Κάποτε, λοιπόν, στη Βενετία.
Αύγουστος ήταν. Το δωμάτιο στην Arsenale ήταν κινηματογραφικό. Τόσο στη διακόσμησή του όσο και στην τοποθεσία του. Λιτό αλλά με χαρακτήρα. Pallazzo. Μπροστά στις αποβάθρες όπου κάθε πρωί από τις 9 και μετά, έφερναν τους τουρίστες από την άλλη πλευρά του “νησιού” για να αρχίσουν τις ξεναγήσεις από την πλατεία του Αγίου Μάρκου. Μια οχλοβοή μας ξυπνούσε που μου θύμισε την Κωνσταντινούπολη του Καζάν, στην ταινία “Αμέρικα Αμέρικα”. Είναι που καμιά φορά στο μυαλό μας σκηνοθετούμε τα πράγματα, για να τα ζούμε με κάθε επιθυμητή λεπτομέρεια. Μια οχλοβοή που στις 9 το βράδυ σταματούσε, μαζί με τα βαπορέττα. Κι η προκυμαία ερήμωνε. Ή γαλήνευε. Και το άλλο πρωί πάλι από την αρχή…
Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η “περιφερειακή” πολιτεία ήταν ιστορικά και διαχρονικά παγκόσμιο κέντρο.
Γ.Κ.