Συνέντευξη στην Ελένη Σκάρπου / elenitsask@yahoo.gr, f/b Eleni Skarpou, eliaskarpou.blogspot.gr
Τόπος: Μικρό το τραπέζι, μεγάλα τα λόγια, γενναιόδωρη η επαφή!
Χρόνος: Ο βραδινός – ατμοσφαιρικός… με μουσικές τύπου «La vie en rose»!
Σκοπός: Να δώσουμε σιωπή σε όσα πρέπει και στα υπόλοιπα φωνή και βήμα!
Αποφάσισε νωρίς νωρίς πως αυτό που τον μαγεύει είναι οι λέξεις και η ποιητική τους έκταση, οι άνθρωποι και οι ωραίες ιστορίες τους, η ταχύτητα και οι ελευθερίες που την διέπουν. Δεν φανταζόταν όμως ότι θα τον κερδίσει η υποκριτική και πως το σανίδι θα γίνει προέκταση του σπιτιού του. Στα 25 του χρόνια ομολογεί την ωριμότητα του μέσα από την αγάπη του γι’ αυτό που κάνει και τη δίψα του να συνεχίσει. Απόψε ολοκληρώνεται ένας ακόμη κύκλος παραστάσεων του στο Θέατρο Αυλαία μέσα από την παράσταση «Insenso Όπερα» του Δημήτρη Δημητριάδη. Αναστάσης Ροϊλός. «Το έργο το λατρεύω. Είναι από τα αριστουργήματα του Δημητριάδη. Μια όπερα χωρίς μουσική. Έχει μια φοβερή ισορροπία μέσα στην συνολική του παραφροσύνη. Είναι ένα δοκίμιο στον έρωτα. Παίρνει την ουσία του “Senso” και την πηγαίνει ένα βήμα πιο μετά» μου λέει … καθώς αράζουμε βράδυ στο τραπεζάκι του Café Rideaux με ζεστό τσάι και ζεστό κρασί . Μέσα από τη βόλτα στο «Insenso»… ανακαλύπτω τη ουσιαστική συνεργασία του με τον Δαμιανό Κωνσταντινίδη – τον σκηνοθέτη του, την συνθήκη που τον θέλει πάνω στην σκηνή να υποδύεται έναν ρόλο κατά βάση θηλυκό, τα όνειρα του που δεν περιγράφονται, αλλά στην φάση που βιώνει ρολάρουν και πέφτουν πάνω του με φόρα. «Το θέατρο είναι κάτι πολύ σωματικό. Απαιτεί το 100% σου για να μπορέσεις να το κουβαλήσεις όλο αυτό. Όλα αυτά που παίζουμε στην σκηνή είναι πιο μεγάλα από εμάς. Έχω πολλά τρικ για να χτίσω τον κάθε μου ρόλο διαφορετικά» μου εξηγεί μεμιάς και παραδέχεται πως η μάχη δίνεται ανάμεσα στα άκρα του ρεαλισμού και την εκάστοτε σκηνοθετική φόρμα.
Το “Insenso” για άφρονες και οι προσεγμένες συλλαβές του Δημητριάδη
Έχοντας πλησιάσει σκηνοθετικά το κείμενο του συγγραφέα, έχοντας τοποθετήσει πλάι στην ιδιαίτερη σημειολογία της όπερας τους ήχους της σιωπής και τον κρότο των συναισθημάτων, έχοντας δει πολύ Μαρία Κάλλας για να αντλήσει οπερετικές κινήσεις… ο Αναστάσης μπαίνει στον ρόλο της Λίβιας σαν να είναι ο εραστής της ο Φραντς και μετατρέπει το έργο σε κάτι άτοπο, άχρονο, άφυλο. «Δεν υπάρχει το πρόσωπο, δεν προσδιορίζεται το φύλο, όλα γίνονται μέσα από τον τρόπο που ο Δημητριάδης χρησιμοποιεί την γλώσσα. Δεν το παίζω γυναίκα. Μέσα από το έργο συνειδητοποίησα μάλλον πως υπάρχει ένα σημείο που είναι πέρα από το φύλο. Αισθάνθηκα άσχημα όταν σκέφτηκα πως ο περίγυρος ρυθμίζει τον τρόπο που αισθανόμαστε, αντί εμείς να μας φτιάχνουμε κι οι πράξεις μας να φτιάχνουν την κοινωνία» μου εξηγεί και μου περιγράφει το φόρεμά του από ταφτά, βαρύ με πολύ τούλι, σε blue black, αλλά πολύ μαλακό για να βολεύει τα πεσίματα του. Στο πρόσωπο του