Γράφει ο Γιώργος Χόρχε Κυριαζής
Όταν συμπλήρωνα την αίτηση για το έκτακτο προσωπικό φύλαξης που ζητούσε η τότε 9η ΕΒΑ δεν περίμενα πως μια επαγγελματική εμπειρία έστω και λίγων μηνών θα γινόταν μια μοναδική ευκαιρία να ανακαλύψω πώς αυτό το μοναδικό μνημείο κατάφερε να επιβιώσει, πώς κατάφερε να βάλει την σφραγίδα του σε κάθε χρονική περίοδο της πόλης μου και το κυριότερο πώς αναπνέει ακόμα και πώς μέσα στη περιορισμένη πλέον χωροθεσία του καταφέρνει να σε μεταφέρει σε άλλες περιόδους, ιστορικές, μακρινές με έντονες μυρωδιές και αεράκια τόσο ζωντανά και απτά που σε κάνουν αυτοστιγμής να ξεχνάς ότι είσαι στην Θεσσαλονίκη του 2015!!!Η Ροτόντα είναι όμορφη κάθε στιγμή της ημέρας αλλά και της νύχτας. Την ημέρα αγκαλιάζει τις χιλιάδες των επισκεπτών από όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου -και το εννοώ αυτό- και το βράδυ βάζει τα καλά της και μεταμορφώνεται στο πιο γλυκό στέκι όλου του φοιτητόκοσμου που κάθεται με τις ώρες στα πεζουλάκια της αλλά και των παλαιών Θεσσαλονικέων που μένουν ακόμα στα γύρω σπίτια και κάνουν την βραδινή βολτούλα τους ρίχνοντας νοσταλγικές ματιές στον κατάφυτο αυλόγυρο της. Η Ροτόντα είναι εκεί παρούσα και στέκει αγέρωχη και όμορφη με φυσικό ή τεχνητό φωτισμό, με κόσμο ή χωρίς και με κάθε καιρική συνθήκη.
Καθώς περνούσαν οι μέρες και μέσα σε πολλές σκέψεις που έκανα περπατώντας και ανακαλύπτοντας κάθε σπιθαμή και κρυφή γωνιά (και είναι πολλές και όμορφες) διαπίστωσα με τον καιρό ότι ο Γαλέριος, ο φιλόδοξος αυτός Ρωμαίος, ήταν ένα φιλαράκι της Θεσσαλονίκης, ένα καρντάσι και ας μην θεωρηθεί αιρετικός ο τίτλος αυτός και σπεύδω να σας πω γιατί… Γιατί της χάρισε έστω και στα πλαίσια της ματαιοδοξίας κάθε αυτοκράτορα εκείνης της εποχής ένα κτιριακό συγκρότημα που εν έτει 2015 αποτελεί όαση μέσα στο ατέλειωτο τσιμέντο της σύγχρονης πόλης. Και δεν είναι μόνο μια άπλη κτιριακή όαση μέσα στην αλληλουχία του τσιμέντου,αλλά αποτελεί συνάμα ένα σύγχρονο, ζωντανό και up to date βιβλίο ιστορίας της πόλης ανοιχτό στον καθένα που θέλει να το ανακαλύψει με ζωντανές, απτές μνήμες αλλά και μυρωδιές. Για τους δύσπιστους ή για αυτούς που θέλουν να δούν για να πιστέψουν τους προτρέπω να ανεβούν στον όμορφο Πύργο Τριγωνίου πάνω στα Κάστρα μια ηλιόλουστη Κυριακή και να ατενίσουν την θέα της πόλης από εκεί ώστε να γίνουν αυτόπτες μάρτυρες του μεγαλείου αυτού. Αλλά και αν ακόμα βαριέστε εσείς οι συμπαθείς δύσπιστοι συμπολίτες μου σας παραθέτω με πολύ αγάπη μια φωτογραφία που τράβηξα από εκεί, μια φωτογραφία ζωντανή απόδειξη ενός μνημείου που αντιστέκεται στο χρόνο και στην φθορά με αξιοπρέπεια και αρμονία και μας καλεί καθημερινά να το γνωρίσουμε και να το ανακαλύψουμε!
Κάθε επισκέπτης που γνώρισα, χαιρέτησα, εξυπηρέτησα, από μακρινά ή κοντινά μέρη, που γνώριζε ή αγνοούσε την ιστορία του μνημείου έμενε εκστασιασμένος στην θέαση του τόσο εξωτερικά -με την στιβαρή τοιχοποιία και το ύψος του-όσο και εσωτερικά με τα απαράμιλλης τέχνης και άξιας ψηφιδωτά που σου προκαλούν μόνο τον θαυμασμό. Στο στόμα λοιπόν όλων ανεξαιρέτως ερχόταν αυτό το Αααα… του δέους καθώς κοιτούσαν και προσπαθούσαν να συνηθίσουν τον χώρο και τον όγκο αλλά και την αισθητική αρμονία των ψηφιδωτών. Ζητούσαν να μάθουν και πολλές φορές με μεγάλη επιμονή και όταν τους μιλούσες κρεμόταν κυριολεκτικά από το στόμα σου. Ήταν εκείνο το ενθουσιώδες βλέμμα της δίψας για γνώση που δεν συναντάς εύκολα, ακόμα και σε Έλληνες… αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα! Μετά ακολουθούσε βέβαια η απορία της σκαλωσιάς… γιατί είναι εκεί, αν συνεχίζονται τα έργα συντήρησης, αν υπάρχουν τα κονδύλια για να φύγει, αν ξέμεινε, αν είναι επικίνδυνη, πολλά αν…
Τα «αν» αυτά τελειώνουν στις 18 του Δεκέμβρη με την παράδοση στο κοινό από την Εφορεία πόλης ενός μνημείου απελευθερωμένου από τα τελευταία δεσμά του, ενός μνημείου πάντα ανοικτού στους πολίτες όλου του κόσμου, ενός μνημείου πολύ-πολιτισμικού που ενώ χαρακτηρίστηκε δεν χαρακτηρίζει, ενός μνημείου συμβόλου της πόλης! Να είμαστε όλοι εκεί…!!
Με αγάπη… ένας πρώην φύλακας αλλά νυν και αει λάτρης του μνημείου!