1.Ποιό είναι το στίγμα του τελευταίου σας βιβλίου;
Οι “Ιστορίες για δειλούς και θαρραλέους”, ξεκινούν με μια εισαγωγή όπου μεταξύ άλλων διαβάζουμε «… Έχετε όμως ποτέ σκεφτεί πως μια ιστορία μπορεί να κρύβει μέσα της μια άλλη; Και πως αν αφουγκραστούμε και τις δυο, τότε ίσως ανακαλύψουμε μυστικά που δεν μας περνούσαν από το μυαλό;…». Η διπλή όψη των πραγμάτων, που με απασχολεί και σε άλλα μου βιβλία, εδώ εκφράζεται μέσα από το κοινωνικό φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού. Στο βιβλίο διαβάζουμε δυο ιστορίες που αναφέρονται ακριβώς στο ίδιο περιστατικό: Τον εκφοβισμό που δέχεται ο Ορέστης από συμμαθητές του. Στην πρώτη ιστορία όμως τη διήγηση αναλαμβάνει ο Γιάννης που είναι φίλος του παιδιού που εκφοβίζετε, είναι παρατηρητής και επίσης θύμα κατά μια έννοια και ο ίδιος, ενώ στη δεύτερη, τη διήγηση αναλαμβάνει το παιδί που εκφοβίζει… Θεωρώ πως χρειάζεται να φωτίζουμε επιμελώς κάθε πλευρά της πραγματικότητας για να προσεγγίζουμε ζητήματα που έχουν να κάνουν με την ανθρώπινη και ακόμη περισσότερο με την παιδική ψυχή.
2.Πείτε μας πέντε λόγους για να το διαβάσουν οι αναγνώστες.
Για να ταξιδέψουν μέσα από τις σελίδες του ως τη γειτονιά του Γιάννη, του Ορέστη, του Ντίνου και της παρέα του, να ανακαλύψουν τι απασχολεί αυτά τα παιδιά στην καθημερινότητά τους, στο σχολείο τους, να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση του θύματος, στη θέση του θύτη και του παρατηρητή, για να αναρωτηθούν τι θα έκαναν σε παρόμοια κατάσταση, για να προσπαθήσουν να νιώσουν τα συναισθήματα των ηρώων, για να προβληματιστούν εν τέλει για ένα κοινωνικό φαινόμενο που εξαπλώνεται με ταχείς ρυθμούς και στην Ελλάδα και παράλληλα –ελπίζω- για να απολαύσουν την ιστορία.
3.Ποιον ήρωά σας αποχαιρετήσατε με δυσκολία;
Αποχαιρετώ, έως τώρα τουλάχιστον, όλους μου τους ήρωες με ανακούφιση που βρίσκουν το δρόμο τους και μόλις τους επιθυμήσω λιγάκι, επιστρέφω στο βιβλίο και ξαναδιαβάζω την ιστορία τους…
4.Σε ποια κατάσταση είστε ευτυχισμένη, αυτή της πραγματικότητας ή εκείνη όταν γράφετε;
Έχω μια όμορφη οικογένεια, που μου προσφέρει γενναιόδωρα στιγμές ευτυχίας… θα ήμουν αχάριστη αν αποποιούμουν αυτή τη πραγματικότητα για χάρη του γραψίματος ακόμη και αν αυτό το υπεραγαπώ… Η πραγματικότητα όμως έχει πολλές όψεις και ναι, υπάρχουν πλευρές της που με κάνουν να νιώθω βαθιά θλίψη και τότε αισθάνομαι ακόμη μεγαλύτερη την ανάγκη να βρεθώ παρέα με τους ήρωές μου σε μια αισιόδοξη ιστορία.
5.Πείτε μας τρία πράγματα που σας θυμώνουν και τρία που θα θέλατε αμέσως να αλλάξετε στην εποχή μας.
