O Χριστόφορος Παπακαλιάτης και η νέα του ταινία βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην κορυφή των τάσεων (trends) σύμφωνα με την Google. Ο δημοφιλής δημιουργός έχει γίνει αυτό που λέμε talk of the town μετά και την συνέντευξή του στην Ελένη Μενεγάκη κι όμως η καλλιτεχνική κοινότητα συνεχίζει να τον σνομπάρει. Εμού συμπεριλαμβανομένης.
Δεν θα πήγαινα ποτέ να δω ταινία του Παπακαλιάτη. Τον θεωρώ εκπρόσωπο αυτού που λένε “mainstream”, εμπορικό, για τις μάζες. Και φυσικά ΕΓΩ (και κάθε ψωνισμένο ΕΓΩ σαν το δικό μου) δεν βλέπω ό,τι βλέπει κάθε “άσχετος”. Και όμως ο Παπακαλιάτης και ο κάθε Παπακαλιάτης φέρνει κόσμο στον κινηματογράφο. Δίνει μεροκάματο και τολμά να κάνει ταινία με όποιο τρόπο γουστάρει στην τελική, βάζοντας κι αυτός το λιθαράκι του σε μια οικονομία που πνέει τα λοίσθια.
Ποιος είναι αυτός λοιπόν που θα καταδικάσει τον Παπακαλιάτη; Αυτός που έκανε μια ταινία “υψηλής τέχνης” που όμως δεν έβγαλε τα έξοδά της; Που οι μισοί όσων τόλμησαν να την δουν δεν την κατάλαβαν και οι μισοί των μισών που απομένουν υποκρίθηκαν πως την κατάλαβαν;
Αυτό που θέλω να πω είναι πως κάθε φορά που ένας ελιτιστής αποστρέφει μετά βδελυγμίας (πόσο κλισέ) το πρόσωπό του από μια παράσταση του Σεφερλή, μια ταινία του Παπακαλιάτη, ένα βιβλίο της Δημουλίδου χάνει την ευκαιρία να έρθει σε επαφή με ένα κοινό που κάτι θέλει αλλά δεν ξέρει πού να το ψάξει. Ας ακούσουμε ο ένας τον άλλον καλύτερα.