Τη συνάντησα για πρώτη φορά από κοντά στην αβάν πρεμιέρ του “Τανγκό των Χριστουγέννων”, στα Village της Θεσσαλονίκης, μάλλον σε μια χαλαρή στιγμή, με τα παιδιά που ανεβάζανε μαζί το έργο “Σχέσεις Οργής” της Φρίντα Μπιούμπι στο θέατρο Αθήναιον. Πήγα και της μίλησα γιατί ήθελα να της πω ότι ο Λουκιανός ήταν ο αγαπημένος μου τραγουδιστής στις αρχές της δεκαετίας του ’80 (κι ακόμα βρίσκεται ψηλά στα προσωπικά μου charts…) παρόλο που ήμουν μόλις 10-12 χρονών. Ήθελα να της πω ότι την είχα ακούσει πριν 2-3 χρόνια στο ραδιόφωνο του Flash να περιγράφει την τραγική κατάσταση του κέντρου της Αθήνας που τώρα έχει γίνει 100 φορές χειρότερη και είχα εντυπωσιαστεί. Κάποιοι τότε έσπευσαν να της κολλήσουν την ταμπέλα της ρατσίστριας. Όμως δυστυχώς δικαιώθηκε. Τα πράγματα απέδειξαν ότι μπροστά στο πρόβλημα δεν υπάρχουν κόμματα και ιδεολογίες. Η εγκληματικότητα είναι εγκληματικότητα. Και η λαθρομετανάστευση λαθρομετανάστευση. Έτσι τα είπαμε πριν δυο μήνες, με την Άννα Βαγενά να είναι εξοργισμένη με όσα συμβαίνουν…
Λίγες μέρες πριν την Κυριακή του “ναι” στο Μνημόνιο 2, μόλις μπήκε από καραμπόλα η Βαγενά στη Βουλή ως βουλευτής ΠΑΣΟΚ (του άλλου ΠΑΣΟΚ προφανώς, του λεφτά και ελπίδα υπάρχουν) “στοιχημάτιζα” με φίλους ότι δεν πρόκειται να ψηφίσει τη νέα δανειακή σύμβαση που οδηγεί τους πολίτες στην απελπισία. Κανείς δεν πίστευε ότι το ανθρώπινο είδος ενδημεί ακόμη στην ελληνική Βουλή. Εγώ πάλι δεν πίστευα ότι μπορεί αυτός ο άνθρωπος που τόσα χρόνια λέει “α” να πει ξαφνικά “ω”. Και δικαιώθηκα. Η χθεσινή της ομιλία στη Βουλή, ανθρώπινη πέρα για πέρα, άγγιξε το πρόβλημα. Είμαι σίγουρος ότι κανείς εκεί μέσα δεν θέλησε ή δεν μπόρεσε να την ακούσει…
Γ.ΚΕΣ.