Σκαλώνεις ανάμεσα στα σκαλοπάτια της παράξενης θεατρικής σκηνής στο Νέο Υπερώο Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών και έχεις την τύχη να έχεις πρώτη θέση, σε σημείο να παραμερίζεις το σταυροπόδι σου για να περνούν οι ηθοποιοί. Ειλικρινά, αυτό θα πει ξεγύμνωμα. Να βλέπεις από τόσο κοντά να υποδύονται και να εκπέμπουν. Η αλήθεια του καθενός μελετημένη και ντόμπρα, νέτη σκέτη στα μούτρα σου. Κι αν αντέχεις κρύψε τη δική σου αντοχή όταν τυχαία οι ήρωες σε κοιτούν και σου ζητούν να πάρεις μέρος με την ψυχή σου.
Γιατί σίγουρα στο αυτί σου σφυρίζει κάποιο δικό σου τίμημα. Από εκείνα που μοιάζουν με δάνεια που για πάντα χρωστάς χωρίς να ξεπληρώνεις στον ίδιο σου τον εαυτό. Και σαν μαζοχιστής η ενοχή δουλεύει μέσα την ανοχή, σε αυτό τον αθάνατο δαίμονα της ψυχής σου. Την αυτοπαραίτηση, την παραχώρηση της ευτυχίας με σκοπό να αποπληρώσεις όταν συγκρουστείς με τον φταίχτη. Το ίδιο σου το αίμα, του αδελφού και του εαυτού σου.
Στο «Τίμημα» του ΚΘΒΕ, που σκηνοθετεί η Άσπα Καλλλιάνη, ο Σταύρος Ζαλμάς αγέρωχος, είναι ο τολμηρός φιλόδοξος που τα μυστικά τον κάνουν να φιλοδοξεί στη ζωή για να ξεπεράσει τον πόνο τους. Η Στέλλα Καζάζη εύθραυστο θύμα των περιστάσεων, αγνοεί και γι’ αυτό παραμένει αξιοπρεπής ως το τέλος. Ο Χρήστος Σιμαρδάνης, κυνική συνείδηση υπενθυμίζει το σκοπό και την αξία, αλλά και πόσο το ξεπούλημα κοστίζει σε δύο ή και περισσότερα επίπεδα. Αλέξανδρος Μούκανος τραγική φιγούρα, θύμα του εαυτού του, με τη σειρά του θύτης και τέλος η σκοτεινή πλευρά κάθε πληγωμένου εγώ.
Αυτό το εγώ, άλλοτε φτηνιάρικο, άλλοτε φτηνό, άλλοτε ακριβό, αλλά ποτέ μα ποτέ ανάξιο. Πάντα ηρωικό στο δικό του φθονερό δράμα, στη δική του μυστική αυταπάτη, στη δική του φανερή δολιότητα, στη δική του αλήθεια. «Εφευρίσκεται από μας» γι’ αυτό το κουβαλάμε στις δυνατές ή αδύναμες πλάτες μας. Το ένα εγώ κομμάτι ενός παζλ εαυτών. Η γνήσια αγάπη κρυμμένη στην αυτοθυσία που δεν συγχωρούμε στον εαυτό μας.
Η απόγνωση φέρνει στο φως όλο το αίμα που εκτονώνει την πλημμυρισμένη σε μίση ψυχή. Αυτός ο φόνος του εγώ δεν κοστίζει παρά μόνο την αιώνια φυλακή στη σιωπή και την ακινησία. Και ένα παρελθόν που ξεπουλιέται δεν αξίζει να γίνει ποτέ Ιστορία. Καταρρέει, βυθίζεται στο κραχ μιας ελπίδας που δεν εγκαινιάστηκε καν.
Ο Άρθουρ Μίλλερ φωτίζει σκοτάδια για να δεις και σκιάζει λάμψεις για να καταλάβεις. Εξηγεί με την ένταση του παρόντος χωρίς αναδρομές. Εξάλλου η καλύτερη αναδρομή είναι η άρνηση της λήθης, η άρνηση να δεις τον εαυτό σου μπροστά, μόνο να σε προσπερνά και να στροβιλίζεται στη ζάλη στης απόγνωσης. Και οι σιωπές τόσο αρκετές που να καλύπτουν και το ρόλο των κραυγών.