Ο γενικός διευθυντής του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου Γρηγόρης Καραντινάκης με κείμενό του στην προσωπική σελίδα του στο facebook, έκανε παρέμβαση υπέρ του πρόσφατα αποπεμφθέντος καλλιτεχνικού διευθυντή του Ελληνικού Φεστιβάλ Γιώργου Λούκου. Διαβάστε το κείμενο:
“Διάβασα για την «αδυναμία» να παραμείνει επικεφαλής του Δημόσιου οργανισμού του Φεστιβάλ, ο κύριος Λούκος, δεδομένης της δικαστικής εκκρεμότητας και της προκαταρκτικής εξέτασης, όπου ασκήθηκε ποινική δίωξη, σε βαθμό κακουργήματος κατά τεσσάρων προσώπων. Ένα εκ των οποίων είναι και ο κύριος Λούκος.
Πρώτα από όλα να ξεκαθαρίσω την θέση μου. Εγώ δεν είμαι δικαστής. Μιλώ πρώτη φορά δημόσια, γιατί ως Γενικός Διευθυντής του Ε.Κ.Κ (Διορίστηκα το 2011, με μία διακοπή επτά μηνών περίπου) θεωρώ πως η υπεράσπιση των θεσμών, είναι το πρώτο που πρέπει να κάνει κάποιος σε μία τέτοια θέση. Από την άλλη υπάρχει και η αξιοπρέπεια που όταν τσαλακώνεται, δύσκολα επανέρχεται.
Πρέπει να πω πως καταλαβαίνω απολύτως τον κύριο Λούκο. Όσο λίγοι μάλιστα. Έχω διωχθεί και εγώ, μαζί με άλλα τρία στελέχη του Ε.Κ.Κ, με ποινική δίωξη σε βαθμό κακουργήματος, για κατάχρηση δημοσίου χρήματος!
Ως υπόδικο τότε με «στόλιζαν» φληναφήματα. Ως υπόδικο με διέσυραν στο διαδίκτυο. Ως υπόδικο για κακουργηματικές πράξεις, έκαναν κάποιοι ενστάσεις τότε στο ΥΠΠΟΤ. Ως «υπόδικος» έπρεπε να αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας, αλλά μαζί με άλλους τρεις, ήρωες βιβλίου του Κάφκα.
Τότε στο Υπουργείο γνώριζαν το θέμα. Όλοι. Και οι πέντε Υπουργοί εκείνο το διάστημα. “Εφτασε η υπόθεση στο στάδιο της ανάκρισης (Καλή ώρα όπως του κυρίου Λούκου).
Δεν θα πω για τους εφιάλτες εκείνη την περίοδο, αυτό το γνωρίζουν όσοι με έβλεπαν, όταν έβγαινα από το γραφείο του ανακριτή. Αυτοί οι εφιάλτες αποτελούν το καλλιτεχνικό μου προικιό. Μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας της ανάκρισης, στο Συμβούλιο Εφετών ο εισαγγελέας ζήτησε την αθώωση και των τεσσάρων μας. ΟΜΟΦΩΝΑ βγήκε το απαλλακτικό Βούλευμα. Κανένας ΠΟΤΕ δεν μας ζήτησε συγγνώμη, που επέτρεψε αυτόν το διασυρμό, και πολλές φορές μάλιστα τον πριμοδότησε.
Από τότε τσακώνομαι συνεχώς με ελεγκτές του Γεν. Λογισ. του κράτους. Πρόσφατα μάλιστα κάποια ελέγκτρια μου είπε: Εδώ δεν έχουν τα νοσοκομεία υλικά, εσείς θέλετε χρήματα για ταινίες;;;
Ο Λαϊκισμός και η απαξίωση της καλλιτεχνικής και πνευματικής δημιουργίας σε όλο το μεγαλείο. Προφανώς για εσάς ο πολιτισμός -της είπα- είναι μια πολυτέλεια. Τα παράπονά στον προϊστάμενό σας, τον Υπουργό Οικονομικών και τον Πρωθυπουργό. Δεν κάνω εγώ την κατάρτιση του προϋπολογισμού, γράψτε να μηδενίσουν το κονδύλι μας, ενυπόγραφα όμως! Ελέγχουν και αδυνατούν να καταλάβουν πως η κατασκευή μιας ταινίας, μπορεί να κρατήσει από τρία έως πέντε χρόνια. Εδώ -λένε- μια πολυκατοικία τελειώνει σε μερικούς μήνες. Τι να απαντήσω σ” αυτό;
Η περιπέτεια, όσο υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να κουνάνε το δάκτυλο στο πρόσωπο των άλλων, αρνούμενοι την πολυπλοκότητα ορισμένων θεμάτων, συνεχίζεται. Επειδή κανένας λοιπόν δεν θα ζητήσει συγγνώμη από τον κύριο Λούκο μετά το τέλος της περιπέτειας του, κάνω την αρχή εγώ. Σας ζητώ συγγνώμη κύριε Λούκο, διότι αν και από τα εφηβικά μου χρόνια μέχρι και σήμερα αγωνίζομαι για ιδέες, που πάνω από όλα στο κέντρο τους έχουν την αξία της ανθρώπινης ύπαρξης και αξιοπρέπειας, ως πολίτης δεν μπορώ να κατανοήσω γιατί δεν ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας για εσάς. Σας ζητώ συγγνώμη.
Εξάλλου ο Βισίνσκι μας περιμένει όλους κάπου στην γωνία”.