Με θυμώνει ο υπέρμετρος εγωισμός, η αλαζονεία, το θράσος (συνήθως πάνε μαζί…), με θυμώνει το έλλειμμα παιδείας που οι κατά καιρούς εξουσίες έχουν φροντίσει να έχουμε, με θυμώνει ο φανατισμός σε όλες του τις μορφές και εκφάνσεις και αυτά θα ήθελα να αλλάξω… για αρχή.
6. Πείτε μια φράση που σας τρομάζει περισσότερο.
Με τρομάζουν οι φράσεις που προβάλουν την έννοια του κέρδους εις βάρος της έννοιας του ανθρώπου, της ανθρωπιάς, του ανθρωπισμού…
7.Ποιο από τα βιβλία που έχετε διαβάσει θα θέλατε να το είχατε γράψει εσείς και γιατί;
Δεν είναι ούτε ένα, ούτε δύο αυτά που θα ήθελα να είχα γράψει…Από μικρές ιστορίες για παιδιά μέχρι πολυσέλιδα μυθιστορήματα! Θα σας αναφέρω όμως δυο αγαπημένα βιβλία, εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους, με κάποια συμβολική διάθεση. Το ένα είναι «Ο κόσμος της Σοφίας» του Γιοστείν Γκάαρντερ. Με σαγηνεύει ο όγκος των γνώσεων που υπάρχει σε αυτό το βιβλίο χωρίς να είναι τελικά εις βάρος της μυθοπλασίας! Και το άλλο είναι ένα από τα βιβλία του Ζοζέ Σαραμάγκου, το «Περί φωτίσεως» όπου ο Σαραμάγκου πλάθει ένα φαινομενικά υπερβολικό γεγονός για να φανερώσει τελικά με τον πιο ρεαλιστικό τρόπο το πόσο αδίστακτη μπορεί να είναι η εξουσία. Οι ευφυείς διάλογοί του είναι περισσότερο από απολαυστικοί και αποκαλυπτικοί!
8.Γιατί παιδική λογοτεχνία! Πως βρεθήκατε σε αυτό το δρόμο ή μήπως αυτή βρέθηκε στο δικό σας;
Νομίζω πως η συνάντηση ήταν μοιραία… Μου άρεσε βέβαια το διάβασμα και με ενθουσίαζε η ιδέα της συγγραφής. Όταν σπούδαζα παρακολουθούσα τα μαθήματα παιδικής λογοτεχνίας με καθηγητή τον κ. Α. Καρακίτσιο. Γνώρισα περισσότερους Έλληνες συγγραφείς και τα έργα τους, αγάπησα τα βιβλία τους (κάποια θα έπρεπε να τα είχα διαβάσει 10 χρόνια πριν, αλλά τη δεκαετία του 80΄ ποιος μιλούσε στα σχολεία για λογοτεχνία και Έλληνες συγγραφείς;) και ζήλεψα το γεγονός πως μπορούσαν να μιλούν για τα πιο σοβαρά ζητήματα του κόσμου με τον πιο χιουμοριστικό ή ανατρεπτικό τρόπο δίνοντας πολυποίκιλα ερεθίσματα στα παιδιά… Στο τέταρτο έτος της σχολής για τις ανάγκες της Διπλωματικής μου εργασίας χρειάστηκε να φτιάξω ιστορίες που θα συνέδεαν μεταξύ τους δέκα πίνακες Νεοελληνικής ζωγραφικής που σχετίζονταν με το θέμα της εργασίας μου. Τότε, αν και δειλά, πήρα το βάπτισμα! Ενθουσιάστηκα… Δυο χρόνια μετά ξεκίνησα να γράφω το πρώτο μου βιβλίο.
