ΑΠΟΡΙΕΣ / Έλενα Χουσνή: “Ευτυχία είναι ο ιριδίζων κόκκος που σου κλέβει το γκρίζο”

Η συγγραφέας Έλενα Χουσνή υπογράφει το τελευταίο της μυθιστόρημα «Άδυτα των… δυτών» (εκδ. Δίαυλος) και απαντά στις «απορίες» του FreeThinker (επιμέλεια: Γ.Θ. Κεσσόπουλος) / Θα πω αυτό που λένε οι άλλοι ότι είμαι: Συγκεντρωτική, ψυχαναγκαστική, αγύριστο κεφάλι, πεισματάρα. Τα άλλα, τα ίσως θετικά, δεν έχουν νόημα. Τα αρνητικά, οι αγαπημένες ταμπελίτσες που μου αποδίδουν αυτοί που με αγαπούν έχουν σημασία. Γιατί ξέρω ότι τα έχω όλα αυτά, κι αυτοί με αγαπούν. Και τι να ζητήσω άλλο…

1. Καφέ ή τσάι; Καφέ γιατί η αφύπνιση είναι και θέμα… κόκκων!
2. Κάθε πρωί συνηθίζω να συστήνομαι με το αχανές 24ωρό μου!
3. Δεν θα ήθελα να είμαι αυτό που δεν θα μπορούσα ποτέ να γίνω!
4. Δεν αλλάζω με τίποτε τις ώρες που μου φαίνομαι λίγη! Γιατί μόνο τότε μεγαλώνω!
5. Άκουσα με προσοχή όσα είχαν να μου πουν. Ελπίζω…
6. Διάβασα ό,τι μπόρεσα. Και μπόρεσα τόσο λίγο…
7. Προσωπικότητα που θαυμάζω αυτόν, το πάσα ένα, την πάσα μία, που μπορεί να παλεύει με τον εαυτό του και τις σκιές του και ας ξέρει ότι κατά πάσα πιθανότητα θα την χάσει τη μάχη. Μα είναι και το ταξίδι στη μέση…
8. Αγαπημένη μου γωνιά αυτή που δεν φοβάται τις αράχνες της!
9. Αγαπημένο καφέ… Η «Τρελή Ροδιά» πάλαι ποτέ στον Όρμο Μαραθοκάμπου… Σάμο, ναι!
10. Η μυρωδιά που με τρελαίνει… θυμάρι και θρούμπι, άνοιξη στις πλαγιές του Κέρκη
11. Αξέχαστο ταξίδι… της παιδικής ηλικίας και κάθε επιστροφής στην Πέλλα
12. Απόδραση είναι… ό,τι αποφεύγουμε όχι γιατί μας κυνηγάει αλλά γιατί δεν έχουμε ανάγκη  πια… τις χειροπέδες του!
13. Το ανεκπλήρωτο που με σημαδεύει είναι… ό,τι δεν γνώρισα ακόμα.
14. Με τρομάζει… η στιγμή που θα πάψω να εκπλήσσομαι από τη ζωή
15. Πιστεύω εις… έναν βίον που δεν θα ντρέπεται για τα λάθη του.
16. Πατρικό σπίτι είναι… εκεί που είπες για πρώτη φορά: «Εγώ δεν θα γίνω ΕΤΣΙ όταν μεγαλώσω». Κι έγινες ακριβώς ΕΤΣΙ!
17. Το χωριό μου… στα «Μυστικά του βάλτου» του θαμμένο, μα ολοζώντανο εντός μου!
18. Φιλία εστί… να μην μιλάς, και να τα έχεις όλα πει…
19. Ευτυχία είναι… αυτός ο κόκκος ο ιριδίζων που έρχεται να σου κλέψει το  γκρίζο
20. Επιτυχία σημαίνει… να μπορείς να αναγνωρίζεις αυτά τα λίγα που σου `λαχαν και να καταλαβαίνεις πόσο πολλά είναι…
21. Ονειρεύομαι… μια στιγμή, μια ζωή, μια χώρα όπου θα μπορείς να ονειρεύεσαι χωρίς «περικοπές»
