Με τον Δημήτρη Πετρίδη
Έχει συμβεί πολλάκις: η σκηνή να είναι έτοιμη, τα φώτα να διέπονται από τις αγνότερες των προθέσεων και να προτίθενται να φωτίσουν ισομερώς τους πάντες, το ενδιαφέρον του κοινού ν’ αυξάνεται βαθμιαία και μετά…
Και μετά ο πρώτος που εμφανίζεται στη σκηνή είναι ο Μάκης (εγχώριος σταρ εγνωσμένης υποκριτικής αξίας). Χλιαρά χειροκροτήματα, καθώς- μην ξεχνάτε- βρίσκεστε στο Broadway. Εν συνεχεία, βγαίνει ο Ομάρ- σταρ τουρκικής προελεύσεως. Ίδια αντιμετώπιση. Ύστερα, η Χιν Σι Καο, μεγαθήριο της υποκριτικής από την Αφρική, οι γονείς της οποίας διέθεταν εσφαλμένη αντίληψη του χιούμορ, δίνοντάς της παραπλανητικό όνομα. Κάτι ξεψυχισμένα “Μπράβο Χιν” και οι πρώτοι εθελούσιοι απαγχονισμοί στο βάθος της αίθουσας.
Και κάπου εκεί εμφανίζεται ο Jack Nicholson, στην επιστροφή του στο θεατρικό σανίδι έπειτα από 3 δεκαετίες απουσίας. Πανζουρλισμός: χειροκροτήματα, άμεσες υποκλίσεις στο ανυπέρβλητο ταλέντο του μεγάλουJack (ασχέτως που στο εν λόγω έργο υποδύεται έναν κατατονικό κωφάλαλο και δεν έχει ατάκες, παρά μόνο κείτεται στο πάτωμα κοιτάζοντας το κενό), γυναικεία ξεμαλλιάσματα εις ένδειξη θαυμασμού, άνδρες να προσπαθούν- και να επιτυγχάνουν- να ξηλώσουν τις φωνητικές τους χορδές ουρλιάζοντας “Απάνω τους Jacko!”
Για ακόμα μία φορά επιβεβαιώνεται ο προαιώνιος κανόνας (που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σήμερα) “ο πιο λαμπερός εξ όλων τραβάει πάνω του τα φώτα ”. Το προρρηθέν «ρητό» βρίσκει την εφαρμογή του σε όλους τους τομείς, ακόμα και στον αθλητισμό. Αν αναρωτιέστε “από πού κι ως που;”, η προφανής, και πλήρως τεκμηριωμένη, απάντηση είναι “από εκεί έως εκεί”, αλλά επειδή το στοιχειώδες χιούμορ δέχεται απανωτά χτυπήματα εσχάτως, σκεφτείτε αυτό: πόσοι από σας- αν δεν κατοικοεδρεύετε στη θύρα των φανατικών της οποιασδήποτε ομάδας- προτιμάτε τη Superleague, από το Champions League; Ακριβώς…
· “Die Meister, die Besten, les grandes equipes, the champions!” (τραγούδι τίτλων «αρχής» της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης στο ποδόσφαιρο): το Champions League επιστρέφει έπειτα από δίμηνη απουσία και, μοιραία, όλα τα φώτα στρέφονται πάνω του. Η φάση των 16 αρχίζει την προσεχή Τρίτη με το ζευγάρι Λεβερκούζεν- Μπαρτσελόνα. Κάθε ορθόφρων οπαδός γνωρίζει πως οι Καταλανοί θα προκριθούν- εξαιρείται η περίπτωση που ο Θεός, καταβεβλημένος από ίωση, κοιμηθεί. Ακολουθεί το ζευγάρι Λυόν- ΑΠΟΕΛ, με το ρεαλισμό να λέει “Λυόν” και το ρομαντισμό- αναμεμιγμένο με ακραίες εθνικιστικές πινελιές- “ΑΠΟΕΛ”. Στη συνέχεια, αμφίρροπα ζευγάρια όπως Ζενιτ- Μπενφίκα και Μίλαν- Άρσεναλ θα παλέψουν μέχρι λιποθυμίας, ενώ τα εναπομείναντα τέσσερα έχουν ξεκάθαρα φαβορί: στο ΤΣΣΚΑ- Ρεάλ οι Ισπανοί, στο Μαρσέιγ- Ίντερ οι Ιταλοί (παρόλο που τώρα τελευταία δείχνουν ανίκανοι να «τρομάξουν» με την αγωνιστική τους εικόνα ακόμα και παιδί του δημοτικού), στο Βασιλεία- Μπάγερν οι Γερμανοί που- όπως πάντα…- δύσκολα δε θα πάρουν αυτό που θέλουν, ενώ στο Νάπολι- Τσέλσι, αν και μπορεί να θεωρηθεί ντέρμπι, μάλλον οι Άγγλοι θα δουν την πόρτα των “8” ν’ ανοίγει μπροστά τους. Όσο για τους επικρατέστερους για την κατάκτηση του τροπαίου; Αφού περάσουμε μια σύντομη βόλτα από τα αναπόφευκτα μονοπάτια της κοινοτοπίας (“είναι νωρίς ακόμα”, “δεν μπορούμε να ξέρουμε από τώρα σε τι κατάσταση θα βρίσκονται οι ομάδες το Μάιο”, “θα ήταν ρίσκο να…” κ.