Γράφει ο Γιάννης Κεσσόπουλος / gkessopoulos@gmail.com
Εδώ και μέρες σκέφτομαι να γράψω κάτι για τον Αγγελιοφόρο, μετά τις εξελίξεις της εβδομάδας προ του Δεκαπενταύγουστου. Δεν εργάστηκα ποτέ γι’ αυτόν, ένα κείμενο μου μόνο δημοσιεύτηκε κάπου κάποτε (για την επίσκεψη Ντε Γκωλ στη Θεσσαλονίκη) και έτερον ουδέν-αν εξαιρέσει κανείς το δημιουργικό “ανταγωνισμό” με τα παιδιά του πολιτιστικού τμήματος στις αρχές της δεκαετίας του 2000 που είχε μια γοητεία και γέννησε -πιστεύω- ισχυρές συναδελφικές φιλίες…
Συνεργάστηκα όμως με τους ανθρώπους του, με τους συναδέλφους, για θέματα γραφείου Τύπου. Και έχω άριστες αναμνήσεις για τον επαγγελματισμό τους και για την ποιότητά τους ως άνθρωποι. Είναι και ο λόγος που με έκανε να στεναχωρηθώ περισσότερο για την πρόσφατη εξέλιξη. Το ανθρώπινο επίπεδο, αυτό που νομίζω ότι πάντα, σε κάθε ιστορικό -μικρό ή μεγάλο- γεγονός έχει τη μεγαλύτερη αξία κι ας το χάνουμε μέσα στον κυκεώνα της στιγμής. Και είναι εκείνο που παρακολουθεί τις εξελίξεις χωρίς να μπορεί -συνήθως- να ανατρέψει ή να αντιστρέψει καμία κατιούσα.
Παρακολουθώ τον αγώνα που δίνουν τα τελευταία χρόνια, αλλά και την αγωνία ορισμένων εξ αυτών. Έχοντας βιώσει το μαρτύριο της ανεργίας, το πρώτο που σκέφτηκα είναι οι συνάδελφοι και φίλοι, οι άνθρωποι που εκτιμώ, οι οποίοι χάνουν τη δουλειά τους σε μια εξαιρετικά δύσκολη συγκυρία -στην ουσία, η συγκυρία αυτή συνέβαλε στην κατάρρευση του συγκροτήματος.
Όσο για τη μία ακόμη ερνητική εξέλιξη στα ΜΜΕ της Θεσσαλονίκης, σκέφτομαι πολλά, έχοντας βιώσει κι εγώ ή έχοντας παρακολουθήσει από την αναγκαία απόσταση τα συμβαίνοντα από το 1998 κι έπειτα. Όμως, αυτή τη στιγμή, ένα ερώτημα μόνο στριφογυρίζει πάλι στο μυαλό μου: πως είναι δυνατόν αυτή η πόλη του 1 εκατομμυρίου (και πλέον) ψυχών και μυαλών να μην μπορεί να συντηρήσει μία -έστω μία- εφημερίδα των 50.000 αναγνωστών; Και αντίστροφα: Πως είναι δυνατόν να μην μπορούμε να πετύχουμε την κυκλοφορία μιας εφημερίδας των 50.000 αναγνωστών σε μια πόλη του 1 εκατομμυρίου (και πλέον) ψυχών και μυαλών; Των 50; Ποιων 50… των 10 έστω…