και στα χέρια… η μαύρη δαντέλα υπογραμμίζει το μαύρο που παραπέμπει στη νύχτα. «Τώρα η μέρα αρχίζει με νύχτα και η νύχτα δεν τελειώνει ποτέ. Μετά τη νύχτα ξημερώνει η νύχτα». Λόγια της παράστασης που μου τα απαγγέλλει με στόμφο και λίγο παρακάτω αναλύουμε τη μαγεία του σωματικού θεάτρου και πως αυτό μπορεί στη συγκεκριμένη παράσταση να σε παρασύρει σε ένα εικαστικό όλον. «Ο σκοπός είναι να ακούγεται ο λόγος» μου επισημαίνει. Άλλωστε αυτό που τον τράβηξε στο έργο αυτό είναι ο λόγος. «Η γλώσσα με τράβηξε. Μιλάει ωραία ο Δημητριάδης για το ωραίο. Όταν το διάβασα δεν το φανταζόμουν κάπως συγκεκριμένα. Ήξερα από την αρχή πως ήταν ένα βουνό που θα ‘πρεπε ν’ ανέβω. Μαγεύτηκα από την έντονη σωματικότητα» καταλήγει. Και να σκεφτεί κανείς πως όλα ξεκίνησαν από την διπλωματική του για το Τμήμα Θεάτρου της Καλών Τεχνών. Μετά από 45 μονολόγους που διάβασε -γιατί ήθελε αυτό στο οποίο θα επικεντρωθεί να έχει απαιτήσεις και την κατάλληλη οδό που θα πατήσει για να ξεπεράσει τον εαυτό του- επέλεξε το “Insenso όπερα”. «Ήταν σχεδόν καρμικό. Μου το έδωσε τυχαία ο Δαμιανός Κωνσταντινίδης να το διαβάσω, αν και ήταν σίγουρος πως δεν θα το επιλέξω. Πήρα το τελευταίο αντίτυπο από την βιβλιοθήκη»… και να που έχει δουλέψει πάνω σε εκδοχές διάφορες με πίστη, αφοσίωση και κάθε του ανάσα σημάδι στο δέρμα για όσα χρόνια θα ‘ρθουν.
Το story για να μάθουμε τα βασικά, το κοινό του… και τα στεγανά του!
Οι σιωπές που αποτελούν γι’ αυτόν απόλαυση πάνω στην σκηνή; Δύο, αλλά μοιάζουν για δέκα. Χορταστικές και έντονες! Ο έντονος παροξυσμός της Λίβιας όταν φεύγει εκτός σκηνής. Έχει ήδη προσπαθήσει να αυτοκτονήσει και αποτυγχάνει. Κατεβαίνει γρήγορα τις σκάλες και μετά επιστρέφει αργά μεταφέροντας όλο τον πόνο της. «Το τρομερό είναι να ελπίζεις». Λες και τα γράμματα στάζουν αίμα. Και το δεύτερο κρεσέντο έρχεται σε μια κατάσταση έντασης… εκεί που μιλά ακατάπαυστα και ξαφνικά πέφτει. «Όσα κι αν πεις… δεν μπορείς να τα πεις… κι αν σωπάσω…». Αυτή η κυκλοθυμία τον ταράζει, μα τον εξιτάρει κιόλας και κάνει το touch με το κοινό του ιδιάζον. «Είναι μια περίεργη σχέση με το κοινό. Αυτό πάντα με δυσκολεύει. Δεν αφήνομαι εύκολα να πω ότι το ‘χω. Μ’ αρέσει να αυξάνω τον βαθμό της δυσκολίας και να αυξάνονται έτσι οι αντοχές μου» μου λέει ο Αναστάσης και μόλις του ζητώ να χαρακτηρίσει τον εαυτό του στην σκηνή με τρόπο απλό και παραστατικό συνάμα, εκείνος βρίσκει την σωστή ατάκα σε δευτερόλεπτα. «Είμαι ένα σώμα πεταμένο στην γλώσσα». Και για να μην μείνετε με την απορία… μέσα από τις λεκτικές υπεροχές του Δημητριάδη ο θεατής φτάνει στην κάθαρση παρά το γεγονός πως το ψυχόδραμα της Λίβιας μοιάζει με άλυτη εξίσωση ξεκάθαρα. Κλέβοντας κάτι από την νύχτα μοναξιάς το 1860 που ο Βισκόντι τοποθέτησε το “Senso” κάποτε για να το βρει ατόφιο και προκλητικό ο Δημητριάδης μετέπειτα… σκαλώνω με τη βοήθεια του Αναστάση στην τριπλή προδοσία. Εκείνη που έχει βάση