Η διαδικασία της ονοματοδοσίας έχει κάτι το μεφυσικό (το ονομάζω άρα υπάρχει) και είναι -τηρουμένων των αναλογιών- παρεμφερής με τη θεϊκή Δημιουργία όπου “εν αρχή ην ο Λόγος” . Όπως περιγράφεται στο κεφάλαιο της Γέννεσης, μόλις δημιουργήθηκαν τα ζώα, για να μη μείνει ο Αδάμ ασυντρόφευτος ο Θεός τα πηγαίνει στον Αδάμ για να τα ονοματοδοτήσει . Ο Άνθρωπος συμμετέχει και επηρεάζει την Κτίση, γιατί ένα όνομα στη Βίβλο δεν είναι απλά ένα μέσο για να διακρίνουμε το ένα πράγμα από το άλλο. Πολύ περισσότερο ένα όνομα φανερώνει την ίδια την ουσία ενός πράγματος , ή καλύτερα την ουσία του ως δώρο του Δημιουργού. Οπότε το αντικείμενο εκείνο που είναι γνωστό ως δένδρο περιέχει τις δονήσεις και τους κραδασμούς του ήχου της λέξης ΔΕΝΔΡΟ. Κι αν συμβαίνει αυτό, είναι δυνατόν μια συνεχόμενη εκφορά του ήχου ΔΕΝΔΡΟ΄, είναι δυνατόν να επιδράσει θετικά στο αντικείμενο με αποτέλεσμα τη γρήγορη, την υγιή ανάπτυξή του και την προστασία του από τις ασθένειες;
Αν ισχύει κάτι τέτοιο- και πολλές παραδόσεις ισχυρίζονται ότι ισχύει- τότε και το όνομα που δόθηκε σε κάθε άνθρωπο μετά τη γέννησή του έχει επίσης κάποιο νόημα και σκοπό.
Όλοι έχουμε δύο τουλάχιστον ονόματα.
Το πρώτο χαρτογραφεί το ρόλο μας στη ζωή. Το δεύτερο, το επίθετό μας , χαρακτηρίζει τη σχέση μας με τις διάφορες καταστάσεις ύπαρξης. Ακόμη κι όταν δεν επιλέγουμε εμείς ή οι γονείς μας με το επίθετο που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά-ακόμη και τότε υπάρχει κάποιο νόημα , κάποιος σκοπός.
(απόσπασμα από το βιβλίο “Μυστικά και Παράδοξα” Η άγνωστη σημασία της Μούντζας και άλλες ιστορίες. Εκδόσεις Αρχέτυπο)