22. Πατρίδα είναι… γεύσεις, μυρωδιές, γωνιές, άνθρωποι που δεν μπορούν έτσι να υπάρξουν πουθενά αλλού
23. Ελευθερία είναι… να επιλέγεις χωρίς προεπιλεγμένες απαντήσεις!
24. Αγαπημένος στίχος… Ε, μα Σεφέρης:» Μὲ τί καρδιά, μὲ τί πνοή,τί πόθους καὶ τί πάθος / πήραμε τὴ ζωή μας· λάθος!κι ἀλλάξαμε ζωή.
25. Ελληνικότητα σημαίνει… Πώς να το πεις καλύτερα από τον Οδυσσέα Ελύτη: «Εάν αποσυνθέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι κι ένα καράβι. Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις»
26. Πατριωτισμός σημαίνει… να γνωρίζεις ότι απόκληροι δεν υπάρχουν σε μια πατρίδα που τόσο πάλεψε ώστε τα σύνορα να είναι γεωγραφικά όρια και όχι γεμάτα από… εκτελωνισμούς ιδεοληψιών.
27. Θεσσαλονίκη μου είναι…  τα βράδια σου. Οι νύχτες οι ερωτικές, με τα σιγομουρμουρίσματά σου, τον σαματά και τις σιωπές σου.
28. Θέλω να αλλάξω… ό,τι με κάνει αδύναμη τις ώρες που οι άλλοι με χρειάζονται.
29. Ωριμότητα σημαίνει… να αναπολείς την παιδικότητα όχι γιατί την έχασες αλλά γιατί δεν την έχεις ανάγκη πια.
30. Πολιτική στα χρόνια της κρίσης… Αλαλάζουσα αλλα ουχί αλλάζουσα
31. Τέχνη στα χρόνια της κρίσης… Ανάγκη επιτακτική
32. Μένουμε Ελλάδα ή φεύγουμε; Μένουμε και ριζώνουμε βαθειά. Οι ρίζες είναι που μας λείπουν.
33. Αντίδοτο στην κρίση… μία συλλογική απόκριση στο ερώτημα: «Ποιοι είμαστε; Πώς έγινε και χαθήκαμε;»
34. Το μήνυμα στους πολιτικούς… Και να θυμάστε: Τα έδρανα είναι δανεικά αλλά όχι κι αγύριστα!
35. Το μήνυμα στον κόσμο… να ‘ναι παρών. Πρώτα απ` όλα στην ζωή του.
36. Η παρήγορη σκέψη; Ο κύκλος, ακόμη και ο φαύλος, κάνει διαδρομές προς την αρχή του…
37. Η θετική σκέψη; Μπορείς τον κόσμο σου να τον κάνεις καλύτερο. Μα πρέπει να τον αφήσεις να ανασάνει από τα χιλιάδες ΠΡΕΠΕΙ σου.
38. Κάνω like…Στην λεβεντιά της ψυχής.

Θέλω να σε πω κάτι ακόμη… / Στα «Άδυτα των… δυτών» ήθελα, προσπάθησα, να γίνω μέσα από το χαρτί, μάρτυρας, αυτήκοος και αυτόπτης, της αγωνίας των γύρω μου, κοντινών και μακρινών. Μέσα στο ζοφερό «τώρα» της κρίσης,  να συνομιλήσω με τα «γιατί» της απελπισίας, με την οργή που άλλοτε ξεσπά και άλλοτε σιωπά, με την ελπίδα που παλεύει να σταθεί στα πόδια της. Όλα αυτά τα καθημερινά της κρίσης που έχει σκεπάσει τα πάντα, σαν αιθαλομίχλη στο νου και την καρδιά. Και μέσα σε όλο αυτό να προσπαθήσω να πω, όσο μπορείς να το πεις μέσα σε ένα βιβλίο ότι όλα έχουν λόγο που γίνονται αλλά και λόγο να πάψουν να γίνονται έτσι.