ΑΠΟΡΙΕΣ / Σ. Προκοπίδου: “Το αρχαίο θέατρο ήταν ένα σεμινάριο αγωγής των πολιτών της Αθήνας”

Η δημοσιογράφος Σοφία Προκοπίδου παρουσιάζει σήμερα, στις 7.30 το απόγευμα, στην Εταιρία Μακεδονικών Σπουδών (Εθν. Αμύνης 4) το μυθιστόρημα «Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι» (εκδ. αφών Κυριακίδη) και απαντά στις απορίες του Freethinker (επιμέλεια: Γιάννης Θ. Κεσσόπουλος) / Είμαι δημοσιογράφος. Στην Ελλάδα ζω από το 1990. Στο Σότσι της Ρωσίας εργάστηκα πολλά χρόνια στη Μέση εκπαίδευση ως καθηγήτρια –  φιλόλογος της ρωσικής γλώσσας και λογοτεχνίας. Τα τελευταία 16 χρόνια εργάζομαι στο Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Εργάστηκα και στην  ΕΡΤ3. Είμαι μέλος της ΕΣΗΕΜ-Θ. Έχω γράψει στην ελληνική γλώσσα δυο θεατρικά έργα «Η χώρα των μανταρινιών» και «Η Ρόζα και η Άντα». Όλα τα έργα μου είναι ανθρωποκεντρικά με φόντο τα πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Το «Μια βαλίτσα μαύρο χαβιάρι» είναι το πρώτο μου λογοτεχνικό βιβλίο.

1. Κάθε πρωί συνηθίζω… πίνοντας τον καφέ μου να παρακολουθώ την επικαιρότητα (το επιβάλλει η δουλειά μου). Βέβαια τα πρωινά θα προτιμούσα να βγαίνω αμέσως  από το σπίτι μου για να κάνω καμιά εργασία στο χωράφι ή στον μπαχτσέ μου… τα πρωινά μου θα ήθελα να πατώ στη γη, στο χώμα… και μετά να έπινα και μερικές γουλιές καφέ!
2. Δεν θα ήθελα να είμαι… δικαστικός ή δικηγόρος.
3. Δεν  αλλάζω με τίποτε… τη ζωή μου. Δεν την αλλάζω, παρόλο που ήταν πολύ δύσκολη και μερικές φορές οδυνηρή… Γι’ αυτό τον λόγο ίσως ξεκίνησα να γράφω.
4. Άκουσα… πως θα έρθουν καλύτερες μέρες…
5. Διάβασα… ξανά διάβασα τον Γλαρό  Ιωνάθαν Λίβινγκστον  του Ρίτσαρντ Μπαχ… Κάποτε ήταν το «επιτραπέζιο» βιβλίο στις τάξεις που δίδασκα λογοτεχνία στη Ρωσία. Μάθαινα τους μαθητές για τη ζωή… Ξαναμαθαίνω για τη ζωή. Το να βρούμε αυτό που  θέλουμε, να κάνουμε περισσότερα πράγματα στη ζωή μας και να τραβήξουμε προς τα όνειρά μας με θάρρος, ακλόνητη αποφασιστικότητα και επιμονή. Αυτά περιγράφει ο συγγραφέας στις περιπέτειες του Ιωνάθαν. Αυτός είναι ο δρόμος όλων όσων τολμούν να ζουν ευτυχισμένοι.
6. Προσωπικότητα που θαυμάζω… μπορεί να ακουστεί  λίγο «μπανάλ» και «κλισέ»  αλλά είναι ο Τσε Γκεβάρα! Μόνο αυτός με συγκινεί πραγματικά… Γιατί δεν επέτρεψε στον αυτό του να διαφθαρεί ενώ κατείχε την «απεριόριστη» εξουσία… Έφυγε σαν ήρωας παλεύοντας για τα ιδανικά του, φορώντας  παπούτσια με  ξεχαρβαλωμένες σόλες… Για τα παπούτσια δεν  αναφέρομαι με σκοπό να υπερβάλω, θα μπορούσα να  σας πω ιστορίες πραγματικές για τον Τσε που τις άκουσα από τον τότε χορογράφο και χοροδιδάσκαλο του κρατικού θεάτρου μπαλέτου της Αβάνας τον Αζάρι Πλισέτσκι  (αδελφό της θρυλικής μπαλαρίνας  Μάγια Πλισέτσκαγια)…
7. Αγαπημένη μου γωνιά… δεν είναι γωνιά, αλλά είναι η μεγάλη μου «αυλή» – το κέντρο της Θεσσαλονίκης όπου και μένω… Την απόσταση από Βαρδάρι μέχρι την ΕΡΤ3 (λεωφόρος Στρατού) όπου εργαζόμουν κάποτε, χαρακτηρίζω «αυλή μου», όπου μπορώ να βγω και με τις… παντόφλες!
