Συνέντευξη στη Στεφανία Τσολάκη
The G.O.D.D / Λίγες μέρες πριν συναντήθηκα με τον Ευγένιο Δερμιτάσογλου και την παρέα του -Λίνα Πάβλοβα (φωνή), Περικλή Βραχνό (βιολί, κιθάρα, φωνή), Βαγγέλη Βραχνό (κοντραμπάσο-τρομπέτα), Μπάμπη Πετσίνη (τύμπανα) – για να μιλήσουμε για τις «Παλιές καλές βρώμικες μέρες». Πρόκειται για σύμπραξη πέντε μουσικών, με εντελώς διαφορετικές προσλαμβάνουσες, πράγμα το οποίο καθιστά ακόμα πιο ενδιαφέρουσα αυτή τη μουσική συνύπαρξη. Το πρόγραμμα τους … εναλλακτικό και γεμάτο εκπλήξεις.
Ρωτώντας για την επιλογή του ονόματος… «Ίσως γιατί οι βρώμικες παλιές μέρες ήταν πιο «καθαρές» από τις σημερινές. Για κάποιους ήταν πιο ωραίες γιατί ήταν σε άλλη ηλικία, για άλλους γιατί θυμούνται αλλιώς τη μουσική και τα τραγούδια. Ίσως ακόμα γιατί και οι ανθρώπινες σχέσεις ήταν διαφορετικές.»
Τι είναι αυτό που σας έκανε να επιλέξετε τη συγκεκριμένη συνεργασία;
Ε. Δερμιτάσογλου: Επιλέγω να συνεργάζομαι με νέους ανθρώπους γιατί πάντα έχουν να δώσουν κάτι καινούργιο. Είναι στο ψάξιμο και τους ενδιαφέρει να ανακαλύπτουν άλλους ήχους. Τα συγκεκριμένα παιδιά εκτός από εξαίρετοι μουσικοί, είναι και πολύ καλά παιδιά.
Π. Βραχνός: Aναγκαστήκαμε να αγαπήσουμε τη Θεσσαλονίκη και αναγκαζόμαστε με τρόπους -κάποιες φορές- «λοξούς», ας πούμε, να βιοποριστούμε. Είδαμε ότι και ο Ευγένιος έχει μια λοξή ματιά στα πράγματα, μια ωραία μούρλα και έτσι αποφασίσαμε να συνεργαστούμε. Εκτός από αυτό, ο Ευγένιος έχει μια πορεία στον χώρο και είναι ο ίδιος δημιουργός. Αυτό μας ιντριγκάρει. Το να συνεργαζόμαστε, δηλαδή, απευθείας με τον δημιουργό.
Λ. Πάβλοβα: Η αλήθεια είναι ότι σε κανέναν δεν αρέσει να παίζει διασκευές, ο καθένας θα ήθελε να παίζει τα δικά του κομμάτια. Μου αρέσει που στο πρόγραμμα λέω τραγούδια του Ευγένιου, που ξέρω ενδεχομένως πώς θέλει να τα ακούσει ή θα μου ζητήσει ο ίδιος. Είναι σημαντικό να συνεργάζεσαι με τον δημιουργό.
Καθένας από εσάς έχει τη δική του πορεία στον χώρο της μουσικής. Έχετε διαπιστώσει αλλαγές στα κριτήρια με τα οποία επιλέγει το κοινό ένα live;
Ε. Δερμιτάσογλου: Το μεγαλύτερο ποσοστό ανθρώπων ακούει ο,τι του παρουσιάζουν. Αυτό φυσικά ίσχυε πάντα. Λίγοι ήταν εκείνοι που θα αγόραζαν κάποιους δίσκους ή θα έψαχναν από μόνοι τους κάτι άλλο. Αυτό μας ακολουθεί και σήμερα. Ξέρετε, μου έχει συμβεί πριν χρόνια κάτι στο οποίο θέλω να αναφερθώ. Είχε έρθει να ακούσει το πρόγραμμα κάποιος κύριος που προφανώς περίμενε κάτι άλλο, οπότε σε κάποια φάση λέει «Εσείς πουλάτε αέρα». Το είπε έτσι έντονα οπότε όταν κατέβηκα από τη σκηνή του απάντησα «Ναι, αλλά χωρίς αυτόν τον αέρα μπορείς να αναπνεύσεις; Γιατί είσαι εδώ;»
Λ. Πάβλοβα: Κάποτε συναντούσα πιο συχνά ανθρώπους που έρχονταν να ακούσουν μουσική και όχι να ακούσουν μόνο τα τραγούδια που ξέρουν ή που θέλουν να ακούσουν. Θυμάμαι για παράδειγμα που πηγαίναμε να ακούσουμε το Ευγένιο και είχε κόσμο που πήγαινε γι’ αυτόν τον λόγο, να ακούσουν κάτι άλλο, να γνωρίσουν κάτι νέο. Νομίζω η κατάσταση γίνεται χειρότερη.