ανθρώπινη και άπλετο πόνο για θνητούς. Εκείνη μια κόμισσα στον Ιταλο-αυστριακό πόλεμο που προδίδει την πατρίδα στο βωμό του έρωτα. Εκείνος την προδίδει λέγοντας ψέματα, χρησιμοποιώντας την και καταλήγοντας με άλλη γυναίκα. Εκείνη ανταποδίδει προδίδοντας τον ώστε να εκτελεστεί. «Εκεί ξεκινά ο Δημητριάδης. Από αυτή την κατάθεση ψυχής. Και μέχρι σήμερα εκείνη είναι ζωντανή κι εγκλωβισμένη σ’ εκείνη τη νύχτα που τον έχασε». Ο ίδιος δεν χάνει ευκαιρίες να γνωρίζει ανθρώπους να ανακαλύπτει νέες εμπειρίες ως περιφερόμενος ταξιδιώτης πότε στην γενέτειρα του τη Θεσσαλονίκη και πότε στην πλανεύτρα την Αθήνα. «Είναι για μένα πια τρόπος ζωής. Παλιά φοβόμουν την μετακίνηση. Μετά άρχισα να λέω στον εαυτό μου “αν φοβάσαι να το κάνεις… θα το κάνεις”». Εδώ βρήκαμε σημείο κοινό, γιατί είναι φοβερά γοητευτικό να προκαλείς το μέσα σου να ρισκάρει αυτό που δεν αντέχει να ζήσει! «Στην Αθήνα είδα πολύ μεγάλη ομορφιά και πολλή ασχήμια. Υπάρχουν τριγύρω μας όμως τα πάντα. Κάπου θα βρεις αυτό που σου ταιριάζει. Θα πήγαινα από το Βερολίνο μέχρι το τελευταίο Ιρλανδικό χωριό για να κάνω αυτό που θέλω». Η εξομολόγηση δεν τελειώνει εδώ ευτυχώς. Το πρωί παίζει τον λοχαγό Φοίβο στην «Παναγία των Παρισίων», γιατί πώς να κρυφτεί απ’ τα παιδιά; Διδάσκει μάλιστα μουσικοθεατρικό παιχνίδι σε παιδάκια πολύ μικρά και αυτό είναι κομμάτι του αγαπημένο. «Με τα παιδιά σκηνοθετώ. Πάντα ήθελα να γίνω σκηνοθέτης. Δεν συμπαθούσα πολύ τη δουλειά του ηθοποιού και το λέω αλήθεια». Στα χνάρια της ειλικρίνειας… ο ίδιος αναγνωρίζει πως δεν είναι εύκολο να είμαστε πλέον αληθινοί ιδίως όταν πρόκειται για συναισθήματα. «Μ’ αρέσουν οι ακομπλεξάριστοι άνθρωποι. Δεν μ’ αρέσουν εκείνοι που προσπαθούν να παίξουν κάτι που δεν είναι». Δεν του αρέσει να κάνει κακή κριτική, γι’ αυτό σπάνια θα τον συναντήσετε σε ειρωνικό mood και με το μάτι γυρισμένο από θυμό. Πράος και αποφασισμένος να πάρει τη ζωή στα χαλαρά, πατώντας σε στέρεο έδαφος.
Στους επιλόγους αξίζει… όλο το πάθος του κόσμου!
«Εκείνο που κάνει τον άνθρωπο άνθρωπο… είναι η αναπνοή του δίπλα σ’ έναν άλλο άνθρωπο. Σ’ έναν άνθρωπο που τον ποθεί»
(από το επίμετρο του έργου)
Info:
«Insenso Όπερα» του Δημήτρη Δημητριάδη
Τελευταία παράσταση απόψε Κυριακή 16 Φεβρουαρίου στις 20.00
Στο Θέατρο Αυλαία
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Δημήτρης Δημητριάδης
Σκηνοθεσία: Δαμιανός Κωνσταντινίδης
Κοστούμι-φωτισμοί: Έλενα Κώτση με τη βοήθεια του Απόστολου Αποστολίδη
Επιμέλεια κίνησης: όλη η ομάδα με τη βοήθεια της Ελίζας Γκιλιοπούλου
Μακιγιάζ: Μελίνα Γλαντζή
Βίντεο: Κώστας Καρύδας
Κατασκευή κοστουμιού: Φούλη Βουτσά
Ερμηνεία: Αναστάσης Δ. Ροϊλός
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ: 12-16 Φεβρουαρίου 2014
ΗΜΕΡΕΣ & ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ: Τετάρτη-Σάββατο 21.00, Κυριακή 20.00
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ : Κανονικό 12€, Μειωμένο 10€