Είναι σύνηθες, πλέον, να υφίστανται πολύ περισσότεροι πολιτικοί αναλυτές από όσους μπορεί να αντέξει η χώρα μας. Είναι, επίσης, γεγονός, ότι ένα θέμα που άπτεται των κοινωνικοοικονομικόπολιτικών εξελίξεων στη χώρα μας, είναι άκρως ελκυστικό για όποιον επιθυμεί, μέσα από την όποια τέχνη παράγει, να δείξει τη δική του αλήθεια.
Όταν όμως δεν υπάρχει η ορθή βάση και η επιμελής εμβάθυνση, η όλη προσπάθεια της απόδοσης της αλήθειας μέσω της τέχνης, καταλήγει σε… σαλατοποίηση της αλήθειας αυτής. Μπορεί βέβαια, μια σαλάτα να είναι νόστιμη, εύγευστη και ευκολοχώνευτη, όμως, δεν παύει να είναι σαλάτα.
Μέσα σε όλη αυτή τη χαοτική πανδαισία «γεύσεων», «αναδύεται» η παράσταση «Πράματα και θάματα» στο θέατρο Αθήναιον, που είναι εν τέλει αυτό που περιγράφει ο τίτλος του. Γιατί στην παράσταση αυτή του Θοδωρή Αθερίδη, υπάρχουν τα πάντα, ατάκτως ερριμμένα, μια παράσταση που δεν καταλαβαίνει κανείς αν τελικά είναι επιθεώρηση, σάτιρα, κωμωδία, δράμα ή στα σημεία μια διαδραστική παιδική παράσταση από αυτές που πολύ επιτυχημένα γνωρίζει να στήνει ο Γιάννης Ζουγανέλης.
Η κεντρική ιδέα αφορά σε μία θεωρία συνωμοσίας, που εκτυλίσσεται ανάμεσα σε μια οικογένεια μετά το θάνατο ενός πολιτικού και δίδυμου αδελφού Ορλώφ, ο οποίος αφήνει πίσω του έναν άσωτο υιό. Θείος εναντίον ανηψιού, σε ένα άδικο παιχνίδι, όπου όπως ακούγεται και στο έργο, «ο δυνατός πάντα κερδίζει». Ποιος όμως είναι ο δυνατός;
Μέσα σε αυτή την πάλη, διαφαίνεται και επιβεβαιώνεται το πώς διαμορφώνεται η κοινή γνώμη και πώς όλα τα γεγονότα που συμβαίνουν και τα πιστεύουμε είναι τελικά καλοστημένα παιχνίδια χειραγώγησης.
Η παράσταση είναι μια ιστορία υπαρκτή και θα μπορούσε να είναι αρκετά πλήρης αν υπήρχε το σωστό βάθος και ο περιορισμός στην αναφορά πολλών θεμάτων. Καταλήγει όμως, να είναι ένα συνονθύλευμα σκέψεων, αποφθεγμάτων, ιδεών, εικόνων, δηλαδή μια «σαλάτα», με ένα ιδιαίτερο μουσικό χαλί ανάμεσα από το ελληνικό μπουζούκι και τις mainstream επιλογές.
Βέβαια, όπως έχει λεχθεί, η σαλάτα αυτή είναι νόστιμη και ελαφριά, εφόσον η ώρα κυλά ευχάριστα και για αυτό ευθύνεται η διαδραστικότητα ενός ικανού περφόρμερ, όπως είναι ο ΓιάΝης – με ένα ΝΙ – Ζουγανέλης, η εκπληκτική υποκριτική ικανότητα του Λευτέρη Ελευθερίου, ο οποίος μέσα από έναν άκρως κωμικό ρόλο, βγάζει και καταλυτικές ικμάδες δράματος της παράστασης και ανάγει τον ηθοποιό σε ταλαντούχο φαινόμενο, η καλή ερμηνεία του Γιάννη Μπισμπικόπουλου και της Ευαγγελίας Συριοπούλου, η οποία με τη γοητεία της ανεβάζει τη θερμοκρασία στο θέατρο και τέλος την άκρως… τραγελαφική φιγούρα της Αλίνας Κοτσοβούλου.
ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ
Κείμενο- Σκηνοθεσία- Μουσική επιμέλεια Θοδωρής Αθερίδης
Βοηθός Σκηνοθέτη Αλίνα Κοτσοβούλου
Σκηνικά Αθανασία Σμαραγδή
Παίζουν Θοδωρής Αθερίδης, Γιάννης Ζουγανέλης, Αλίνα Κοτσοβούλου, Λευτέρης Ελευθερίου, Γιάννης Μπισμπικόπουλος και Ευαγγελία Συριοπούλου
Θέατρο Αθήναιον
Ημέρες και ώρες προβολών: Πέμπτη & Παρασκευή 21:00, Σάββατο 18:00 και 21:00, Κυριακή 20:00