Διαβάζοντας τον τίτλο και μόνο «΄Ηθελα μόνο να χωρέσω», η φαντασία του αναγνώστη ενεργοποιείται και συγχρόνως η περιέργεια προκαλεί το ενδιαφέρον του. Συγχρόνως ο αναγνώστης αναρωτιέται τι να είναι αυτό που θα ήθελε να χωρέσει! Που και γιατί!
Σε δεύτερο χρόνο θα στραφεί η ματιά του και θα προσέξει την εικόνα του εξωφύλλου μήπως και πάρει μια επιπλέον πληροφορία από το νεανικό κορμί με το λευκό φόρεμα και τα αντικείμενα γύρω της. Θα δυσκολευτεί για αυτό αμέσως μετά θα ανοίξει το βιβλίο.
Από την πρώτη κιόλας σελίδα η Ζωή, η ηρωίδα θα του συστηθεί και θα του δηλώσει την πρόθεσή της να του αποκαλύψει την ζωή της καταγράφοντάς την σε ένα blog κλειδωμένο στο private για πάντα.Ενώ από τις πρώτες κιόλας σειρές θα φροντίσει η Ζωή, να μας συστήσει και την πιο κολλητή της φίλη,την Θάλεια.
Γρήγορα, καθαρά, δίχως στολίδια και φιοριτούρες, άλλωστε σπάνια οι έφηβοι τις χρησιμοποιούν και η συγγραφέας δείχνει πως το γνωρίζει πολύ καλά για αυτό και με επιτυχία το αξιοποιεί για να πει την ιστορία της Ζωής και όλων των άλλων εφήβων.
Η συγγραφέας με αβίαστο τρόπο παρουσιάζει μέσα από τις πράξεις και τους διαλόγους των έφηβων-ηρώων όσα συμβαίνουν κυρίως ανάμεσα τους, αλλά και σε σχέση με τους μεγαλύτερους που τους ξεγυμνώνει καθώς τις περισσότερες φορές είναι ανυποψίαστοι για όσα συμβαίνουν στα παιδιά τους, μιας και είναι χαμένοι στο δικό τους δύσκολο κόσμο.
Η συγγραφέας Στέλλα Κάσδαγλη, δείχνει μέσα από την ιστορία που έχει πλάσει, πως είναι πολύ ευαισθητοποιημένη με την αρρώστια του αιώνα μας την ανορεξία. Το ενδιαφέρον και η έντονη ανησυχία της θα μπορούσαν να την παγιδεύσουν και να την οδηγήσουν σε μια επιφανειακή και λίγο μελοδραματική εξιστορήσει, αντίθετα η συγγραφέας καταφέρνει να περάσει κάθε σκόπελο και να δημιουργήσει ένα άρτιο έργο με ρυθμό, αξιοζήλευτη πλοκή, ανατροπές και με πλούσιους εφηβικούς διαλόγους. Καμιά λέξη δεν περισσεύει. Τίποτε δεν είναι ψεύτικο. Αντίθετα ο δύσκολος κόσμος των εφήβων ζωντανεύει περίτεχνα και άλλοτε βαραίνει τον αναγνώστη και άλλοτε τον αναγκάζει να πάρει βαθιά ανάσα για να δεχθεί τα βάρη αναζητώντας συνέχεια τη σανίδα της σωτηρίας.
Η ιστορία της Ζωής, αμέσως μαγνητίζει τον αναγνώστη μιας και ρέει δίχως στιγμή να είναι βαρετή. Γύρω από την κεντρική ηρωίδα, που εύστοχα η συγγραφέας της δίνει τη δική της φωνή μέσα από την πρωτοπρόσωπη αφήγηση των όσων την ταλανίζουν και την πονούν, κινούνται και πολλά άλλα πρόσωπα άρτια δομημένα, όπως η κολλητή της η Θάλεια, ο φίλος και εν δυνάμει σύντροφός της Λουκάς, αλλά και ο Μαλ..κας, όπως στην αρχή αρέσκεται να τον προσφωνεί, οι γονείς της αλλά και η ψυχολόγος της.
