Γράφει η Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr
Είναι εύστοχο λοιπόν το μότο της φετινής Διεθνούς Εκθέσεως Βιβλίου. Χωρίς να είναι επίκαιρο, είναι διαχρονικό! Χωρίς να επικεντρώνεται σε κάτι, απευθύνεται σε όλους! Ανεβοκατεβάζοντας σήμερα το ποντίκι του ηλεκρονικού μου υπολογιστή στην αρχική σελίδα του facebook έπεσα πάνω σε ένα εξώφυλλο διανοουμενίστικου περιεχομένου που έλεγε πως οι άνθρωποι όσο είμαστε νέοι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Όσο μεγαλώνουμε όμως προτιμάμε να αλλάζουμε εμάς, μπας και αλλάξει τελικά ο κόσμος.
Αυτό συμβαίνει νομίζω με τα βιβλία… σε ξεναγούν σε μονοπάτια του εαυτού σου και σε σκέψεις πρωτόγνωρες, σου ξεκλειδώνουν πόρτες κι από μέσα άλλες πόρτες, σου ανοίγουν κουτιά κι από μέσα άλλα κουτιά. Από την Αγκάθα Κρίστι μέχρι τον Μίλαν Κούντερα η απόσταση μεγάλη, από τον Μπουκόφσκι μέχρι την Αλκυόνη Παπαδάκη το χάσμα αγεφύρωτο, από τα αποφθέγματα του Ζουράρι ως τα απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη τα σημεία ασύμβατα, σε κάθε περίπτωση όμως κάθε τι από αυτά μας αλλάζει, μας εκπαιδεύει, μας προβληματίζει, μας στριμώγνει στον τοίχο, μας υπενθυμίζει, μας ξυπνά, μας παρασύρει, μας επιτρέπει να διαμορφώνουμε γνώμη, να πλάθουμε εικόνες, να φανταζόμαστε κόσμους, να αγνοούμε τον χωροχρόνο, μας αφήνει να διαλέξουμε.
Θυμάμαι ακόμη τις απορίες μου μόλις διάβασα τον «Μικρό Πρίγκιπα», το κλάμα που έριξα ως γυναίκα διαβάζοντας Λένα Μαντά, το σεβασμό που έδειξα μπροστά στα γραμμένα του Νίκου Καζαντζάκη, την αγάπη με την οποία με τύλιξε το «Μονόγραμμα» του Ελύτη. Δεν ξεχνώ πως άλλαξα γνώμη για τους Τούρκους γείτονες επιμένοντας πάνω σε σελίδες ποτσμένες από Ναζίμ Χικμέτ, πως συνδέθηκα με το καλό σύμπαν λιώνοντας πάνω από τον Πάουλο Κοέλιο. Σαν μια διαδρομή που άλλοτε είχε κοιλάδες κι άλλοτε βουνά.
Για κάποιους το βιβλίο είναι χόμπι, για άλλους εργαλείο, για μερικούς φιλοσοφία ζωής… για μένα… το πιο μακρύ ταξίδι μου, αμέσως μετά τον έρωτα! Κι αν ο έρωτας αλλάζει το μέσα μου, αυτό κάνουν και τα βιβλία! Κι αν το μέσα μου μπορεί ν’ αλλάξει τον κόσμο, μπορούν σίγουρα και τα βιβλία!