Η φωνή της είναι θερμή, γήινη, κάποιες στιγμές επιτακτική, κάποιες ανέλπιστα ανθρώπινη, με έντονα ψήγματα κρητικής προφοράς. Προφανώς αδιαφορεί για τις κακές γλώσσες που λένε ότι στην απρόσκοπτη αναρρίχησή της θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να φροντίσει για κάποια μαθήματα ορθοφωνίας. Η Γιάννα Αγγελοπούλου λέει ότι δεν έχει αλλάξει με το πέρασμα του χρόνου, εκτός βέβαια, όπως επαναλαμβάνει η ίδια, από την αναπόφευκτη εμπειρία και σοφία που κατακάθεται στους ώμους σου όταν είσαι 56 χρόνων στα 57. Για παράδειγμα, εξακολουθούν να την απωθούν «εκείνοι που χωρίς να μπορούν να πετάξουν πάνω από τα πράγματα, θεωρούν ότι όλοι τούς χρωστάνε. Κανείς δεν σου χρωστάει. Εσύ χρωστάς στον εαυτό σου, στην οικογένειά σου, στη χώρα σου». Ξέρει πως όταν μιλάει οι περισσότεροι ακούνε. Οταν είναι μπροστά. Οταν λείπει, όποιον και να ρωτήσεις για εκείνη θα γελάσει. Από αμηχανία, φθόνο, θαυμασμό, μίσος, λατρεία.
μέσω ΤΟ ΒΗΜΑ