τ.λ.), θα καταλήγαμε, δια της εις ατόπου απαγωγής- “η Ίντερ; Μπα… Η Μίλαν; Ακόμα πιο μπα…”- στις ακόλουθες 2, τις εξής 3 ομάδες: Μπαρτσελόνα, Ρεάλ, Μπάγερν. Όσο κι αν προσπαθούν, για λόγους προβολής του προϊόντος, οι ανά την υφήλιο ειδήμονες να μας πείσουν πως το Champions League είναι το πλέον ισορροπημένο πρωτάθλημα, τα δύο μεγαθήρια της Ισπανίας έχουν ξεφύγει εμφανώς απ’ όλους τους υπόλοιπους στην Ευρώπη. Αν η κληρωτίδα δεν στείλει τον έναν πάνω στον άλλο στους “8” ή τα ημιτελικά, η τιτανομαχία στον τελικό φαντάζει σχεδόν σίγουρη. Η μόνη που ενδεχομένως να μπορεί να σταθεί απέναντί τους- τόσο λόγω ρόστερ, όσο και χαρακτήρα- είναι η Μπάγερν Μονάχου, που σίγουρα δε διαθέτει τη δική τους λάμψη, αλλά προκειμένου να τη «σκοτώσει» κάποιος χρειάζεται τουλάχιστον 6-7 κάλυκες οπλοπολυβόλου.
· Στο έτερο πολύ μεγάλο τουρνουά- αυτό του μπάσκετ- η κατάσταση μετά τ’ αποτελέσματα της τέταρτης αγωνιστικής του Top16 της Euroleague, ξεκαθάρισε, μπερδεύοντάς μας: ο Ολυμπιακός πέτυχε σπουδαία νίκη επί της Ανατολού μέσα στην Τουρκία και βελτίωσε το ρεκόρ του στον όμιλο σε 2 νίκες- 2 ήττες. Πλέον, του αρκεί μία νίκη επί της Γαλατάσαράι στο ΣΕΦ για να περάσει στην οχτάδα- επίτευγμα τεραστίων διαστάσεων αν αναλογιστούμε ότι μέχρι πρότινος οι πιθανότητες για να καταφέρει κάτι τέτοιο έμοιαζαν λιγότερες κι από το να υπάρχουν ακόμα δεινόσαυροι και να κρύβονται. Ο Παναθηναϊκός έχει προκριθεί ήδη (εκτός κι αν συμβούν σημεία και τέρατα στα 2 ματς που απομένουν στον όμιλό του), όμως αυτό που απομένει είναι να μάθει αν θα τερματίσει πρώτος ή δεύτερος. Ενδεχόμενη ήττα από την Ούνιξ Καζάν τον στέλνει στη, διψασμένη για ρεβάνς, Μπαρτσελόνα και, αυτομάτως, ο δρόμος για το final-4 δυσκολεύει, ενώ αν κερδίσει θ’ αντιμετωπίσει μάλλον τη Μακάμπι (μία ομάδα με σπουδαίο υλικό, αλλά που έχει χάσει τον “προσανατολισμό” της). Όσο για την απάντηση στη συνήθη ερώτηση “ποιος θα το πάρει φέτος;”, τα ξεκάθαρα φαβορί είναι η ΤΣΣΚΑ του «καθαρόαιμου» Κιριλένκο και η Μπαρτσελόνα. Ο Παναθηναϊκός μαζί με τη Σιένα αποτελούν το δίδυμο των ισχυρών αουτσάιντερ, ενώ Μακάμπι, Ούνικς, Μπιλμπάο (ή Ρεάλ) και Ολυμπιακός βρίσκονται ένα σκαλί πιο κάτω. Κι αν εξακολουθείτε να ακούτε ενοχλητικές φωνές γεμάτες απορίες στο κεφάλι σας, πριν αποταθείτε σε κάποιον ψυχίατρο, φροντίστε ν’ απαντήσετε στην τελευταία τους ερώτηση (“Υπάρχουν πιθανότητες να το σηκώσει ελληνική ομάδα φέτος;”): “Όχι και πολλές, αλλά κλείνω τα μάτια και προσεύχομαι να γίνει. Ωραία δε θα ’ταν ν’ ανέμιζε μια γαλανόλευκη σημαία μέσα στην Κωνσταντινούπολη το Μάιο;”