8. Αξέχαστο ταξίδι… έγινε τον Αύγουστο  το 1992 όταν παρέα με τον Γιάννη Στεφανίδη, τους δημοσιογράφους Γιώργο Λογοθέτη και την Χαρά Χαραλαμπίδου, τον καθηγητή ΑΠΘ Γιώργο Αναστασιάδη…  και το 40 μελή συγκρότημα καυκάσιων χορών ταξίδεψε σε 5 ελληνικά νησιά κι άλλες πέντε περιοχές με συναυλίες… Ήταν μαζί μας και ο Αλέξης Κωστάλας που προλόγιζε την κάθε συναυλία. Περιπετειώδες ταξίδι και χαρά – δάκρυα – έρωτες – βάπτιση των «άθεων» και έναν πραγματικό πόλεμο που ξεκίνησε στο Σουχούμι της Αμπχαζίας – την παρτίδα των χορευτών. Εγώ ήμουν «στο ρόλο» της μεταφράστριας… Αυτό το ταξίδι έγινε αφορμή του θεατρικού τραγικοκωμικού μου έργου «Η χώρα των μανταρινιών».
9. Απόδραση είναι… όταν κάνεις στροφή στην καθημερινότητα 180 μοιρών και πας – φεύγεις κάπου όπου βρίσκεις τον εαυτό σου, έστω για λίγο!
10. Πιστεύω εις… τον Θεό! Και βέβαια, πιστεύω, και πίστευα και θα πιστεύω πάντα!
11. Φιλία εστί… αγάπη πλατωνική συν εμπιστοσύνη. Δηλαδή να εμπιστεύεσαι τον άλλον όσο εμπιστεύεσαι στον εαυτό σου. Και κάτι ακόμα. Στις φιλίες πάντα υπάρχει έμπνευση και αθωότητα, γιατί τους φίλους τους αγαπάμε για αυτό που είναι…
12. Ευτυχία είναι… στιγμές. Αλλά αν παρατηρήσουμε, είναι στιγμές που μπορούν να μετρηθούν σε μια μέρα, σε ένα χρόνο, ή ακόμα σε έναν αιώνα! Η ευτυχία μας κάνει αιώνιους, γιατί όταν είμαστε ευτυχισμένοι, είναι σαν να μας φίλησε ο Θεός, έχουμε άμεση επαφή με το Τέλειο!
13. Επιτυχία σημαίνει… πρόοδος. Προσωπική – κοινωνική – πνευματική… Αλλά η πρόοδος για μένα είναι αυτό που γράφω στην νουβέλα «Η γριά Λεμόνα φεύγει στον Παράδεισο»: «Τα παιδιά είναι σοφοί άνθρωποι, το έχουν από τη φύση τους, από την αθωότητα και, μετά, ξαφνικά χάνεται αυτή η σοφία… Και στα στερνά του ο άνθρωπος  την αποκτά ξανά, μέχρι το θάνατό του…» Ναι η επιτυχία σημαίνει να αποκτήσεις ξανά την χαμένη αθωότητα.
