“Τέχνη στον κόσμο και παγκόσμια τέχνη. Όψεις των μεταβαλλόμενων κόσμων της τέχνης” το θέμα. Χρειάστηκε η σύμπραξη του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και του Ινστιτούτου Goethe για να έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε στην πόλη μας μία διάλεξη του Hans Belting συνιδρυτή του Ινστιτούτου Ιστορίας Τέχνης και Θεωρίας των Μέσων (Hochschule fr Gestaltung) της Ακαδημίας της Καρλσρούης της Γερμανίας (1992) και έναν από τους κορυφαίους επιστήμονες που καθιέρωσαν παγκόσμια την εξέλιξη της συμβατικής ιστορίας της τέχνης σε μια επιστήμη οπτικού πολιτισμού γεφυρώνοντας μέσω της έρευνας διαφορετικά μεταξύ τους επιστημονικά πεδία. Οι θεωρητικοί της Τέχνης θα πουν ότι πρόκειται για μία “μυθική” φυσιογνωμία. Ο ίδιος θυμάται την πρώτη του επίσκεψη στη Θεσσαλονίκη, όταν ήταν 20 ετών. Όταν ήρθε με τρένο, ένα μεγάλο και δύσκολο ταξίδι όπως ο ίδιος λέει κι έκανε μια στάση για να δει τα βυζαντινά μνημεία της πόλης, πριν συνεχίσει για την Κωνσταντινούπολη. Πολλά χρόνια λοιπόν μετά έρχεται ξανά ως ομιλητής αυτή τη φορά με προβληματισμούς που παραμένουν εξαιρετικά σύγχρονοι ακι ενδιαφέροντες: η τέχνη του κόσμου “world art” και η παγκόσμια τέχνη “global art” είναι το ίδιο? Είναι άραγε τόσο σημαντικό να αλλάζουμε τις λέξεις? Και τι σημαίνει το μετα-παγκόσμιο στο οποίο κάποιοι θεωρητικοί έχουν προχωρήσει.
Ο Hans Belting μιλάει ήρεμα με μια ευχάριστη ροή, σταματάει με χιούμορ όπου χρειάζεται και με αυτόν τον τρόπο και την άνεση και τη γνώση του σπουδαίου ομιλητή περνάει από μπροστά μας μεγάλες στιγμές της σύγχρονης τέχνης, καλλιτέχνες, σπουδαίους χώρους τέχνης και σημαντικές εκθέσεις που φιλοξένησαν. Μας εκμυστηρεύεται μικρές λεπτομέρειες, συμβάντα που δε γνωρίζαμε, εμπλουτίζοντας έτσι με μοναδικό τρόπο ότι ξέρουμε για τη σύγχρονη τέχνη τα τελευταία χρόνια. Εξαιρετικά σύγχρονος, επίκαιρος, με τις απόψεις του κρατάει, ειδικά το μη παραδοσιακό, νεανικό του ακροατήριο σε ενθουσιασμό, διαφωνώντας με τους θεωρητικούς που θέλουν να ορίσουν τι είναι τέχνη και πως αυτή πρέπει να γίνεται αντιληπτή, ορίζουν την τέχνη μόνο ως δυτική, αρνούνται να εγκαταλείψουν την “αποικιακή” εκδοχή της τέχνης και απαιτεί μια νέα καταγραφή, μια νέα εκδοχή για το τι ήταν και είναι η τέχνη στον κόσμο. Μια βεβαιότητα ότι η τέχνη έχει να πει πολλά ακόμα με τρόπους που θα συνεχίσουν να μας ενδιαφέρουν.