Αποφεύγω να παίρνω θέση σε αυτονόητα πράγματα και καταστάσεις. Ωστόσο σαν ενήλικες γνωρίζουμε ότι στον κόσμο υπάρχουν και γίνονται όλα. Όταν μπορούμε και περνάει από το χέρι μας ας αντιδράσουμε/δράσουμε όχι με δημοσιεύσεις, έμπρακτα. Προσωπικά ΔΕΝ θέλω να βλέπω νεκρά παιδιά και ανάλογες φωτογραφίες και βίντεο που ανεβαίνουν κατά καιρούς. Ο λόγος; Για να γίνει τι; Για να δείξουμε τι στους άλλους; Και σε ποιους; Ποιος λογικός άνθρωπος δεν αγανακτεί με κάτι τέτοιο. Πρέπει να το βλέπουμε ξανά και ξανά; Σε ποιους απευθύνεστε; Επίσης γνωρίζουμε καλά πως σε αυτή τη κατάσταση πεθαίνουν παιδιά κάθε μέρα σε πολλές γωνιές της Γής για ίδιους ή παρόμοιους λόγους. Μόνο εγώ βλέπω έναν σουρεαλισμό ως προς την αναπαραγωγή εικόνων επικαιρότητας; Εγώ προσωπικά δεν αντέχω το θέαμα. Και ξέρουμε όλοι πολύ καλά πως πίσω από έναν υπολογιστή ο καθένας μας ζει μια δική του πραγματικότητα, έχει τα δικά του προβλήματα, τις δικές του ευαισθησίες και αναισθησίες επίσης. Κανείς δεν ξέρει πίσω από έναν υπολογιστή αν κλαίω, αν γελάω, αν ξερνάω, αν πίνω, αν κάνω έρωτα, αν έχω 10 ευρώ μόνο στη τσέπη, αν έχω εκατομμύρια, αν σας κοροϊδεύω, αν είμαι άρρωστος, αν ζητώ μια είδους επικοινωνία, αν έχω κατάθλιψη, αν ζω έναν μεγάλο έρωτα, αν..αν..αν… Δεν δέχομαι πια τη μαζικοποίηση σε καταστάσεις. Το θεωρώ τουλάχιστον αστείο. Πιστεύω στον προσωπικό αγώνα που δίνει ο καθένας μας καθημερινά. Και ξέρετε κάτι; Αν σκεφτείτε πως για τα λεφτά η γενιά μου αυτή τη στιγμή ζεί το απόλυτο τίποτε, ανεβάστε τουλάχιστον κάτι που να δώσει ζωή και ελπίδα. Ο πραγματικός θάνατος είναι κάτι πολύ σκληρό. Ο θάνατος που ζούμε την εποχή αυτή είναι χειρότερος γιατί είναι φτιαχτός, όχι φυσικός! Ας αναπνεύσουμε λοιπόν γιατί έτσι θα χτυπήσουμε τον θάνατο που μας σερβίρουν. Όχι με την αναπαραγωγή του.