14. Ελληνικότητα σημαίνει… μνήμες… έχουμε βαθιές ρίζες και μνήμες, που μας κάνουν τόσο δυνατούς και ταυτόχρονο αδύναμους. Όλο το βιβλίο μου αναφέρεται στο θέμα του φόβου για να μη χαθεί η ελληνικότητα των ανθρώπων που βρέθηκαν μακριά από την Ελλάδα… Έχω μια νουβέλα στο βιβλίο «Η γιαγιά – ρατσίστρια» όπου η ηρωίδα η Αντιγόνα λέει «Από μικρή έμαθε από τη γιαγιά Μαρία ότι η ανθρωπότητα στη Γη, χωρίζεται στα δυο: Έλληνες και μη Έλληνες. Δεν την ενδιέφερε τη γιαγιά αν κάποιος ήταν Ρώσος, ή  Γάλλος ή Τούρκος. Όλοι αυτοί γι’ αυτήν ήταν σαν να μην υπήρχαν. Αν ήταν κάποιος «μη Έλληνας» σήμαινε ταυτοχρόνως… «μη άνθρωπος». Η Αντιγόνα ντρεπόταν γι’ αυτήν την απόλυτη στάση της γιαγιάς, αλλά δεν έλεγε τίποτα, της φαινόταν αστείο και χαζό, μια και οι γονείς της ήταν άνθρωποι ανοικτοί» (…) Τι άλλο να σας πω;
15. Θεσσαλονίκη είναι…  Πατρίδα. Εδώ γεννήθηκε μια άλλη Σοφία. Καλύτερη ή χειρότερη από αυτήν που ήταν, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα μια Σοφία σοφότερη.
16. Θέλω να αλλάξω… τη μου ζωή… να την κάνω πιο… «προσωπική!» Συναναστρεφόμουν πάντα με πολύ κόσμο. Στην Ρωσία είχα κάθε χρόνο περίπου 200 μαθητές και πολύ κοινωνική δράση. Τώρα θέλω λίγους ανθρώπους γύρω μου, αλλά αυτούς που με καταλαβαίνουν πραγματικά.
17. Πολιτική… δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο η Τέχνη που κάνει τη κοινωνία ορθά σκεπτόμενη με αίσθηση του κοινωνικού συμφέροντος και υπευθυνότητα. Υπάρχει  Γνώση. Υπάρχει Παιδεία. Πολιτική δεν υπάρχει. Το μυστικό αυτό το ήξεραν στην Αρχαία Ελλάδα. Το αρχαίο θέατρο ήταν ένα σεμινάριο αγωγής των πολιτών της Αθήνας – αυτή ήταν η «πολιτική» για την σωστή πολιτική.
18. Αντίδοτο στην κρίση… η Τέχνη γενικά που μας γεφυρώνει με το καλύτερο εαυτό μας. Μας χαρίζει το όνειρο για τη κοινωνία όπου υπάρχει ισότητα- αδελφότητα και αλληλεγγύη… Μόνο η Τέχνη κάνει αυτό το θαύμα. Μόνο η Τέχνη περνά τον άνθρωπο στην άλλη όχθη της πραγματικότητας, και από κει  λίγο μακριά πάντα βρίσκεται σωστή λύση σε οποιαδήποτε κρίση.
19. Η παρήγορη σκέψη; Είμαι το παιδί του Θεού. Αυτός ξέρει τι για μένα είναι το καλύτερο… Υπομονή. Περίμενε!
20. Η θετική σκέψη; «Μόνο ο Θεός Ξέρει γιατί!» Αλήθεια,  αν εμπιστευόμασταν Τον Θεό, δεν θα είχαμε τόσα «έκτροπα» στη ζωή μας που τα δημιουργούμε  πολλές φορές μόνοι μας από τον φόβο για το αύριο. Τότε θα ήμασταν τέλειοι. Γίνεται αυτό;
21. Κάνω like… στην Αγάπη + Δημιουργία.

Θέλω να σας πω κάτι ακόμη… / Στις 12 Απριλίου οι εκδόσεις Αδελφοί Κυριακίδη παρουσιάζουν το βιβλίο μου με τίτλο «Μια Βαλίτσα Μαύρο χαβιάρι». Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Άννα Παναγιωταρέα, δημοσιογράφος, καθηγήτρια τμήματος δημοσιογραφίας και ΜΜΕ, ΑΠΘ, Σπύρος Κουζινόπουλος, δημοσιογράφος, συγγραφέας, Χρίστος Τελίδης, δημοσιογράφος, Τάσος Κυριακίδης, εκδότης. Αποσπάσματα από τα διηγήματα θα διαβάζουν η Χριστίνα Σαχινίδου, ηθοποιός, υπεύθυνη θεάτρου Άνετoν του Δήμου Θεσ/νίκης, και ο Τάσος Πανταζής, ηθοποιός του ΚΘΒΕ. Μικρή παράσταση θα δώσουν ο δημοφιλής πιανίστας Παναγιώτης Τροχόπουλος, ο μουσικοσυνθέτης και λυράρης Παντελής Παυλίδης μαζί με την Ειρήνη Κρυθαρίδου (τραγούδι).