Γράφει η Αλεξάνδρα Πολιτάκη / alex-politaki@freemail.gr
Δε ξέρω πότε ακριβώς χάνεις τη ματιά της αθωότητας στην τέχνη. Πότε η θέαση μιας έκθεσης ή μιας παράστασης γίνεται σημειολογία και κριτική. Μπορεί όταν το πρωτογενές συναίσθημα γίνεται μάθημα στο πανεπιστήμιο, διαλέξεις, εργασίες, εξεταστική. Μπορεί και μετά, σε κάποιον άλλο χρόνο ανύποπτο. Όταν πήγα να δω τη θεατρική παράσταση «Erofili synopsis» δεν ήξερα τι θα δω. Και ήμουν «καλά» μέσα σε αυτό το άγνωστο. Η Erofili Synopsis είναι μία εξαιρετική παράσταση. Και ίσως μετά από αυτό που πρέπει να ειπωθεί πρώτο, με σαφήνεια και καθαρότητα, να μη χρειάζεται τίποτα άλλο, αλλά κάτι παραπάνω θα ήθελα να γράψω.
Ο νεαρός σκηνοθέτης Σίμος Κακάλας, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του ΚΒΘΕ, κατάφερε να δημιουργήσει μία παράσταση που από την πρώτη στιγμή σε υποβάλλει και σου επιβάλλεται. Με την κλιμακούμενη δραματικότητα του έργου να πατάει πάνω στη φωνή και την κίνηση των ηθοποιών, σε ένα λιτό σκηνικό, σε έναν βασικό φωτισμό. Χωρίς σκηνοθετικά τερτίπια και αυτάρεσκες σκηνοθετικές πολυλογίες, χωρίς πολυτελείς σκηνικές επιλογές που σε ξεγελάνε και σε απομακρύνουν, μετρήθηκε με ένα κλασικό κείμενο και κέρδισε. Μας είπε ξανά τι είναι το θέατρο και επιλέγοντας τη σκηνική λιτότητα, προς χάρη της ανάδυσης του θεατρικού λόγου, κατάφερε να δημιουργήσει σε όλους τους θεατές μια γνήσια, πρωτογενή συγκίνηση.
Οι τρεις γυναίκες ηθοποιοί (Έλενα Μαυρίδου, Δήμητρα Κούζα, Δήμητρα Λαρεντζάκη) που εναλλάσσονται σε όλους τους ρόλους, υπηρετούν μία εξαιρετικά καλοδουλεμένη σε βάθος και έκταση, και πιστά έντιμη σύνοψη (εξού και ο τίτλος «synopsis») 720 στίχων του αρχικού πρωτοτύπου «Ερωφύλλη» του Χορτάτση. Τι να πω για την Έλενα Μαυρίδου που μας εντυπώσιασε με την πλαστικότητα του σώματός της και της φωνής της θυμίζοντάς μας ποια είναι τα πραγματικά εργαλεία ενός ηθοποιού. Με το κατάλληλο μέτρο και αυτά τα εργαλεία, απέδωσε με τρόπο τόσο πειστικό τον Πανάρετο, ώστε η ερωτική σκηνή Πανάρετου – Ερωφύλλης καταγράφεται με τρόπο απόλυτα φυσικό μέσα στην παράσταση. Η Δήμητρα Κούζα έφτιαξε μια Ερωφύλλη έτσι όπως την περιμέναμε. Η Δήμητρα Λαρεντζάκη απέδωσε το χαρακτήρα του Βασιλιά, με τρόπο που μας πήγε στους συμβολισμούς και στις αναγωγές που ο συγγραφέας στόχευε εξαρχής.
Δε θέλω να σας πω περισσότερα, γιατί αυτή η παράσταση αξίζει να «αποκαλυφθεί» και να «ανακαλυφθεί» από τον κάθε θεατή. Θα ήθελα να κάνω μια μικρή αναφορά στη μουσική που γράφτηκε ειδικά για την παράσταση (Νίκος Βελιώτης), γιατί είναι πράγματι μια ενδιαφέρουσα σύνθεση, μπαρόκ με σύγχρονα στοιχεία, και έντυσε την παράσταση σε όλη τη διάρκειά της με τρόπο καθοριστικό.
Τα δύο μπιζαρίσματα στο τέλος της παράστασης δεν αποδίδουν την ικανοποίηση του κοινού σε ένα κατάμεστο θέατρο. Οφείλονται μάλλον στη σεμνότητα των ηθοποιών που δεν τα «εξανάγκασαν» όπως συχνά άλλοι θίασοι συνηθίζουν. Να επιλέξετε να δείτε την Erofili synopsis στις λίγες παραστάσεις που απομένουν. Να τη δείτε με την όποια ματιά διαθέτετε. Γιατί είναι βέβαιο ότι θα δείτε καλό θέατρο.