«Γράφω» και «πουλάω» είναι δυο καταστάσεις, ως γνωστόν, όχι πάντα σε αναλογία. Από θέση, και μάλιστα πολύ ευχάριστη, μου είναι δυνατό να συναντώ ανθρώπους που τολμούν να εκδίδουν και να επικοινωνούν τις σκέψεις τους στο ευρύ κοινό με στόχο να αγαπηθούν και να θεωρηθούν ομοιοπαθείς, ανεξάρτητα απ’ το αν τελικά θα πουλήσουν και πόσο.
Αυτοί οι ρομαντικοί τύποι συγκλονίζουν με τις προθέσεις τους. Άλλοι νέοι κι άλλοι μεγαλύτεροι, υπομένουν τις τρικλοποδιές που τους βάζουν οι φιλάργυροι εκτιμητές της ζωής και αντιπαρέρχονται την απαξίωση με σιωπηλό πείσμα. Είτε μόνοι είτε με τη στήριξη οραματιστών εκδοτών, συνεχίζουν να γράφουν αυτό που θέλουν, με την τεχνοτροπία που τους αρέσει και στο ύφος που τους ταιριάζει. Τα περιβόητα φώτα της δημοσιότητας και οι διθυραμβικές κριτικές μπορεί να βρίσκονται στο πεδίο των επιθυμιών τους, ωστόσο, αν πας με τα νερά τους, θα διαπιστώσεις πως δεσπόζει μέσα τους μια γενναιοδωρία, μια έφεση στη δοτικότητα, μια ανθρωπιά ώριμη που συναντάται σπάνια σε άλλους τομείς της κοινωνικής δραστηριότητας ή συναντάται στολισμένη με υπερβολές. Το στόμα τους καμιά φορά δε στάζει μέλι, αλλά ας μη φοβόμαστε τους θυμωμένους ανθρώπους.
Εποχές που είναι, έχουμε μπουχτίσει από χαϊδολογήματα που δεν ξέρουν τ’ όνομά τους.