όταν είχαν να αγαπήσουν νέτα σκέτα τον έναν και μοναδικό παππού που οι αρμόδιες κυριούλες της γειτονιάς τους πάσαραν με έντεχνο τρόπο. Από τότε, λέει, που μπλεχτήκαμε με την ελευθερία της επιλογής, χάσαμε το νόημα της αγάπης. Σαν να τον επιβεβαιώσαμε περίτρανα.
Σε αυτή, λοιπόν, τη μηχανή αναζήτησης, μπορεί ο καθένας να περιγράφει τον εαυτό του, και κάποιες σύγχρονες προξενήτρες, ποιος ξέρει με ποια κριτήρια, καταλήγουν στο με ποιους είμαστε συμβατοί. Δεν ξέρω για σας, εμένα πάντως με πιάνουν τα γέλια, όταν από ρομαντισμό ψάχνω τον άνθρωπο που θα θέλω να ευθύνομαι για την ευτυχία του και γίνομαι βορά των μοντέρνων φίλων μου. Ωραία, υπάρχει ένα σύστημα που το πείσαμε ότι είμαστε ανίκανοι να ζευγαρώσουμε ή που θέλει εκείνο να μας πείσει ότι στην εποχή μας τέτοια πράγματα δε γίνονται.
Και εδώ που τα λέμε, οι ρυθμοί της ζωής μας και η αποξένωση, αργά ή γρήγορα, θα ακρωτηρίαζαν και το βασικό μας ένστικτο. Προτείνω να φέρουμε λιγάκι αντίσταση σε ότι μας ακινητοποιεί. Να σηκώσουμε το βλέμμα στα μάτια των ανθρώπων και να αναζητήσουμε την ψυχή σε καθετί που μας περιγράφει και μας προσδιορίζει. Διαφορετικά, από ό,τι καταλάβατε προοριζόμαστε για την κατηγορία των άβουλων. Για να μη μιλήσω που όλα τα κάναμε ανάποδα αφήνοντας τελευταίο το ζήτημα της συντροφικότητας.