Π. Βραχνός- Β. Βραχνός: Το χειρότερα ή καλύτερα είναι και στο χέρι μας. Το να παραιτηθείς, να σηκώσεις τα χέρια ψηλά και να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει, είναι ένας τρόπος να διαιωνίσεις μια κατάσταση. Αυτό που χρειάζεται ένας μουσικός -κατά την γνώμη μου- για να είναι μες στην εποχή, είναι να ασχοληθεί με διάφορες μουσικές κουλτούρες έτσι ώστε να μπορέσει να πάει ένα βήμα μπροστά την δική του ταυτότητα.
(Απευθυνόμενη στους «νέους» της παρέας)… Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο του Εξωτερικού;
Β. Βραχνός : Βρέθηκα για ένα χρόνο περίπου στην Ολλανδία. Εκεί ήρθα πιο κοντά με τη Τζαζ μουσική και με την κλασσική, κυρίως όμως ξέφυγα από την ελληνική προσέγγιση των πραγμάτων. Θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλο έλλειμμα όσον αφορά πολύ βασικές μουσικές κουλτούρες της Ευρώπης και της Αμερικής. Και η τζαζ αλλά και η κλασσική πιστεύω ότι είναι πολύ μεγάλα κεφάλαια στη μουσική κι όμως είναι αρκετά παραγκωνισμένες στο κοινό της Ελλάδας. Το να μείνεις στο εξωτερικό όμως, προϋποθέτει και μια οικονομική άνεση, δεν είναι τόσο εύκολο.
Π. Βραχνός: Αυτό που φανταζόμαστε, ονειρευόμαστε για τη Θεσσαλονίκη και προσπαθούμε για αυτό, είναι να δημιουργηθεί μια σκηνή, μια εναλλακτική πρόταση πειραματικής μουσικής η οποία, δε μπορεί να παιχτεί στα μαγαζιά. Να δημιουργηθεί, δηλαδή, μια αντιεμπορευματική σκηνή. Λόγω της παρούσας κατάστασης, παρατηρούμε ότι δημιουργείται ένας χώρος ο οποίος χρησιμοποιώντας τη μουσική ως μέσο, έχει να προτείνει εναλλακτικούς τρόπους έκφρασης και συνεννόησης μεταξύ των ανθρώπων.
Λίνα, τραγουδάς ήδη 23 χρόνια, δε σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να κατηφορίσεις στην Αθήνα; Έζησα για λίγο στην Αθήνα και δεν με έπεισε καθόλου. Ίσως δε μπορούσα και εγώ να ανταποκριθώ σε αυτό που θα θέλανε. Είμαι έτσι και δε μπορώ να προσποιηθώ κάτι άλλο. Οι περισσότεροι θέλανε να ασχοληθούνε με το τι θα δείχνω ότι είμαι, παρά με το τι κάνω. Το δικό μου μουσικό όργανο είναι η φωνή μου, και αυτό έχει άμεση σχέση με το πώς αισθάνομαι. Είναι ένα φυσικό όργανο το οποίο δεν φτάνει καν στα χέρια μου, βγαίνει από μέσα. Αυτό, λοιπόν, διαφοροποιεί την κατάσταση οπότε επιλέγω να βρίσκομαι εκεί που νιώθω καλά.
Οι μουσικοί είναι μοναχικοί άνθρωποι;
Ε. Δερμιτάσογλου: Με την μουσική να είσαι μόνος;
Β. Βραχνός: Ίσα- ίσα, η μουσική είναι ένα συντροφικό επάγγελμα. Το μόνο μοναχικό που υπάρχει στη μουσική είναι η μελέτη, που και αυτό αλλάζει. Στη Βενεζουέλα τα νέα παιδιά μαθαίνουν μουσική μέσα σε σύνολα που φτιάχνονται, και από πολύ μικρή ηλικία η μελέτη τους σε μουσικό όργανο, γίνεται μέσα σε ορχήστρες υψηλού επιπέδου. Εξελίσσουν τη τεχνική τους συγκρουόμενοι έτσι με την αντίληψη της μοναχικής μελέτης.
Η παρέα του Ευγένιου Δερμιτάσογλου είναι εδώ για να μας θυμίζει κάθε Σάββατο «Τις παλιές καλές βρώμικες μέρες». The G.O.D.D Band, στο Καφέ του Μύλου (Ανδρέου Γεωργίου 56, Θεσσαλονίκη)
* Ο Μπάμπης Πετσίνης λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων δεν κατάφερε να βρίσκεται στην συνέντευξη.
Για περισσότερες πληροφορίες εδώ: