Η Στέλλα Μιχαηλίδου ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη.
Είναι απόφοιτος του Τμήματος Φυσικής Αγωγής του Α.Π.Θ. και της Δραματικής Σχολής του Κ.Θ.Β.Ε.
Γράφει και σκηνοθετεί κυρίως έργα που απευθύνονται σε παιδιά και νέους, επιμελείται την κίνηση και τις χορογραφίες σε θεατρικές παραστάσεις και διδάσκει Κινησιολογία και στο Τμήμα Θεάτρου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 1999. Έχει διδάξει το ίδιο μάθημα στην στην Δραματική Σχολή του Κ.Θ.Β.Ε και σε πλήθος σεμιναρίων.
Έχει χορογραφήσει κι έχει παίξει σε περισσότερες από τριάντα παραστάσεις.
Έγραψε κείμενα για ραδιοφωνικές εκπομπές, στίχους για θεατρικές παραστάσεις και ιστορίες σε συνεργασία με παιδιά. Ακόμη τρία θεατρικά έργα: Περπατώ εις το δάσος (1992), Το όνειρο του Ρο (1996) καιΤζιτζιμιτζιχοτζιριά (2005). που παίχτηκαν από την Πειραματική Σκηνή της «Τέχνης» από ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ (Πατρών, Βέροιας) και από πλήθος επαγγελματικών και ερασιτεχνικών ομάδων σε όλη την Ελλάδα καθώς και σε φεστιβάλ του εξωτερικού.
Τα παραπάνω έργα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις «Επόμενος Σταθμός».
Σήμερα η Στέλλα Μιχαηλίδου, με τη μοναδική σφραγίδα της κυκλοφόρησε ένα νέο βιβλίο «Πολυξένη»,από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος και εικόνες της Πέρσας Ζαχαριά.
“Είμαι ποτάμι, είμαι ένα ψάρι. Μια λέξη είμαι σ’ αλφαβητάρι. Παιδάκι είμαι, είμαι χορτάρι. Είμαι ό,τι εσύ και όλοι οι άλλοι” διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο του βιβλίου.
Πολυξένη. Ποια είναι η Πολυξένη!
Γιατί δε μιλά, παρά η γλώσσα της πάει ροδάνι όταν τραγουδά!
Γιατί κλείνετε στον εαυτό της και του μιλά κρυφά από τους ανθρώπους!
Φοβάται ή είναι απλά είναι ένα συνεσταλμένο και μοναχικό κορίτσι που χρειάζεται το ενδιαφέρον και τον χρόνο του!
Η συγγραφέας Στέλλα Μιχαηλίδου, πλάθει με μαεστρία μια καταπληκτική, συγκινητική ιστορία με όλα τα χρώματα που έχει η ζωή ενός κοριτσιού, στην προκειμένη η ζωή της Πολυξένης. Η ηρωίδα της αρνείται να μιλήσει και κυρίως όταν χάνει την προσοχή της δασκάλας της από κούραση της δεύτερης. Το πρόβλημά της γιγαντώνεται από την αδιαφορία και τον τρόπο αντιμετώπισης της μαθητικής ομάδας, όπως πολύ όμορφα και αβίαστα το παρουσιάζει η συγγραφέας και κάνει την ιστορία της ξεχωριστή δίχως κλισέ και περιττές ατάκες.
Η τριτοπρόσωπη αφήγηση μαζί με τη ρέουσα γλώσσα και τη γρήγορη πλοκή κάνουν την ιστορία ελκυστική. Συγχρόνως προκαλεί εκπαιδευτικούς, όπως και τα παιδιά αναγνώστες να αναλογιστούν ανάλογες περιπτώσεις μαθητών και συμμαθητών τους για το χρόνο που πιθανά δεν έδωσαν σε παρόμοιες περιπτώσεις και πολύ περισσότερο δεν υποστήριξαν όσο θα έπρεπε παιδιά με μια τέτοια ιδιαιτερότητα ώστε να καταφέρουν εκείνα να ξεκλειδώσουν και πετάξουν την όποια φοβία τους που τους κρατά κλειδωμένους.
Η συγγραφέας επίσης θίγει με ευρηματικότητα το θέμα του Ξένου, αφού κατά την δεύτερη δασκάλα που φτάνει στην τάξη η Πολυξένη αφού δεν της μιλά μπορεί να είναι Ξένη.
Ξένη ξένη, η Πολυξένη και αβοήθητη αισθάνεται, για όσους μπορεί να την παρατηρούν από μακριά μιας και η ίδια έχει τους δικούς της φίλους που την ακούν και την παρακινούν να κάνει το βήμα μέσα από το τραγούδι.
Μια καταπληκτική ιστορία που θίγει την εσωστρέφεια, την χαμηλή αυτοεκτίμηση, το φόβο, την διαφορετικότητα ενός παιδιού, την αντιμετώπιση από τους ενήλικες που γιγαντώνουν το πρόβλημα. Στο τέλος η συγγραφέας φροντίζει για ένα φωτεινό τέλος που δεν έχει να κάνει απαραίτητα «με το έζησε αυτή καλά», αλλά δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να σκεφτεί, να αποφασίσει και να προτείνει.
Οι εικόνες της Πέρσας Ζαχαριά είναι μια ποίηση λουσμένη στο φως και στα χρώματα.