Όλα ξεκίνησαν πριν μερικά χρόνια, εκεί στην πλατεία Συντάγματος, όπου οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων» άρχισαν να διαμορφώνουν το νέο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Πολλοί δεν είχαν αντιληφθεί πραγματικά το τι διαδραματιζόταν εκείνες τις μέρες. Η αγανάκτηση του κόσμου, την οποία προκάλεσε εφαρμογή του πρώτου Μνημονίου το 2011, αποτέλεσε καταλυτικό παράγοντα για τη διάλυση της κυρίαρχης μέχρι τότε πολιτικής και κομματικής πραγματικότητας, ενώ λίγο αργότερα συνέβη κάτι που θεωρούνταν αδιανόητο κάποτε, και εννοώ τη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ το 2012.
Εξαιρώντας το «Ποτάμι», που τότε εικάζω δεν υπήρχε ούτε σαν σκέψη του κ. Θεοδωράκη, γεννήθηκαν ή καλύτερα ανδρώθηκαν στη πλατεία Συντάγματος, οι πολιτικές δυνάμεις που σήμερα πρωταγωνιστούν. Ο ΣΥΡΙΖΑ είδε, κατά τη διάρκεια των γεγονότων, τα ποσοστά του να αυξάνονται με γρήγορους ρυθμούς και από μικρό να γίνεται σταδιακά μεγάλο κόμμα, και φυσικά γεννήθηκαν οι Ανεξάρτητοι Έλληνες, μια εκδοχή της εθνικής ιδεολογίας που σημειωτέον είναι το πρώτο κόμμα της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας, που οργανώθηκε μέσω των κοινωνικών δικτύων.
Η αγανάκτηση που γέννησε όλες αυτές τις αλλαγές σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα είναι ένα έντονο συναίσθημα, μια συλλογική παρόρμηση, η οποία διαχρονικά έπαιζε μείζονα ρόλο στη λειτουργία της δημοκρατίας, όμως η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική και αυτό πρέπει να γίνει γρήγορα αντιληπτό από τη νέα κυβέρνηση.
Το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής, επέτρεψε στον ΣΥΡΙΖΑ και τους Ανεξάρτητους Έλληνες να σχηματίσουν κυβέρνηση. Η αγανάκτηση που εκφράστηκε πολιτικά αλλά άναρχα στην πλατεία Συντάγματος το 2011 κατέλαβε μέσα σε τέσσερα χρόνια την εξουσία. Το σχήμα μοιάζει λίγο παράδοξο, όμως ο αριστεροδέξιος εθνικολαϊκισμός αποτελεί πρώτης τάξεως ευκαιρία ως αντικείμενο μελέτης για τους πολιτικούς επιστήμονες αν τελικά πετύχει ως μοντέλο διακυβέρνησης. Διατηρώ, ωστόσο, τις επιφυλάξεις μου.
Οι αγανακτισμένοι το 2011 ζητούσαν να μπουν στη Βουλή για να την κάψουν και οι σημερινοί εκπρόσωποί τους θα πρέπει να συνδυάσουν το ισχυρό συναίσθημα της αγανάκτησης που φέρονται να έχουν με μια κοινοβουλευτική πρακτική που απαιτεί σεβασμό στους συλλογικούς κανόνες και πολιτικό πολιτισμό. Αυτό αποτελεί τη βασική πρόκληση της επόμενης ημέρας για τη νέα κυβέρνηση. Για τα υπόλοιπα δεν αποφασίζουμε μόνοι μας.