Η ρήξη που επήλθε στη δεκαετία του 1960 αλλά και η έξοδος της τέχνης προς την κοινωνία, επέτρεψαν στους Έλληνες καλλιτέχνες να απελευθερωθούν από ό,τι μπορούσε να χαρακτηρισθεί πολιτισμική καταβολή, έτσι ώστε την ίδια αυτή την καταβολή να την εμφυσήσουν στις παρούσες κοινωνικές συνθήκες που διαπότιζαν τη γαλλική κοινωνία, οι οποίες εξέφραζαν αλλά και αναφέρονταν στις μεταλλαγές της κοινωνικής ζωής. Η σχέση που αναπτύσσουν μεταξύ ιδέας, έννοιας και υλικού διαφαίνεται να είναι μια σχέση η οποία αξιοποιεί πρωτίστως την αντίληψη καθιστώντας την υλικό κοινωνικο-πολιτικής κριτικής.
Η χρήση διαφόρων μέσων έκφρασης και υλικών τους επιτρέπει να πειραματισθούν αλλά και να ικανοποιήσουν όλες τις αισθήσεις, τους επιτρέπει να αναπτύξουν συμβολικά σχήματα τα οποία κοινοποιούν την πολιτισμική ιστορία της καταγωγής τους με τρόπο ώστε να αναπτύσσουν ένα εικονολογικό σύστημα, το οποίο λειτουργεί ως συμβολικό σύστημα μεταμορφώσεων, που υπογραμμίζει, σε διεθνές πλέον επίπεδο, την καταγωγή αλλά και την επιρροή ενός πολιτισμού σε έναν άλλον.
Η συγγραφέας συγκέντρωσε πλούσιο πρωτογενές υλικό ώστε να συνδυάζεται η κατά το δυνατό εξακριβωμένη, αντικειμενική εποπτεία και κατανομή των εξωτερικών και των κοινωνικών γεγονότων της καλλιτεχνικής ζωής υπό το πρίσμα της ιστορικής ανάλυσης, μέσα από την υποκειμενική άποψη του καλλιτέχνη, ο οποίος επιχειρεί με τα δικά του καλλιτεχνικά μέσα να αντικειμενοποιήσει τον εαυτό του.
Η Δωροθέα Κοντελετζίδου σπούδασε Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Ανθρωπιστικών Σπουδών του Στρασβούργου ΙΙ με ειδίκευση στη σύγχρονη τέχνη και στο έργο του Cy Twomly, και είναι διδάκτορας της θεωρίας, Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών, Α.Π.Θ. Εργάσθηκε στο Μουσείο Μοντέρνας και Σύγχρονης Τέχνης του Στρασβούργου και στο Ευρωκοινοβούλιο. Είναι μέλος της Διεθνούς Ένωσης Τεχνοκριτικών AICA, του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης και της Εταιρίας Ελλήνων Ιστορικών Τέχνης.