“ΑΝΑΠΟΛΩ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΡΜΑΤΟΠΛΕΓΜΑ…”

ΤΡΕΙΣ ΕΥΧΕΣ, Βαγγέλης Πλάκας / δημοσιογράφος
Οι φίλοι, συνάδελφοι και οι συνεργάτες του thinkfree μπλέκουν με ισοδύναμα, σύμφωνα συμβίωσης και μηχανές του χρόνου και υποδέχονται με «3 ευχές» το 2016!

Τι θα ευχόσασταν να προβλέπει το… σύμφωνο συμβίωσής σας με το 2016; Φύσει και θέσει αισιόδοξος άνθρωπος θεωρώ πως με το 2016 θα τα πάμε καλά. Και θα υπέγραφα ως… μάρτυρας και στη σύναψη ενός συμφώνου συμβίωσης της Ελλάδας με το 2016. Με όρους λιγότερο λαϊκισμό, λιγότερη γκρίνια, περισσότερη αλληλεγγύη, συνεργασία και κατανόηση στη διαφορετική άποψη και σε κάθε τι διαφορετικό από εμάς. Το γεγονός πως μπορούμε όλοι να γράφουμε ένα status στο facebook δεν μας καθιστά γνώστες των πάντων ούτε μας δίνει το αλάθητο του Πάπα. Ας ανοίξουμε το μυαλό μας σε αυτό που ίσως δεν ξέρουμε ή δεν καταλαβαίνουμε, ας βρούμε τα σημεία σύγκλισης ως κοινωνία και ας σεβαστούμε κάθε τι δημόσιο: το δημόσιο χώρο, τις δημόσιες υποδομές, τις δημόσιες δομές. Από τη φθορά, την κατάχρηση, την ιδιωτική εκμετάλλευση, την αδιαφορία και την άποψη του «ξέρεις ποιος είμαι εγώ». Αυτά θέλω να προβλέπει το σύμφωνο συμβίωσης του νέου έτους με τη χώρα μου, τους ανθρώπους της, όλους μας. Και μετά πιστεύω θα τα λύσουμε και τα οικονομικά.

Αν είχατε τη δυνατότητα να ζητήσετε ένα «ισοδύναμο» για τη Θεσσαλονίκη του 2016, ποιο θα ήταν αυτό; Χμμμ… Ανδρώθηκα δημοσιογραφικά με το στόχο-υπόσχεση να γίνει η Θεσσαλονίκη «πρωτεύουσα». Οποιαδήποτε πρωτεύουσα: των Βαλκανίων, της ΝΑ Ευρώπης, της καρδιάς των Αθηναίων για ένα τριήμερο κλπ. Δεν θέλω να γίνει η Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα. Θέλω να τη δω να κρατάει τους ανθρώπους της. Τις δημιουργικές της δυνάμεις, όσους μοχθούν, πρωτοπορούν, σκέφτονται και παράγουν εδώ. Ή το προσπαθούν. Ξέρω πως είναι λίγο μεταφυσική αυτή η ευχή, πολλώ δε μάλλον εν μέσω κρίσης, αλλά μέρες που είναι ας πούμε και μια ευχή… παραπάνω. Στα πιο μικρά και καθημερινά τη θέλω πιο καθαρή και πιο οργανωμένη. Μ’ αρέσει η οργάνωση, ο προγραμματισμός, ο σεβασμός στον άλλον, το χρόνο και τις ανάγκες του. Θα ήθελα να το δω και να το ζήσω στην πόλη μου.

Επειδή κάθε πέρσι και καλύτερα, σε ποια Χριστούγεννα – Πρωτοχρονιά θα ευχόσασταν να σας μεταφέρει η μηχανή του χρόνου; Μάλλον του περιβόητου millenium το 2000 όταν υπηρετούσα στο στρατό. Είχα κερδίσει στην πρόχειρη «21» που είχαμε στήσει από νωρίς στο θάλαμο μια τηλεκάρτα. Δεν το λες εκείνα τα χρόνια και για έναν φαντάρο μικρό τρόπαιο… Αλλά ήταν στιγμές, όχι δύσκολες, δεν θέλω να είμαι υπερβολικός, αλλά διαφορετικές. Με δυνατές σχέσεις και χρόνο με τον εαυτό σου. Για απολογισμό και προγραμματισμό. Για μάθημα από τα λάθη και νέους στόχους. Αυτό δεν λένε άλλωστε πως γίνεται στο τέλος κάθε χρονιάς; Ο γέρος-χρόνος αφήνει εμπειρίες και διδάγματα, ο νέος έρχεται με όρεξη για νέες κατακτήσεις. Εκείνη η πρωτοχρονιά του 2000, με τα βεγγαλικά να αστράφτουν στον ουρανό του Έβρου, με την επίπλαστη ευδαιμονία να ξοδεύει μισθούς στα μπουζούκια για το ρεβεγιόν της «χιλιετίας», εμείς μέσα από συρματόπλεγμα του στρατοπέδου περάσαμε απλά και λιτά αλλά ζεστά. Στην ουρά του καρτοτηλέφωνου για το «Καλή Χρονιά» με την κοπέλα και τη μάνα μας… Ναι, αυτή την πρωτοχρονιά αναπολώ.