Το εφηβικό μυθιστόρημα « Ήθελα μόνο να χωρέσω», της Στέλλας Κάσδαγλη, δεν είναι μια ακόμη ιστορία που αφορά μόνο τις σχέσεις των εφήβων ή τις μεταξύ τους διαφωνίες και καζούρες που μπορεί να οδηγήσουν ακόμη και σε ακραίες συμπεριφορές, ούτε μόνο παρουσιάζει την αδυναμία μιας οικογένειας να καταλάβει εγκαίρως το πρόβλημα που ταλαιπωρεί το παιδί –έφηβο. Το μυθιστόρημα της Κάσδαγλη είναι όλα τα παραπάνω, μαζί με την χαμηλή αυτοπεποίθηση και την αδυναμία της ηρωίδας να αγαπήσει και να δεχθεί τον εαυτό της όπως είναι με αποτέλεσμα να οδηγηθεί στην αρρωστημένη ανορεξία.
Η συγγραφέας Στέλλα Κάσδαγλη,στη δεύτερη μόλις συγγραφική της παρουσία,μας συστήθηκε με το Κοιλίτσα com,εκδ.Πατάκη, κατάφερε να μας δώσει ένα τολμηρό, δυνατό από άποψη δομής και γλώσσας και με περισσή μαεστρία μυθιστόρημα που κινείται μεταξύ του σκοταδιού, αλλά και του φωτός δηλαδή της ζωής, όπως εύστοχα και καθόλου τυχαία ονομάζει και την ηρωίδα της Ζωή..
Το εύρημα της να συνομιλήσει η ηρωίδα της με τον αναγνώστη μέσα από το blog είναι εύστοχο. Ενώ δίνει τη δυνατότητα στον αναγνώστη να γνωρίσει τους γονείς μέσα από ανεξάρτητες σελίδες που αφορούν τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους. Αυτές τις σελίδας που εναρμονίζονται άψογα με την όλη ιστορία η συγγραφέας της ονομάζει: μαμά και μπαμπάς.
Λίγο πριν το τέλος το κρυφό blog ανοίγει για κάποιες σελίδες στον φίλο Λουκά που της αποκαλύπτει τον έρωτά του και συγχρόνως του δίνετε ένας χώρος μέσα στο blog για να γράψει για τη δική του Ζωή.
Ένα ακόμη σύγχρονο στοιχείο στη δομής του βιβλίου είναι οι σελίδες μέσω fb που οι δυο φίλες Ζωή και Θάλεια χρησιμοποιούν για να συνομιλήσουν στο δικό τους κώδικα και αυτό καταφέρνει να το αποδώσει με επιτυχία η συγγραφέας.
«…Τι είχε γίνει; Στην αρχή προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου (και τους γύρω μου) ότι δεν είχε γίνει απολύτως τίποτα. Μέχρι που μου έφεραν το χαρτί. Το χαρτί που εξηγούσε τι ακριβώς πήγαινε σκατά στον οργανισμό μου και πόσο κοντά ήταν τα «σκατά» στο αντίο χωρίς γυρισμό…»
«…Αν θέλω να είμαι πάντα τόσο αδύνατη,θα πρέπει το να είμαι αδύνατη να είναι αυτό που θέλω περισσότερο στον κόσμο.Είναι;
Αλλιώς:
Θα πρέπει το να παχύνω να είναι αυτό που φοβάμαι περισσότερο στον κόσμο.Είναι;
Όχι.
Πιο πολύ φοβάμαι να είμαι άδεια.Το να είμαι στεγνή. Το να μεγαλώσω θυμωμένη. Το να μην έχω ιστορίες να πω.Το να είμαι μόνη μου.Το να μην ταξιδέψω.Το να μην φτιάξω τίποτε .Το να πεθάνω…»
Τελικά το βιβλίο «Ήθελα μόνο να χωρέσω» είναι μια ιστορία με βαθμιαία αύξηση της έντασης και την κορύφωση λίγο πριν το τέλος, ενώ όλα τα δύσκολα στάδια δίχως τίποτε να είναι υπερβολικό παρουσιάζονται μέσα από τις πράξεις των ηρώων που κάνουν την ιστορία απόλυτα αληθινή, συγκινητική, σπαρακτική για να έρθει τέλος η κάθαρση για τους ήρωες, αλλά και για τους αναγνώστες που μέχρι τέλους συμπάσχουν.