9.Ποιον ήρωά σας θα παρουσιάζατε στην σημερινή Βουλή και τι θα θέλατε να τους πει;
Θα έστελνα την κυρία Αριάδνη, την αλεπού, από το βιβλίο «Ποιος έκαψε την ουρά της αλεπούς;». Η Αριάδνη υπήρξε δεινή δημαγωγός…Κατάφερε να πείσει τα ζώα ενός ολόκληρου δάσους πως έπρεπε να εξαφανίσουν τον… ήλιο για το καλό τους…για να μην τους τσουρουφλίσει…και μάλιστα με δημοκρατικές διαδικασίες, με ψηφοφορία…(η ευθύνη των ζώων βέβαια είναι δεδομένη αλλά ας επικεντρωθούμε εδώ στις προθέσεις της Αριάδνης…). Ήρθε ωστόσο η στιγμή που οι συνέπειες της εξαφάνισης του ήλιου για τα ζώα και το δάσος ήταν καταστροφικές, μονάχα που…συμπαρέσυραν και την Αριάδνη! Αυτό θα ήθελα να τους τονίσει…
10.Ένα σχόλιο για όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα σήμερα…
Θλίψη, απογοήτευση και ντροπή νιώθω για όσα βλέπω και ακούω…Πέρα από την παγκόσμια οικονομική κατάσταση, αυτά που συνέβαιναν όλα αυτά τα χρόνια στην Ελλάδα είναι…αδιανόητα! Δεν χωράει ο νους μου, για παράδειγμα, πως για δεκαετίες το ελληνικό κράτος δεν ενδιαφερόταν να ελέγξει σε ποιους έδινε συντάξεις και χρειάστηκε να έρθει το μνημόνιο για να μας το επιβάλλει… Απόλυτη διαφθορά… Απύθμενο θράσος… Καταλήξαμε το 2013 να έχει χαθεί κάθε αίσθημα δικαίου, να θεριεύει η φτώχεια και η ανεργία, να καλούμαστε να υπερασπιστούμε οικουμενικές ανθρωπιστικές αξίες και αρχές εκ νέου απέναντι σε νεοφασιστικές οργανώσεις… Ας μην υποτιμούμε όμως την προσωπική μας ευθύνη… Οι διεφθαρμένοι πολιτικοί μας, όσο και αν αυτό θίγει την αξιοπρέπεια του καθενός από εμάς, δεν αποτελούν αντανάκλαση της κοινωνίας που τους έχει εκλέξει; Ας παραδεχτούμε επιτέλους τη δική μας ευθύνη, ας συνειδητοποιήσουμε τη δική μας δύναμη, ας σταματήσουμε να επικαλούμαστε την «άγνοια» (τώρα ξέρουμε πως έχει η κατάσταση) ας κατανοήσουμε πως το να νοιαζόμαστε μονάχα για τον «πολύτιμο εαυτούλη μας» εγκυμονεί κινδύνους για το σύνολο της κοινωνίας μέρος της οποίας είμαστε και εμείς…
11. Αν για μια μέρα ήσασταν η αρχηγός αυτής της χώρας: Τι θα φοβόσασταν περισσότερο και τι θα αλλάζατε αμέσως;
Θα φοβόμουν πως αυτό που θα άλλαζα, θα το άλλαζαν ξανά την άλλη μέρα! Και αυτό που θα άλλαζα θα ήταν ο τομέας της Παιδείας…Η εκπαίδευση, η μόρφωση, η αγωγή των παιδιών μας θα ήθελα να πραγματοποιείτε μέσα από εμπειρίες, ερεθίσματα, συναισθήματα και πράξεις και πολύ λιγότερο μέσα από την αποστήθιση βιβλίων. Στόχος να είναι η εσωτερική καλλιέργεια και η ανάπτυξη «ήθους» και όχι οι επιφανειακές και πρόσκαιρες γνώσεις. Θα επιδίωκα οι εκπαιδευτικοί να είναι ευρυμαθείς, ταυτόχρονα όμως σημαντικό κριτήριο για να μπαίνουν στις τάξεις να αποτελεί το ταλέντο τους να προσεγγίζουν τα παιδιά… Πιστεύω βαθιά πως μόνο η καλλιέργεια των παιδιών από την πολύ μικρή τους ηλικία μπορεί να οδηγήσει σε πολιτισμένους, σκεπτόμενους και μη χειραγωγούμενους πολίτες.
ΟΛΙΓΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ
